Home » Archieven voor oktober 2020

Maand: oktober 2020

Omslagfoto van Zwarte ster

Boekrecensie: Zwarte ster, door Jesper en Joakim Ersgàrd

Als sci-filiefhebber ben ik dol op verhalen over buitenaardse beschavingen en fantasierijke omschrijvingen van andere planeten. Ik heb dan ook veel jeugdboeken met dat thema verslonden, zoals de Lux-serie van Jennifer L. Armentrout en uiteraard de zeer bekende reeks Het transgalactisch liftershandboek van Douglas Adams. Om een boek voor volwassenen te lezen met dit onderwerp was een geheel nieuwe ervaring, maar Zwarte ster van Jesper en Joakim Ersgàrd liet me zien dat dit genre met een volwassen insteek erg goed kan werken.

Algemene gegevens van Zwarte ster

Verschenen: 19 december 2016
Formaat: e-book en audioboek
Aantal afleveringen: 30
Genre: science-fiction
Mijn beoordeling: 4 sterren

Het verhaal

Net zoals een aantal personages aan het begin van de serie een wormgat in worden gezogen, wordt jij als lezer het verhaal in getrokken. Een passagiersvliegtuig verdwijnt op mysterieuze wijze van de radar. Er blijkt meer aan de hand te zijn dan een gewone crash, dus Ruimteonderzoeker Thana ‘Monty’ Montgomery, ex-defensieman Henry Jäger en NASA-deskundige Dr. Hyman worden naar de plaats des onheils gestuurd om de verdwijning te onderzoeken. Voor ze het weten belanden ze in een bizarre wereld waar onbekende gevaren op de loer liggen. Langzaam daalt het besef in dat ze op een andere planeet zitten. En dat niet alleen, ze zijn ook nog eens middenin een intergalactische strijd tussen werelden terecht gekomen. Komen ze ooit nog terug op hun eigen planeet? En zo ja, wie zal hun verhaal geloven en de naderende dreiging die ze aankondigen serieus nemen?

Over de voorlezer

Roel Fooij is de stem die Zwarte ster tot leven brengt. Naast voorlezer voor Storytel is hij ook bezig met ander stemwerk en heeft hij een studio aan huis. Ook is hij regelmatig werkzaam als voice-over, onder andere in seizoen 2 van het programma Ik wed dat ik het kan. Zijn stem past naar mijn mening erg goed bij het verhaal. De nuchtere manier waarop hij het boek voorleest maakt dit krankzinnige verhaal des te geloofwaardiger. En als bonus toverde de manier waarop hij de namen van de auteurs uitspreekt iedere keer weer een glimlach op mijn gezicht.

Mijn mening over het boek

Ondanks dat Zwarte ster een vliegende start maakt met de verdwijning van het SAS-vliegtuig, kabbelt het verhaal daarna wat rustiger door. Hoewel het soms moeilijk is om je gedachten erbij te houden, weten de schrijvers wel hoe ze ervoor moeten zorgen dat je blijft lezen. Niet alleen de verkenning van een onbekende planeet is zeer interessant, ook de futuristische technologie die wordt beschreven en de mysterieuze gave van hoofdpersoon Monty houden de lezer bezig. Al met al is het dus echt een boek om een kans te geven, zelfs als je niet van het science-fictiongenre houdt.

Pompoenlantaarn Walibi Fright Nights

In blinde paniek door Walibi Fright Nights

Het is oktober, de maand van Halloween! Dit hebben wij vorig jaar met een leuk groepje mensen mogen vieren tijdens de Walibi Fright Nights. Van dat groepje waren Moortje en ik de enige slechtzienden. Ik denk dat we het er beide over eens zijn dat onze visuele beperking een extra dimensie heeft gegeven aan deze ervaring. Je ziet dingen soms nóg later aankomen en ik kan je vertellen dat dat de spanning er wel in houdt. Dit jaar zijn we ook geweest, echter was er geen Fright Nights vanwege de coronacrisis. In dit artikel zal ik de ervaring van dit jaar ook met jullie delen.

Scarezones

Het woord zegt het misschien al. Maar dit zijn de zones in het park waarin je bang gemaakt gaat worden door mensen die de benen onder hun lijf vandaan hebben gerend om dit voor elkaar te boksen. Hier zie je mensen met kostuums, schmink en soms wat bloed hier en daar. Deze mensen laten er geen gras over groeien en stormen af en toe op je af alsof je ze wat aangedaan hebt. Dit is natuurlijk niet zo, maar ze zijn kil en meedogenloos. In deze zones was ook muziek te horen. Dit was onheilspellende muziek, of keiharde rock. Dit maakte me nog zenuwachtiger.

Buiten deze zones ben je veilig en heb je de kans om even op adem te komen. Ik had dat ten minste nodig. Er zijn mensen die namelijk geen kick geven.

Een vredige boswandeling

In ieder geval kunnen Moortje en ik één ding van onze bucketlist afstrepen. Wie wil er nou niet omsingeld worden door 4 bebloede mannen met een kettingzaag en er vervolgens één tegen je achterwerk aan krijgen? Even voor de goede orde, ik heb het over de kettingzaag. Dat resulteerde in gillend, rennend en half struikelend door het bos heen gaan. Op dat moment kon ik niet relativeren dat het allemaal nep was. Complimenten voor de acteurs!

Al met al was dit een zeer leuke, spannende en geslaagde avond. We hoopten dat het dit jaar weer zou kunnen, maar door de huidige omstandigheden is dit anders gelopen.

Virtuele wachtrijen

Om afstand te kunnen houden en het zo veilig mogelijk te maken voor iedereen, is er dit jaar een nieuw concept in het leven geroepen: de virtuele wachtrij. Deze rij gold voor de achtbanen. De rest van de attracties kon je bezoeken zonder virtuele wachtrij. Bij binnenkomst kregen we een QR-code die we konden scannen met onze smartphone. Deze verwees ons naar de website met de achtbanen. Zo kon je de wachttijden zien en je aanmelden voor een achtbaan. Als de wachttijd voorbij was, dan had je nog dertig minuten om bij de attractie te komen. Dit gaf ons de mogelijkheid om tussendoor een attractie te bezoeken waar je, je niet voor aan hoefde te melden.

Deze manier van werken scheelde enorm veel gedrang en gedoe in de wachtrijen. De wachtrijen waren korter en minder benauwend. Uiteraard was dit ook de bedoeling, maar van mij mogen ze dit altijd wel doen!

Ook dit was een lange, gezellige dag. Ondanks dat het anders was dan we gewend waren, was het niet minder leuk. Ook over dit jaar mijn complimenten aan Walibi!

Foto van geleidehond Vida in functie

Een wandelende attractie: vooroordelen op straat

Ja, zo voel ik mij regelmatig als ik bijvoorbeeld boodschappen ga doen. En ik snap dat je een vrouw met een blindengeleidehond en een peuter in een draagzak op haar rug niet vaak ziet, toch vind ik wel dat mensen echt eens na moeten denken voor ze het eerste dat in hen opkomt eruit gooien.

Enkele voorbeelden

Onbekende vrouw: “Ben je zo geboren?”
Ik: “Nee, met acht pond en 51cm.”
Onbekende vrouw: “Zeg, wat mankeer je eigenlijk?”
Ik: “Uhm wil je dat echt weten?”
Onbekende vrouw: “Ja graag.”
Ik: “Oké komt ‘i! Het Bardet Biedl Syndroom, Retinitis Pigmentosa, Hypothyreoïdie, geboren met Polydactylie, maar dat is operatief verwijderd en Fibromyalgie.” Toen had ze niks meer te zeggen.

Iemand loopt voorbij en zegt: “Snap niet dat gehandicapten kinderen mogen krijgen.”

En waarom gaan mensen er toch standaard van uit dat als je een lichamelijke beperking hebt, je dan ook een verstandelijke beperking moet hebben? Mijn lijf werkt dan niet altijd mee, maar met mijn verstand is niks mis.

Ook leuke reacties

Gelukkig krijg ik ook leuke reacties. Mensen die het knap vinden hoe ik het allemaal doe. Meestal word ik daar wat ongemakkelijk van. Voor mij is het namelijk zo normaal hoe ik alles doe,dat ik er gewoon niet bij stilsta dat het voor een ander bijzonder is. Meestal gaan die gesprekken over mijn geleidehond Vida en de dingen die ze allemaal voor mij doet. Ik vind het echt niet erg als mensen iets vragen. Het is vaak de toon waarop. Als iemand iets uit interesse vraagt en ik heb tijd, wil ik hun vragen gerust beantwoorden.

Tot slot

Mensen met een beperking willen ook gewoon meedoen indeze maatschappij. Dus tip van mij: Behandel ons zoals je zelf behandeld wilt worden. Want ik ben gewoon Yvonne, een tweeëndertig jarige trotse mama van een peuter. En ja, toevallig ben ik chronisch ziek maar maakt mij dat anders of minder waard dan mensen zonder beperking?

Dit artikel werd geschreven door Yvonne Bleijenberg-Stip

GIF van Mario video games

Het spelen van video games met weinig visus

Ik moet een jaar of tien geweest zijn toen mijn zusje voor haar verjaardag van mijn ouders een roze Nintendo DS Lite kreeg. Ook kreeg ze daarbij een spelletje waarmee ze voor baby’s kon zorgen. Toen al helemaal gek op zorgen en moederen stortte ze zich op het spel. Bijna iedere dag zag ik haar liefdevol spelen met haar digitale kindertjes. Ik was stiekem een beetje jaloers op hoe ze zich verloor in die wereld en wilde dat ook. Maar helaas, toen ze het me liet proberen ontdekte ik al snel dat het voor mijn drie procent zicht te veel gevraagd was. Te veel tekst, te veel details die ik miste. Later kreeg ze er een spel bij waarmee ze voor hamstertjes zorgde. Dat ging me wat beter af, vooral bepaalde minigames lukten me aardig. Toch dachten zowel mijn ouders als ik dat zo’n apparaatje niets voor mij zou zijn, omdat ik er zo weinig mee zou kunnen en ik misschien last van mijn ogen zou krijgen. Dus met een lichte teleurstelling zei ik de video games vaarwel.

Toen mijn andere zusje ongeveer een jaar later ook een DS Lite kreeg, een groene, nam mijn interesse voor video games weer toe. Zij kreeg er een totaal ander spel bij, namelijk: New Super Mario Bros. DS. Dit 2D Mario-spel waarbij je een klein poppetje door verschillende levels met uiteenlopende vijanden en obstakels moet sturen, was helemaal niet voor me te doen, zo dacht mijn moeder. Maar op een goede dag kreeg ik de DS van mijn zusje te pakken en probeerde ik ook dat spel, waarbij ik tot de verbazingwekkende ontdekking kwam dat ik het best redelijk kon zien, zolang ik de game console maar dicht bij genoeg hield, zo’n 1,5 centimeter van mijn ogen af. Er ging een hele wereld voor me open. De wereld van Super Mario, die lang niet zo ondoenlijk voor me bleek te zijn dan we hadden gedacht. En toen kwam het magische moment dat mijn moeder me op een ochtend in maart 2009 wakker maakte met de alles veranderende mededeling: “er is een witte DS Lite in de aanbieding, ga je mee?”, waarmee mijn leven als video gamer een startsein kreeg.

Gokken en klikken

Het begon met spellen van Super Mario. Deze waren niet al te lastig: er zit bijna geen verhaal in die spellen, dus ik hoefde geen halsbrekende toeren uit te halen om dat mee te krijgen. Hierdoor miste ik wel de plot van een spel als Super Mario 64 DS, maar de talrijke 3D-werelden die je zonder tijdslimiet kon verkennen om Power Stars te verzamelen, maakten dat meer dan goed. In Super Mario Bros. DS zat wel een tijdslimiet, die samen met Mini Mario de meeste problemen gaf. En Mario Kart was ook opvallend goed voor me te doen. Hoewel mijn visus waardeloos is, werkt mijn visuele geheugen wel behoorlijk goed, waardoor ik vrij snel de verschillende kartbanen uit mijn hoofd kende. Het liefst speelde ik als het vrolijke groene draakje, waarvan ik de naam natuurlijk niet kon lezen, dus die ik tot Ditchy gedoopt had, om er veel later achter te komen dat deze eigenlijk Yoshi heette. Internet werd in die tijd mijn grootste vriend en online las ik over de achtergrond van veel Mario personages, waardoor ik het ‘verhaal’ in de spellen beter kon begrijpen.

Mijn Mario Kart 8 deluxe highlights als Witte Yoshi
Meer highlights op een visueel uitdagender baan

Dankzij een schoolvriendinnetje ontdekte ik de wereld van Pokémon. Ik was meteen verkocht toen ze me Pokémon Soul Silver liet zien en wilde dat spel ook spelen. Het spel werd op mijn verzoek op mijn R4-kaartje gedownload, maar helaas was het de Japanse versie. Of nou ja, helaas, ik kon het toch niet lezen. En als extra moeilijkheid hebben de Pokémon spellen wel een uitgebreide verhaallijn. Omdat ik die totaal niet mee kreeg, rommelde ik maar wat aan. Dit had als gevolg dat ik soms tijden vast zat in hetzelfde gebied en maar niet verder kwam. Ik heb het zelfs voor elkaar gekregen om op een gegeven moment mijn sterkste Pokémon te verwijderen en ik kreeg hem met geen mogelijkheid meer terug. Toch had ik er ontzettend veel lol in. Later kreeg ik andere Pokémon spellen, zoals: Pokémon Diamond, die wel in het Engels waren. Ook daarvan was de tekst natuurlijk veel te klein om het verhaal te volgen, maar dit nam ik voor lief. Pokémon gevechten gingen beter, want ik leerde de zetten die mijn Pokémon kenden ook uit mijn hoofd. En zo af en toe vroeg ik iemand in mijn buurt om iets te lezen als ik dacht dat het belangrijk was.

Cheaten

Ik was, en ben nog steeds wel, erg streng voor mezelf als het om spelen van video games gaat. Ieder level, ieder gevecht wil ik zelf halen, drie procent zicht of niet. Ik heb de meeste spellen op eigen kracht uit kunnen spelen. Online leg ik het vaak wel af tegen mijn medespelers die niet gehinderd worden door slechte ogen en hoewel online spelen daardoor erg confronterend is, doe ik het wel graag. Af en toe stond ik mezelf toe om voor de lol cheats te activeren via mijn R4-kaart. Voor niet-gamers, cheats zijn codes die de spellen gemakkelijker maken. In Mario wordt je bijvoorbeeld onoverwinnelijk of kun je ongelimiteerd hoog en lang springen, waardoor je over alle obstakels heen vliegt. Er zijn veel verschillende soorten cheats en ik hield ervan om daarmee te spelen, al wiste ik de vorderingen die ik daarmee maakte vrijwel meteen weer. Er was altijd wel een stemmetje in mijn hoofd dat fluisterde dat ik vanwege mijn slechte zicht best wel eens zou mogen cheaten bij zo’n spel, maar dan voelde de prestaties die ik leverde niet als die van mij en maakte ik de voortgang die ik had geboekt vrijwel meteen weer ongedaan.

De beste consoles voor slechtzienden

Door de jaren heen heb ik verschillende consoles versleten. Niet zo zeer omdat ik slordig omga met mijn spullen, ik bedoel, ik heb in die tijd maar één DS Lite in tweeën laten breken. Ik kreeg een DSI, niet alleen om zijn vele nieuwe functies ten opzichte van de Lite, zoals het opnemen en bewerken van korte audiofragmenten waar ik onwijs mee geklooid heb, maar ook en vooral omdat daar een XL-versie van was die veel grotere schermen had. Ik nam in die tijd ook afscheid van de R4-kaart, omdat illegale spellen te veel ellende gaven en je er niet mee online kan gaan. Toen de Nintendo 3DS uitkwam besloot ik bij mijn DSI te blijven, maar ja, de nieuwste spellen kwamen alleen nog maar voor de 3DS uit. Ik baalde hier een beetje van. Aan die 3D-functie, één van de nieuwe mogelijkheden van deze console, had ik niets. Ik hou het apparaat zo dicht bij mijn gezicht dat, als ik 3D aanzet, mijn zicht op het spel wordt gehinderd door lelijke strepen. Gelukkig kun je 3D ook uit laten, en dus zwichtte ik in 2016 en kocht de Nintendo 3DS XL.

En toen kwam de Nintendo Switch uit. Ook tegen die drang om de Switch te kopen heb ik me jarenlang met succes verzet. Uiteindelijk werd ik toch overgehaald en kocht ik de Switch Lite. Deze kan niet aan de televisie verbonden worden, maar in tegenstelling tot wat je misschien zou denken vind ik dit juist fijner. Natuurlijk, een tv heeft een groter scherm, maar dit kun je niet vlak bij je ogen houden. Ook heb ik op de tv geen duidelijk overzicht en met een kleiner scherm wel. Mij wordt regelmatig gevraagd of dat gamen niet zwaar is voor mijn ogen. Bizar genoeg valt dat bij de meeste spellen best mee. Zolang ik niet hoef te lezen of te turen naar voor mij minuscule details, houden mijn ogen het erg lang vol zonder dat ik er last mee krijg.

Met het veranderen van console veranderde ook mijn manier van spelen. Mijn strategie van gokken en klikken volstond niet meer. Ik werd ouder en wilde het verhaal graag beter volgen. Toen ik de 3DS had, had ik daarvoor een vrij omslachtige en vermoeiende maar werkende methode gevonden. Ik gebruikte de camera van mijn telefoon met de vergrootfunctie om zo de tekst te lezen, en later gebruikte ik de app Seeing AI, die met wat gestotter en gehakkel de tekst onder mijn camera kon voorlezen. Toen ik twee maanden geleden de Switch Lite kocht, werd ik getroffen door een positieve verrassing. Deze Switch heeft namelijk een zoomfunctie, waarmee ik het scherm kan vergroten en dus geen hulp van andere apparaten nodig heb om te lezen wat ik doe. Dat zo’n visueel georiënteerd bedrijf als Nintendo dan toch rekening begint te houden met mensen met een visuele beperking ontroert me eerlijk gezegd een beetje. Nu nog een speciale audioconsole voor volledig blinde mensen en dan kunnen ze in mijn ogen niets meer fout doen.