Home » Archieven voor augustus 2020

Maand: augustus 2020

Studeren met een visuele beperking

Studeren met een visuele beperking #1 – van VSO naar HBO

Volgende week is het zover, dan begin ik aan de laatste lootjes van mijn afstudeertraject. Door de coronacrisis en andere omstandigheden die me vertraagden doe ik er drie maanden langer over, maar als het goed is heb ik in november dan eindelijk mijn fel begeerde bachelor behaald. Mensen reageren vaak met de woorden “wat knap” als ze horen dat ik een reguliere hbo-opleiding volg. Wat knap is sowieso een vaak gehoorde term als je als blinde of slechtziende iets onderneemt, maar goed. Het is echt niet onmogelijk om te studeren met een visuele beperking, maar natuurlijk gaat het niet vanzelf. Dingen die mijn studiegenoten met twee vingers in hun neus zouden kunnen doen, waren voor mij soms behoorlijk pittig. In deze blogserie laat ik je veelvoorkomende uitdagingen zien die ik tijdens het studeren tegen ben gekomen, en hoe ik deze ben aangegaan.

Voortgezet speciaal onderwijs (VSO)

Ik bracht mijn tijd op de havo door op een kleine school voor mensen met een visuele beperking in Zeist. Zelf woonde ik in Hengelo, Overijssel, maar deze speciale school was de dichtstbijzijnde. De hoogste klas van de havo had welgeteld twee leerlingen, mezelf meegerekend. Omdat we de kleinste klas van de school waren, werden we samengevoegd met de havo-klas onder ons, waardoor ons groepje uit vijf leerlingen bestond. Deze omvang is vrij normaal voor een klas in het speciaal onderwijs. Al het lesmateriaal was aangepast aan onze beperking. Bijna alle computers hadden speciale hulpsoftware waardoor ook blinde mensen ze konden bedienen. Was je blind, dan was je één van de velen. Slecht zicht was dat wat ons tot één groep maakte, niet iets wat ons onderscheidde van de rest. Het was een plek waar ik me normaal voelde, gelijk aan ieder ander. De school telde bij elkaar zo’n zeventig leerlingen. Iedereen kende elkaar bij naam. Dit zorgde natuurlijk ook voor een hoog roddelgehalte, zowel binnen als buiten de muren van het schoolgebouw, maar goed, dat hield de boel levendig.

En toen…

Onze leraren hadden ons al gewaarschuwd voor het hoger beroepsonderwijs. Immense gebouwen vol lange gangen met voor ons onleesbare aanwijzingen naar het juiste lokaal. Hordes ‘normale’ studenten aan wie je wat je ‘mankeerde’ herhaaldelijk zou moeten uitleggen. Niet-aangepast studiemateriaal waar je dan zelf achteraan moest. Toetsen die aangepast moesten worden. Medelijden en onbegrip van je medestudenten of docenten. Op het VSO was het onderwijs aangepast op iedere leerling en hielden ze, zoals ze zelf zeiden, “je handje vast”. Op het hbo stond je er alleen voor. Dat was het schrikbeeld dat ze schetsten en ik moet zeggen, grotendeels klopt het wel.

Die overstap van zo’n klein, informeel schooltje naar een enorme instelling vol onbekende ‘zienden’ was overweldigend kan ik je vertellen. Ik had me er geestelijk al op ingesteld en liet me, half murw geslagen door de nieuwe indrukken, voor de eerste dagen op het Saxion meevoeren op de stroom. Dit gevoel valt het best te omschrijven met het idee dat iedereen rende, en ik stilstond. Alles ging vijf keer zo snel dan dat ik gewend was. Ik verdwaalde, vroeg vaker hulp dan prettig voelde en verloor beetje bij beetje mijn onafhankelijkheidsdrang. Ik wilde alles zelf doen, maar dat kon gewoon niet. Ik moest wel een beetje op mijn medestudenten leunen maar kreeg hierdoor ook vaak afwijzingen te verwerken. Op een goede dag kreeg ik van mijn slb’er de kans om uit te leggen wat mijn beperking inhield. Dat was erg prettig en we hadden een goed gesprek met z’n allen. Toch was er ook een studente die zei dat ze me graag wilde helpen, maar dat ze er niet voor gekozen had met mij in de klas te zitten en dat ze er niet altijd voor me kon zijn. Die opmerking, of meer hoe ze deze verwoordde, kwam hard binnen. Natuurlijk was het een hele redelijke opmerking, maar het herinnerde me er toch weer sterk aan dat ik een last voor mijn medestudenten vormde.

Maar aan de andere kant…

Toch waren er zeker wel studenten die erg leuk met me omgingen en met wie ik graag optrok. Studenten die me hielpen en bij wie ik me op mijn gemak en zelfs normaal voelde. In mijn tweede jaar kreeg ik het compliment dat het groepje waarmee ik toen nauw samenwerkte voor een project, soms vergat dat ik slechtziend was. Wat die opmerking suggereert? Dat ik dus normaal functioneerde in de groep en niet voor al te veel belemmeringen zorgde.

Vooral het eerste jaar was voor mij dus een achtbaan aan emoties. Veel nieuwe indrukken en dagen van hoofdpijn en nervositeit waren soms het gevolg. Toen ik mijn geleidehond, Siérra, kreeg, ging het vaak al wat beter, al kwam dit ook omdat mensen sneller met me gingen praten nu ik een hond had. De overstap van het speciaal onderwijs naar regulier onderwijs was heftig, maar niet zo heftig als ik had gevreesd. Want ja, ik vreesde het hbo, wilde er jaren geleden nog niet eens aan denken om na de havo verder te studeren uit angst dat ik met name het sociale leven daar niet kon bijbenen. Ik leg de schuld hiervoor toch wel een beetje bij mijn oude school. Ik kwam uit een beschermde omgeving, met de duistere waarschuwing van mijn leraren echoënd in mijn oren, maar verder geen enkele fatsoenlijke voorbereiding op het woelige hbo. Daar mogen ze op het VSO best wel wat meer aan doen wat mij betreft, hoe eerder, hoe liever. Een voorbeeld: laat de leerlingen in het laatste jaar van de vmbo of havo meer zelf regelen. Geef ze plotseling een studieboek met veel te kleine lettertjes, ik noem maar wat geks. 🙂

Ouderschap met een visuele beperking

Slechtziend en mama? Ja, dat kan!

Even voorstellen, Ik ben Yvonne, 32 jaar, ik ben getrouwd met Nick en wij zijn de trotse ouders van Roan. Ik heb de oogziekte Retinitis Pigmentosa. Hierdoor zie ik met rechts alleen licht en donker. Met links zie ik nog vijf procent in een koker van vijf graden, ik kijk als het ware door een rietje. Daarnaast ben ik nachtblind en heb ik snel last van fel licht. Nick en Roan zien gewoon goed. Ik ben gevraagd om een blog te schrijven over het ouderschap met een visuele beperking. Er bestaan namelijk heel veel misverstanden en vooroordelen over.

Kinderwens

Nick en ik waren het snel eens, wij wilden heel graag een kindje. Gelukkig was de kans dat Roan RP zou krijgen zeer klein, dus toen ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had waren we dolblij.

Vooroordelen

Tijdens de zwangerschap kreeg ik er al mee te maken, mensen die het niet vonden kunnen dat ik een kind zou krijgen. Ik zou niet voor hem kunnen zorgen, het zal wel een ongelukje zijn, je man moet straks alles doen. Dit zijn maar een paar voorbeelden van wat ik heb gehoord. Het ergste vond ik dat iemand zei dat het jammer was dat ik al zo lang zwanger was, want dan kon ik het niet meer laten weghalen.

Roan

Foto van Yvonne met Roan

Op 15 november 2018 na een zwangerschap van 38 weken werd, met een hele snelle bevalling Roan geboren. Hij is perfect, maar dat vind elke ouder van zijn kind. Inmiddels is Roan 21 maanden oud. Hij is een vrolijke, ondernemende dreumes en soms wat eigenwijs, wat hij uiteraard van Nick heeft. Tot nu toe vind ik het super leuk om mama te zijn. Natuurlijk heb ik wel wat uitdagingen gehad, maar daar heb ik steeds een oplossing voor gevonden. Ik kan gewoon volledig voor hem zorgen.

Tips

Tot nu toe heb ik overal een oplossing voor gevonden. Zo neem ik Roan mee in de draagzak of voor kortere stukjes krijgt hij zijn knuffeltuigje om, zodat hij zelf kan lopen. Zorg ervoor dat je een paar mensen in je omgeving hebt waar je op terug kan vallen. Trek je niet teveel aan van wat mensen zeggen. Er is een Facebook groep voor slechtziende en blinde ouders: VIP ouders

Mijn belevenissen volgen?

Wil je mijn belevenissen als slechtziende mama volgen? Je kunt mij op Facebook en Instagram vinden als Mijn Blinde Leven.

Dit artikel werd geschreven door Yvonne Bleijenberg – Stip

Foto van Annemarieke en paard Lex bij de para-dressuur clinic van bonscoach Joyce

Para-dressuur, een gevoelssport

Het enige dat ik kan en mag besturen

Zeer regelmatig krijg ik te horen: wat knap dat je kunt paardrijden terwijl je blind bent! Dan weet ik nooit zo goed wat ik moet zeggen. Voor mij is het vanzelfsprekend: ik doe het al 15 jaar met veel plezier. Ik heb een aangeboren visuele beperking. Momenteel zie ik nog 0,01%, licht, donker en contouren. Bij paardrijden hoef ik mijn zicht nauwelijks te gebruiken: ik kan voelen wat het paard onder mij doet en welk been hij op welk moment optilt of neerzet. Ik kan het ritme voelen en mee bewegen met het ritme. Een veel voorkomende vraag van instructeurs is ook: voel je het verschil?

Para-dressuur

Het enige lastige is dat ik niet kan zien waar we heen rijden. Dit is van belang bij dressuur, waarbij wordt verwacht dat er rechte lijnen gereden worden op de letter. Vroeger kon ik de letters nog een klein beetje waarnemen, maar tegenwoordig is hier geen sprake meer van. Vorig jaar besefte ik dat ik toch echt hulpmiddelen nodig zal hebben als ik verder wil in de wedstrijdsport. Ik heb mij verdiept in de wereld van de para-dressuur waar ik tot dan nog zeer weinig vanaf wist. Ik kwam te weten dat ik mij kon laten keuren bij een oogarts. Aan de hand van de expertise van de oogarts werd bepaald welke hulpmiddelen ik mag gebruiken tijdens wedstrijden en in welke grade ik ingedeeld zal worden. Dit werd bepaald door NOC*NSF en de Koninklijke Nederlandse Hippysche Sportfederatie. Ik kon snel terecht bij de oogarts van Bartiméus en het traject verliep vlot.

Ik heb, zoals dat heet, een dispensatiepas ontvangen waar op staat dat ik gebruik mag maken van ‘callers’, één of meerdere personen die in de rijbak staan een de letters opnoemen waar ik langs rijd. Zo kan ik horen waar ik ben en waar ik heen ga.

De para-dressuur bestaat uit vijf grades, dit houd in dat de ernst van de beperking bepaald in welke grade je wordt ingedeeld. Grade één is zeer ernstig beperkt en grade vijf lichtbeperkt. De proeven van grade één zijn veel lichter dan die van grade vijf. Tot mijn verbazing werd ik ingedeeld in grade vijf, blindheid wordt dus als lichte beperking gezien.

Hulpmiddelen

Er is een stichting genaamd DVB Foundation, bestaande uit een netwerk van sponsoren die ruiters met een beperking een warm hart toedragen. Zij sponsoren hulpmiddelen en lessen voor ruiters met een beperking, bijvoorbeeld een aangepast zadel. Ik heb tien paardrijlessen gesponsord gekregen van een  gerenomeerd instructeur. Hier ben ik zeer dankbaar voor.

Eigen paard

Na lang sparen heb ik eind 2019 een eigen paard gekocht. Natuurlijk had ik alles geregeld wat bij een eigen paard komt kijken. Een stal waar hij zal komen te staan enzovoort. Ik heb voor een pensionstal gekozen waar de stal uitgemest wordt en de paarden gevoert worden. Niet omdat ik lui ben, maar een stal uitmesten is praktisch niet te doen voor mij. Op de tast mestballen opsporen, nee bedankt!

Het gaat erg goed met mijn paard Lex en met onze samenwerking. In het begin was het erg wennen. Lex had nog nooit een zeer slechtziende op zijn rug gehad. Ik geloof dat paarden wel merken dat er iets aan de hand is, maar hoe of wat is moeilijk te begrijpen voor hen.

Mooiste ervaring

In augustus heb ik deel genomen aan een clinnic die gegeven werd door de Nederlandse bonscoach van de para-dressuur, Joyce Heuitink. Op een prachtige accomodatie hebben Lex en ik een introductieproef gereden. Deze werd beoordeeld door Joyce Heuitink waarna ik nog les kreeg van haar. Dit was een zeer leerzame ervaring. Lex en ik gaan nog veel oefenen en verbeteren. Mijn droom is om met de Nederlandse kampioenschappen mee te doen, maar plezier is het aller belangrijkste. Aan plezier ontbreekt het niet, iedere dag ga ik met een grote smile op mijn gezicht naar Lex toe. Rijdend op Lex ben ik even onbeperkt.

Dit artikel werd geschreven door Annemarieke van Bloois

Omslagfoto perfect match

Boekrecensie: Perfect Match, door Patricia Snel

Ik vind met deze temperatuur niets zo heerlijk als aan de rand van ons kleine zwembad in de tuin te genieten van een boek. Daarom speciaal voor deze warme dagen een nieuwe suggestie voor je: de meeslepende, korte thriller Perfect Match, geschreven door Patricia Snel. Dit boek is net als alle Storytel-originals zowel te lezen als e-book als te luisteren, waarbij het wordt voorgelezen door Peggy Vrijens.

Algemene gegevens van Perfect Match

Verschenen: 11 november 2016
Formaat: e-book en audioboek
Aantal afleveringen: 7
Genre: thriller
Mijn beoordeling: 3 sterren

Het verhaal

Het leven van de 34-jarige Isa is leuk, maar voor haar gevoel nog niet helemaal compleet. Wat ze mist is een leuke man om haar dagen mee te delen. Ook zou ze dol graag in de toekomst een kindje willen. Haar beste vriendin raadt haar Perfect Match aan, een datingsite die serieuzer is dan Tinder en waar volgens haar echt leuke mannen op staan. Isa, die niet zo van het online daten is, besluit de gok te wagen en komt na een iets te enthousiaste Italiaan in contact met de Zweedse Nils. Ze voelt vrijwel meteen een klik met hem en na de eerste date is ze er alleen maar meer van overtuigd dat hij haar perfecte match is. Echter, na een paar weken neemt hun prille relatie een duistere en drastische wending.

Over de voorlezer

Peggy Vrijens leest de audioversie van Perfect Match voor, wat ze echt geweldig doet. Zij behoort sowieso tot de top 5 van mijn favoriete Nederlandse stemacteurs. Haar stem is mooi, erg prettig om naar te luisteren en ze leest met precies de goede dosis emotie voor. Peggy is geboren op 28 oktober 1976 en is behalve een bekend actrice met rollen in Costa, Het huis Anubis en de vijf van het magische zwaard, De mannen van dokter Anne en Julia’s Tango, ook in verschillende jeugdseries zoals Winx Club en Generator Rex als stemactrice te horen.

Mijn mening over het boek

Perfect Match is een boek dat je, omdat het vrij kort is, zo uit hebt. Het begint al heel spannend, er is Isa iets overkomen, maar wat weet je als lezer nog niet. Daar kom je gaandeweg het verhaal achter, maar daardoor zit je er wel meteen middenin. Het einde is behoorlijk huiveringwekkend, maar daar zal ik verder geen uitspraken over doen. Ik raad het je ten zeerste aan om zelf dit verhaal te ontdekken als een lekker leestussendoortje.

Kustlijn Vlissingen, Zeeland

Mijn zomer in Zeeland

In deze vreemde tijd is het al moeilijker om een vakantie te plannen, laat staan het vinden van een leuke bestemming. En blijf je in Nederland, of waag je de gok en kies je voor het buitenland? Persoonlijk ben ik meer het type vakantievierder in eigen land. Niet alleen omdat het minder gedoe is met reizen, maar ook omdat ik vind dat Nederland ons zoveel moois te bieden heeft. En er zijn nog zoveel plekken waar ik nog nooit ben geweest en zoveel steden om te ontdekken. Toch zijn er altijd plekken en of provincies waar ik naar terugkeer en één daarvan is de provincie Zeeland.

Zeeland, de place to be, of toch nie?

Persoonlijk ben ik echt helemaal fan van deze provincie met zijn mooie natuur, schone stranden en gezellige dorpen en steden. Ik ervaar hier echt het vakantiegevoel, helemaal als ik door een winkelstraat loop, op het strand ben of geniet van een drankje op een terras. Toch zijn er ook mensen die Zeeland echt de saaiste provincie van Nederland vinden, omdat ze er bijvoorbeeld als kind elke vakantie naartoe zijn geweest, of omdat ze het er te rustig vinden. Ja, het is geen Amsterdam of Utrecht, maar ondanks dat het er rustiger is, kan je in de steden en op de stranden ook genoeg vertier vinden. Ik zal hieronder mijn favoriete plaatsen met je delen.

Vlissingen

Ondanks dat ik hier maar één keer geweest ben is dit toch wel mijn favoriet. Alles wat je zoekt op het gebied van winkels, terrasjes en strand komt hier zo mooi bij elkaar. Vooral de boulevard vind ik een erg fijne plek. Als ik in de buurt zou wonen, zou ik daar regelmatig te vinden zijn, op een bankje luisterend naar het rustgevende geluid van de golven van de zee. Verder is er qua restaurants en winkels ook een groot aanbod, dus is het denk ik moeilijk om je snel te vervelen in deze stad.

Sluis

Dit gezellige vestingstadje is de ultieme bestemming voor een dagje shoppen. Ik kom hier regelmatig en het verveeld eigenlijk nooit. Even tussendoor een terrasje pakken, succes met kiezen! Sluis is namelijk niet alleen populair door z’n grote hoeveelheid winkels, maar ook om de vele restaurants die je er kunt vinden.

Goes

Goes is wat mij betreft ook een stad waar je echt een keer geweest moet zijn. Niet alleen behoort de stad door zijn vele winkels, net als Sluis en Middelburg tot de drie belangrijkste winkelsteden van Zeeland, ook door de gezellige markten is Goes erg populair. Het is dus denk ik heel moeilijk om met lege handen thuis te komen na een dagje Goes. Mij is het in ieder geval niet gelukt.

Groede

Strandgangers opgelet! Aan de kust, nabij dit schilderachtige dorp is het echt genieten met een hoofdletter G. Ga lekker zonnen op één van de schoonste stranden van Zeeland, neem een frisse duik in de zee, of geniet op het terras bij het strandpaviljoen van een hapje en een drankje. Ik ben hier vorig jaar geweest en was meteen op mijn gemak door de fijne sfeer. Als je op zoek bent naar het ultieme vakantiegevoel, ga je het in Groede zeker vinden.

Plekken die ik nog wil ontdekken

Toch zijn er ook in Zeeland genoeg plekken waar ik nog niet ben geweest en graag naartoe zou willen, zoals Zierikzee, Renesse, Middelburg en Zoutelande. Ook voor mij dus nog genoeg te ontdekken. Zo zie je maar, je hoeft geen verre en dure reizen te maken voor een fijne vakantie, je kunt ook gewoon naar Zeeland.