Home » Archieven voor juni 2020

Maand: juni 2020

Omslag Graviton Marja West

Boekrecensie: Graviton, door Marja West

Nadert jouw vakantie ook met rasse schreden en ben je nog opzoek naar een leuk boek om deze vrije dagen mee door te komen? Als je abonnee bent van Storytel, lees dan vooral verder, want ik heb een zinderende suggestie voor je. Graviton, geschreven door Marja West, is een meeslepende Storytel-original die zich afspeelt in een Frans bergdorpje. Het verhaal bevat bovennatuurlijke elementen, die op een realistische wijze in het leven van de hoofdpersonen verweven worden.

Algemene gegevens van Graviton

Verschenen: 22 januari 2018
Formaat: e-book en audioboek
Aantal afleveringen: 30
Genre: spanning, bovennatuurlijk
Mijn beoordeling: 4 sterren

Het verhaal

Tijdens een routinetest met een deeltjesversneller in Zwitserland, gaat er iets mis. Dit heeft grote gevolgen voor de bewoners van Charroux, een naburig dorpje vlak over de grens met Frankrijk. Er breekt een hevige storm los boven Charroux die het als een bezetene laat bliksemen. Als de storm voorbij is en het dorp weer opgelucht adem kan halen, blijkt dat slechts het begin van een reeks bizarre, niet te bevatten gebeurtenissen.

Over de voorlezer

De luisterboekversie van Graviton wordt ingelezen door Kevin Hassing, een Nederlands stemacteur die meerdere luisterboeken heeft voorgelezen. Ook spreekt hij verschillende rollen in in Nederlandse nasynchronisaties van jeugd- en animatieseries, zoals: Spencer uit iCarly, Smokescreen uit Transformers: Prime, en verscheidene terugkerende gastrollen in Disney-series als Lab Rats en Mighty Med. Hij heeft een warme stem die prettig is om naar te luisteren en die goed bij het verhaal past. Wel vond ik het jammer dat het verhaal niet door meerdere personen werd voorgelezen. Graviton wordt namelijk verteld vanuit het perspectief van drie personages: de tiener Lars, de hoteleigenares Mila en schoolhoofd Adam. Het was leuk geweest als deze rollen door verschillende voorlezers vertolkt werden, wat Storytel vaker doet met zijn originals.

Mijn mening over het boek

Ik heb Graviton erg snel uitgelezen, omdat het verhaal me behoorlijk in zijn greep hield. Naast dat het een bovennatuurlijk, sci-fi-achtig verhaal is waar ik wel van houd, bevat het ook de intrigerende kenmerken van een sociale roman, omdat het boek zich afspeelt in een dorpje waar raadselachtige dingen gebeuren en de inwoners op een gegeven moment geïsoleerd raken van de buitenwereld. Marja West geeft mooi weer wat er met mensen gebeurt als ze door angst en isolatie geteisterd worden. Dus ook als je niet van bovennatuurlijke fenomenen houdt, maar wel dol bent op sociaal-psychologische romans, is dit boek aan te raden.

Het verhaal kabbelt rustig voort, maar de doorlopende spanning en plotselinge, bizarre gebeurtenissen houden je bij de les. Je zult je aan sommige personages gaan hechten en anderen verafschuwen. Kortom: het is wat mij betreft een heerlijk boek om je vrije tijd mee door te komen.

De stem van de stad: het leven van een opkomend beiaardier

Het is twaalf uur ’s middags. Je loopt door het centrum van de stad. De lucht is vervuld van verschillende geluiden: pratende mensen, de bel van een tram, en Plotseling komen daar klinkende klokken bij. Misschien let je er niet op. Leuk, zo’n geautomatiseerd klokkenspel. Dit is soms waar, maar wist je dat het soms ook een echt persoon is, de beiaardier genaamd, die letterlijk en figuurlijk inspeelt op het moment? Die het carillon bedient en de stad van een extra dimensie van geluid voorziet?

Hoe word je beiaardier?

Toen ik een jaar of drie was hoorde ik een klokkenspel in Doorn. Ik begon me af te vragen hoe dat werkte en toen ik jaren later mijn eerste laptop kreeg, zocht ik het internet af naar het antwoord op die vraag en ontdekte ik dat het instrument de beiaard heet en degene die het bespeelt, de beiaardier. Na wat contact zoeken met verschillende beiaardiers mocht ik zelf een keer op de beiaard spelen om uit te proberen hoe het was. In de video hieronder zie je mijn eerste keer op de beiaard.

Dit sprak me zo aan, dat ik na een aantal jaar de beiaardopleiding in Amersfoort ben gaan doen. Na twee jaar ben ik overgestapt naar een opleiding in Meggelen (België), waar ik nog steeds met veel plezier studeer. Mijn droom is om een leuke, klankrijke carrière op te bouwen. Af en toe geef ik al beiaardconcerten door het land, maar ik hoop hier mijn werk van te kunnen maken.

Hoe hoor je het verschil?

Wanneer je over straat loopt en kerkklokken weer hoort luiden, hoe kun je dan weten of een mens het carillon bespeelt of het gewoon een automaat is? Simpel, een beiaardier legt veel nuance in zijn spel, met soms zachte, soms harde tonen tussendoor. Ook wordt er vaak ingespeeld op de actualiteit, terwijl een automaat vaak dezelfde deuntjes speelt en dat allemaal op hetzelfde volume.

Bekijk ook deze video waarin ik wat meer over mezelf vertel en over wat me drijft.

Dit artikel werd geschreven door Robert Hutten

Blindengeleidehond Siërra

Vier veel voorkomende vergissingen bij de blindengeleidehond

Blindengeleidehonden en hun baasjes kun je overal tegenkomen: op straat, in de trein, rennend en spelend met andere honden in het park. Het komt vaak genoeg voor dat mensen verward en onzeker op mijn hond reageren, niet weten wat ze moeten doen als hun hond met mijn hond wil spelen, geen idee hebben wat een blindengeleidehond precies doet en hoe ze zelf met de hond moeten omgaan. Logisch, want afgezien van die enkele keer dat ze een blindengeleidehond in het openbaar tegenkomen, hebben de meeste mensen er niet veel mee te maken. Daarom hier een paar misverstanden die ik vaak tegenkom als ik met mijn hond op straat loop, plus opheldering.

Die mag ik niet aaien, toch?

Die vraag wordt me zo vaak gesteld, en ironisch genoeg het vaakst als mijn hond niet in functie is. Wanneer ze vrolijk kwispelstaartend naar de voorbijganger kijkt of snuffelend achter diens hond aan loopt en het overduidelijk is dat ze niet in functie is. Als mijn hond in functie is en haar tuig om heeft, gedraagt ze zich heel anders. Dan staat ze met neutraal naar beneden hangende staart naast me en besteedt ze vrijwel geen aandacht aan haar omgeving. Als ze rond rent, achter andere honden aan zit en door het gras rolt, is het toch overduidelijk dat ze zich als een ‘normale’ hond gedraagt en zo mag ze dan ook behandeld worden. Iedere baas heeft er natuurlijk zijn eigen regels voor, maar in het algemeen geldt: als de hond het tuig draagt is deze aan het werk en mag hij of zij niet door anderen geaaid worden, maar als de hond los is mag dat wel.

Verboden voor honden

Helaas is dit voor veel geleidehondgebruikers nog steeds een al te bekend probleem: restaurants of andere openbare gelegenheden die stug volhouden dat ze geen enkele hond toelaten. Nee, ze maken geen uitzondering voor assistentiehonden. Er kunnen veel verschillende redenen zijn, zoals hygiënemaatregelen, angst voor overlast met ontevreden klanten als gevolg, angst voor honden van de eigenaar zelf. Argumenten dat onze honden getraind zijn om zich goed te gedragen in het openbaar en dat we de honden schoon en vlovrij houden, mogen niet baten. Er zijn in het verleden behoorlijk wat acties geweest om kenbaar te maken dat onze geleidehond niet voor de sier is, dat de dieren als onze ogen fungeren en dat we ze echt nodig hebben. Toch hebben met namen restaurants er nog steeds een handje van om geleidehonden en hun gebruikers de deur te wijzen. Ongelofelijk, zeker als je bedenkt dat openbare voorzieningen sinds het VN-verdrag van 2016 verplicht zijn om professioneel getrainde assistentiehonden toe te laten.

Gratis met de blindengeleidehond in de trein

Heel af en toe wordt me, als ik in het openbaar vervoer zit, nog wel eens gevraagd of ik ook een kaartje voor mijn hond moet kopen. Dit is niet zo, een geleidehond mag gratis mee. Het zou toch wat zijn als je zou moeten betalen om je ogen mee te nemen. Oké, de ogen van de meeste mensen hijgen en kwijlen niet en nemen geen extra ruimte in, maar verder is het praktisch hetzelfde. Als de conducteur langskomt en ziet dat ik een tuig bij me heb, vaak doe ik het tuig namelijk af als we lang in de trein zitten zodat ze ontspannener kan liggen en zich beter op kan krullen, vraagt hij ook niet naar een kaartje. Dat gaat dus vaak wel goed.

Mooie naam, zelf verzonnen?

In de meeste gevallen komt een geleidehond pas bij zijn of haar baasje terecht nadat de opleiding is voltooid. Het dier is dan zo’n anderhalf jaar oud. Dus, tenzij een geleidehondgebruiker de hond zelf onder begeleiding heeft opgeleid, wat vrij zeldzaam is, is de naam van de hond door anderen bedacht. Mijn hond heet Siërra, wat ik een schitterende naam vind, maar ik kan dus niet zeggen dat ik hem zelf verzonnen heb.

Coverfoto van mijn boek 'Bontgenoot'

In mijn roman ‘Bontgenoot‘, die gaat over iemand die zelf een blindengeleidehond krijgt, heb ik mijn eigen ervaringen verwerkt en ook hoe het in zijn werk gaat om zo’n hond te krijgen. Ook lees je hoe een geleidehond het leven van zijn of haar baasje verandert en wat de taakomschrijving van de hond is, mocht je meer informatie willen over geleidehonden om zo te voorkomen dat je zelf bij zo’n misverstand betrokken raakt!

Voorkom de ‘blind selfie’ met SelfieX

Blind selfie

Ze zijn niet meer weg te denken uit de wereld der social media, de selfies. Op de gemiddelde Facebooktijdlijn kom je ze regelmatig tegen. Vaak op leuke locaties, met familie of vrienden. Maar hoe is dat als je blind of zeer slechtziend bent en deze selfies ook zelf graag zou willen maken?

Selfie zonder zicht, het kan, maar…

Ongeveer vier jaar geleden ben ik begonnen met selfies maken met mijn iPhone. Ik zei tegen mijn vrienden dat ik met de tijd mee wilde gaan, maar stiekem wilde ik gewoon meer likes bij mijn berichten op Facebook. Ik had toen een app waarmee ik een foto kon maken en die vertelde me door middel van gesproken tekst zo goed en zo kwaad als dat ging wat er op de foto’s te zien was. Het werd niet altijd even gedetailleerd beschreven, waardoor ik geheel zonder het zelf te willen de scheve selfie op Facebook introduceerde. Toen ik ook eet/drinkfoto’s ging maken, kwamen daar ook nog de halve hamburger en de cocktail plus hoofd van degene tegenover mij erbij. En wat dacht je van dierenfoto’s? De kat met maar een oor en de halve hond waren een groot succes. Maar goed, een gewone, leuke, goed gelukte foto liet nog even op zich wachten.

Betere app

Dit veranderde min of meer toen de app Seeing AI in de App Store verscheen. Deze app is gemaakt door Microsoft en een ware must-have als je het mij vraagt. Alleen vind ik de naam wel lichtelijk om te huilen. Seeing AI kan niet alleen hetgeen er op een foto te zien is omschrijven, maar ook het herkennen van personen, tekst, zowel handgeschreven als drukletters en zelfs QR-codes van producten behoord tot de mogelijkheden. Ook kan de app licht detecteren en met een pieptoon aangeven hoe fel het licht is. Hoe feller het licht, hoe hoger de toon. Maar vooral het herkennen van personen sprak me wel aan en dus gebruikte ik deze app voortaan voor het maken van selfies. Toch was het nog steeds wel te zien dat het blind selfies waren, al waren ze niet meer zo scheef als eerst. Ook duurde het nog best lang om een leuke selfie te krijgen, soms wel een minuut of tien, waardoor eigenlijk het hele spontane van zo’n foto weg is.

SelfieX

Ongeveer een maand geleden vertelde een vriendin mij over de app SelfieX, die geheel uit zichzelf selfies maakt zonder dat je er iets voor hoeft te zien. Net als bij de hier bovengenoemde apps wordt er gebruik gemaakt van gesproken tekst. Het verschil is wel dat deze app aanwijzingen geeft om de camera van je iPhone zo goed mogelijk op je gezicht te richten. De aanwijzingen worden in de meeste gevallen gegeven door een Engelse stem en luiden hoofdzakelijk: left. right, up en down. Als je gezicht goed in beeld is, wordt er: “Say cheese!,” gezegd en vervolgens maakt SelfieX zelf een foto en slaat deze automatisch op in de fotobibliotheek op je smartphone. En wonder boven wonder, deze selfies zijn nog goed gelukt ook, dus is het voor mij tijd om nu officieel afscheid te nemen van de blind selfie.

Nog twee selfietips met en zonder SelfieX

Tip 1:

Voor een goede selfie met SelfieX kan je het beste de voorcamera gebruiken en de flits op automatisch zetten.

Tip 2:

Tegenwoordig heeft Voice-over, Apple’s eigen spraakprogramma, een functie die je in de standaard camera-app kan vertellen of je gezicht al dan niet in beeld is. Dit werkt op zich ook vrij goed, maar je moet wel net als bij Seeing AI zelf op de knop drukken om een foto te maken En dan krijg je misschien alsnog een blind selfie, doordat je per ongeluk je iPhone iets scheef houdt. Maar ach, krijgt de blind selfie misschien toch nog een tweede leven.

Downloads

Zowel SelfieX als Seeing AI zijn gratis te downloaden in Apple’s App Store. En lees je dit artikel op je iPhone, hoef je alleen maar op onderstaande links te klikken om deze apps te downloaden.

Download SelfieX Download Seeing a I

Overige foto’s

Maar hoe zit het dan met de halve hamburgers, de cocktails plus hoofd, de één-orige katten en de halve honden? Tja, ik denk dat we daar voorlopig nog geen afscheid van gaan nemen, al geloof ik wel dat er over een paar jaar ook zonder zicht ook goede eet, drink en dieren foto’s gemaakt kunnen worden, want technologie staat nooit stil.

Foto: beperkt zicht GGZ

Een kijkje binnen de geestelijke gezondheidszorg (GGZ)

Sommigen vragen zich misschien af hoe het is om met beperkt zicht deel te nemen aan een reguliere behandeling bij de geestelijke gezondheidszorg, afgekort: GGZ. Zelf volg ik een 3-daagse deeltijdbehandeling in een groep van 7 personen en in dit artikel beantwoord ik een paar essentiële vragen voor hen die het interessant vinden. 

Is het pand toegankelijk?  

Het gebouw is erg groot. De gangen zijn smal en er zijn veel gespreksruimtes, zowel klein als groot. Aan de binnenkant van het gebouw is te zien dat de GGZ niet is berekend op mensen met een vermindert zicht vermogen. Ware het niet dat het zeker mogelijk is om daar je weg in te vinden. Meestal zit je in meerdere vaste ruimtes. Er zijn ook altijd mensen bereid om je de weg te wijzen. Op de deuren staat het nummer van het lokaal, echter maak ik daar persoonlijk geen gebruik van. In het begin is het een doolhof, maar pluk daar de vruchten van, want je bereikt makkelijker de 10.000 stappen op een dag! 

Uit welke therapieën bestaat de behandeling? 

Weekplanning: dit is officieel gezien geen therapie, maar zeker een belangrijk onderdeel van de behandeling. Hier wordt er besproken hoe jij je week gaat opvullen buiten de behandeldagen en word je je bewust gemaakt van waar je je allemaal mee bezig houdt en gaat houden deze week. Ik had niet verwacht dat ik zo veel aan dit onderdeel zou hebben. Maar niets is minder waar; het helpt voor mij erg goed om stil te staan bij wat je gaat doen de komende week.

Psychotherapie: bij deze therapievorm ga je terug naar belevenissen van het verleden die betrekking hebben op het heden. De reactie die je geeft op gebeurtenissen in het hier en nu, hebben vaak te maken met wat je vroeger mee hebt gemaakt. Een belangrijk onderdeel van deze therapievorm is: het in contact komen met je gevoel. Deze therapie ervaar ik zelf als erg intens en hiermee kom ik het dichtste bij het doel waar ik voor deze behandeling voor ben gaan volgen; het verband kunnen leggen tussen gebeurtenissen uit het verleden en de gevoelens die daarbij komen kijken. Ik was me er niet van bewust dat dit zo’n sterk verband had met elkaar.

Creatieve therapie beeldend: misschien zegt dit je al iets. In deze therapievorm mag je, je creativiteit zijn gang laten gaan. Er wordt gewerkt met thema’s die betrekking hebben op de onderwerpen die zijn besproken in de vorige therapieën. Je kan dit doen door middel van tekenen, schrijven, schilderen, knippen, plakken en kleien. Naderhand laat je zien wat je hebt gemaakt, net zoals de anderen en dan bespreek je het met elkaar. Vaak zie je in de manier van het werkstuk ook wat voor gevoel erbij komt kijken. Veel mensen zijn sceptisch over de therapie. Zelf was ik dit ook, tot die ene oefening. Ik moest mezelf in het midden van een cirkel tekenen en daaromheen hetgeen wat me allemaal in de weg zat in het dagelijks leven. Zonder erbij na te denken tekende ik mezelf in het midden en alles wat me in de weg zat daar heel dicht omheen. De cirkel was helemaal gevuld. Dit bracht me zo’n beklemmend gevoel en vervolgens besefte ik dat dit ook de bedoeling is van deze therapie. Om te kijken hoe het is om hiermee bezig te zijn, wat voor gevoel het bij je oproept en om ineens te beseffen en letterlijk te zien hoe beklemmend het is om in het midden te staan.  

Vaardigheidstraining: Hier worden onder anderen rollenspelen in gedaan om de thema’s die we bespreken in de praktijk bij elkaar toe te passen. Mijn eerste rollenspel was via een video-call vanwege de huidige situatie. Dit ervoer ik eerst als vrij ongemakkelijk, maar al snel kwam ik erachter dat ik daarin niet alleen was en viel het gelukkig mee. Eén van de thema’s die we hebben behandeld is: “Afwijzen”. Hoe wijs je iemand af als je iets niet wilt en wat voor manieren van afwijzen bestaan er? Ik wist helemaal niet dat er iemand is geweest die dat heeft onderzocht en op papier heeft gezet zodat men er bewust van wordt. Is er iemand van jullie die ooit stil heeft gestaan bij de verschillende manieren om “nee” tegen iemand te zeggen?  

Psychomotore therapie: ik maakte de fout om het ‘gymmen” te noemen met een grijns op mijn gezicht toen ik het voor het eerst hoorde. Dit was blijkbaar niet het geval. Er wordt wel degelijk aan een fanatiek potje sport gedaan af en toe, echter is deze therapievorm bedoelt om stil te staan bij wat er van binnen en van buiten gebeurt met je lichaam bij een bepaalde gebeurtenis. Je wordt samen bewust van de signalen die je lichaam afgeeft. Als ik voor mezelf spreek, dan sta ik daar in het dagelijks leven niet altijd bij stil.

Relatie, arbeid en re-integratie: “Hoe ga je om met relaties, zowel op liefdesgebied als op vriendschappelijk gebied? Hoe gaat het op je werk? Voor als je nog geen werk hebt; wat ga je later doen? Ga je een opleiding volgen of gelijk opzoek naar een baan?” Dit zijn een aantal vragen je gesteld kunnen worden. Daarmee hebben jullie gelijk een indicatie van de inhoud van deze therapie.  

Weeksluiting:  Het woord zegt het al; weeksluiting. Het einde van de week is in zicht en het is tijd voor een paar therapie loze dagen. Eigenlijk ben je nooit helemaal klaar met je therapie als je naar huis gaat. Je neemt het mee, verwerkt de gesprekken en werkt aan de doelen die je op hebt gesteld. Buiten de groep is er namelijk ook genoeg oefenmateriaal! In dit onderdeel bespreek je hoe je de komende dagen gaat vullen en of je eventueel een planning hebt gemaakt. Let op: een planning maken is niet verplicht, maar word je wel aangeraden.   

Zijn de therapieën toegankelijk? 

Deze vraag zet mij zelf tot stilstand. Eigenlijk is deze vraag moeilijk te beantwoorden, aangezien ieder persoon anders is. Als ik het vanuit mijn perspectief bekijk, dan is de inhoud redelijk toegankelijk. Redelijk, omdat wij met papieren A2-flappen werken. Hier staan onze problemen, doelen en acties op. Deze hangen wij in iedere ruimte op waar we komen, zodat het goed te zien is waar iedereen aan wil werken. Waarschijnlijk voel je ‘m al aankomen: dit is niet goed leesbaar. Het is dus van groot belang om goed te luisteren wat de anderen zeggen en om zo nu en dan te vragen wat er te lezen is op de grote flappen.  

Dit geldt eigenlijk voor alles binnen de behandeling. Met wat passen en meten en veel vragen kom je enorm ver.  

Foto van de wraptaart

De wraptaart: een bijzonder gerechtje

“Wat eten we vanavond?”, vroeg ik aan mijn moeder terwijl ik op de bank plofte na een lange schooldag.
“Wraptaart”, zei mijn moeder. Eerst dacht ik dat ze een grapje maakte. Wraptaart, ja hoor. En hoe moest die er uitzien dan? Een taartbodem van wraps, met daar bovenop een smakelijk mengsel van fruit en slagroom of zoiets? Nou lekker hoor, jammie jammie. Gelukkig kwam ik er al snel achter dat het totaal niet leek op wat ik dacht. Als ik een gerecht moet noemen waar het nog het meest op lijkt, denk ik dat het wel iets weg heeft van lasagne, maar dan in een taartvorm.

Inmiddels zijn we vijf jaar verder en is het recept erg populair bij familie en vrienden. Volgens mijn moeder is het een makkelijk, lekker en gezond gerecht en ik geef haar daar helemaal gelijk in. Zelf heb ik de wraptaart nog niet gemaakt, omdat mijn kookkunst nog niet echt verder komt dan het rullen van gehakt, het koken van pasta/rijst en het snijden van groenten. Maar ach, gewoon door oefenen, dan komt die wraptaart van zelf wel een keer op tafel.

Benieuwd geworden naar de smaak van deze lekkere hartige taart? Hieronder het recept.

Recept Wraptaart

Wat heb je nodig:

Een Pond gehakt, vijf a zes tortila wraps ongeveer zo groot als een appeltaart vorm, een zakje geraspte kaas, een blikje tomatenpuree, twee tomaten, een macaronigroenten pakket, een bakje philadelphia roomkaas of ander merk, zout en peper en een klein beetje sambal

1. Snijd de tomaten in blokjes en zet deze alvast klaar.

2. Rul het gehakt en doe de tomatenpuree, zout, peper en sambal er bij.

3. Vervolgens doe je het macaronipakket en de in blokjes gesneden tomaten erbij.

4. Smeer de eerste wrap in met roomkaas en leg deze in de appeltaart vorm.

5. Doe twee scheppen van het mengsel uit de pan er op, dan de geraspte kaas er over. Dit herhaal je tot je vijf a zes wraps met het mengsel op elkaar hebt liggen.

6. Doe als laatste iets meer geraspte kaas op de bovenste wrap.

7. Zet de taart twintig minuten op 220 graden in de oven.

8. De taart kan daarna zowel warm als koud gegeten worden.

Eet smakelijk!

Visuele beperking coronatijd: foto van cel COVID-19

Met een visuele beperking in coronatijd: een uitzichtloze situatie?

Het is vandaag, 1 juni 2020, een bijzondere, misschien zelfs historische dag. Na bijna drie maanden van stilstaan en aarzelend stapjes vooruit gaan, komt ons land weer een beetje op gang. De terrassen gaan weer open en zo ook het voortgezet onderwijs. We gaan over van een intelligente lockdown naar de anderhalvemetersamenleving. Dat wil zeggen, als alles de komende weken goed blijft gaan en er niet weer een nieuwe golf van het virus komt. Net als bij iedereen heeft de epidemie mijn leven de afgelopen maanden behoorlijk overhoop gegooid. Nu we balanceren op de scheidslijn tussen overgangsfase en controlefase, leek het me een mooi moment om zowel terug te blikken op als vooruit te kijken naar wat ons te wachten staat. En dan met namen hoe mensen met een visuele beperking zich in coronatijd moeten gaan redden.

De intelligente lockdown

Er was eens een tijd, voor mijn gevoel langer geleden dan werkelijk het geval is, dat COVID-19 een ver-van-je-bed-show was. In het verre China worstelde men er mee, maar wij Europeanen hadden niets te vrezen. Toch sijpelde het virus heel geleidelijk ook ons veilig lijkende landje binnen. Ik weet nog hoe ongelovig ik reageerde toen onze eigen minister-president ons met klem afraadde om nog langer handen te schudden. Iets zo vanzelfsprekends, wat bij de cultuur hoort en wat ik van jongs af aan in mijn opvoeding had meegekregen, werd plotseling fout en misplaatst. Nu kwam ik in die tijd gelukkig amper nieuwe mensen tegen, dus was handen schudden niet aan de orde. Toch kwam corona toen wel heel dichtbij. En plotseling, als donderslag bij heldere hemel, werden grootschalige evenementen afgelast, en een paar dagen later ging alle horeca dicht. Waar ik eerst nogal laconiek was ten opzichte van het virus, werd het plotseling bittere ernst. Het land ging op slot, reizen met het openbaar vervoer werd afgeraden, terwijl ik afhankelijk ben van het ov. Ook de speciale taxi voor mensen met een mobiliteitsbeperking waar ik anders mee reisde, staakte het vervoer. De ‘intelligente lockdown’ was begonnen.

Met een visuele beperking in coronatijd

De afgelopen tijd kwam ik in de media veel berichten tegen over eenzaamheid die bij mensen met een beperking optrad tijdens deze quarantainetijd. In dit artikel is zelfs te lezen dat sommige blinden en slechtzienden het huis niet meer uit durven vanwege corona en de daaropvolgende maatregelen. Hoewel ik daar zelf geen last van heb, kan ik me dit wel indenken. Onze visuele beperking zorgt er natuurlijk niet voor dat we vatbaarder zijn, ik bedoel, onze ogen werken slecht en dat heeft als ik mijn biologielessen mag geloven verder niks met je holtes en luchtwegen te maken. Echter hebben behoorlijk wat mensen met een visuele beperking er een tweede beperking bij die wel voor meer vatbaarheid kan zorgen. Niet alleen dat, als je slechtziend of blind bent is het soms lastig om voldoende afstand te bewaren tussen anderen. Niet iedereen gaat begripvol aan de kant en geeft je de ruimte als je met een stok of geleidehond komt aanlopen. Sommigen wel hoor, dat moet ik niet vergeten erbij te zeggen.

Hoewel ik een ander niet graag wil besmetten en me dus zo veel mogelijk aan de regels houd, heb ik zelf niet een tweede beperking of aandoening waardoor ik vatbaarder ben voor het coronavirus. Wat betreft eenzaamheid had ik ook niks te klagen. Ik zat ten slotte in quarantaine met een groepje gezellige huis- en tevens leeftijdsgenoten. En ik hoefde me ook niet te vervelen, aangezien ik vanuit huis gewoon kon en nog steeds kan werken aan mijn afstudeeropdracht. Het enige wat mij dwarszit is het verlies van mijn vrijheid en het daarmee gepaard gaande gevoel van afhankelijkheid.

Het ‘nieuwe normaal’

Foto van tekst op de straattegels: “geef elkaar de ruimte, ook onderweg”

Wij visueel beperkten doen veel op gevoel, letterlijk en figuurlijk. Onze tastzin is in veel gevallen sterk ontwikkeld om ons zicht te vervangen. Ik lees bijvoorbeeld met mijn vingers en hou ervan om dingen aan te raken om ze te identificeren. Het is niet vanzelfsprekend dat we dan ook gelijk van aanrakingen van anderen houden. Ik als persoon vind het wel fijn om arm in arm met iemand te lopen, dan voel ik de nabijheid van iemand en ga ik niet steeds opzij kijken of mijn gezelschap nog bij me loopt, wat ook weer inspannend voor mijn ogen is. Als ik mijn geleidehond bij me heb en ze in functie is, is dat weer anders, want zij houdt graag de roedel bij elkaar en zorgt er wel voor dat ik bij mijn gezelschap blijf. Maar hoe dan ook, als ik nu arm in arm loop, wekt dat toch bepaalde reacties op. Ik voel de blikken van de omstanders bijna als ik zo over straat loop. Ook wordt het in deze tijd niet gewaardeerd als ik uitvoerig producten uit de schappen van winkels haal om deze dichtbij mijn ogen te houden en zo te kunnen zien wat ik vast heb. En die aanduidingen op de grond en in de bus en trein zijn leuk en aardig, maar ik kan er niet zo veel mee.

Dus ja, het wordt hier en daar een beetje zoeken naar een manier om op onze vertrouwde wijze nog mee te draaien in de maatschappij. Daarom vind ik het zo teleurstellend dat ik daar in geen enkele persconferentie van het kabinet iets over heb gehoord. Ja, ik begrijp dat ze niet elke groep die aanpassingen nodig heeft apart gaan benoemen, maar toch blijft het frustrerend om zo genegeerd te worden, want zo voelt het wel. Wij kunnen en willen echt een hoop, maar soms vraagt dat hier en daar om wat medewerking van de maatschappij. Hoewel dit allemaal misschien een beetje somber klinkt, ben ik niet somber gestemd. We leven in een land waar mensen over het algemeen best vaak naar elkaar omkijken en daarbij zijn we een creatief volkje. We hebben het er allemaal op onze eigen manier moeilijk mee en leren er op onze eigen manier mee om te gaan. Het enige verschil is dat voor ons, mensen met een zware visuele beperking, vanwege bovengenoemde belemmeringen het nieuwe normaal nooit normaal zal worden.