Home » Archieven voor september 2021

Maand: september 2021

Schrijven - foto voorkant boeken

Schrijven, mijn passie op papier

Geschatte leestijd: 3 minuten

Vandaag precies vier jaar geleden kwam mijn tweede roman ‘Bontgenoot‘ uit. Bizar hoe snel de tijd vliegt. Ik herinner me natuurlijk nog als de dag van gisteren de spanning om de publicatie heen, de promotie rondom de verschijningsdatum, de angst dat ik geen enkel exemplaar zou verkopen. Zouden mensen het wel interessant vinden, het verhaal van een tienermeisje dat het traject voor het krijgen van een geleidehond in gaat? Ik zag een droom van mij in vervulling gaan, maar natuurlijk wist ik wel dat ik er nog niet was. Er zijn zo veel wannabe-schrijvers, waar ik mezelf ook toe reken, die weleens iets hebben uitgegeven, maar dit wil niet zeggen dat je gelijk succes hebt en doorbreekt bij een groot publiek. Dit is dan ook niet gebeurd, maar wie weet komt dit nog? De aanhouder wint en een mens moet ten slotte iets te dromen overhouden.

De oorsprong van mijn droom

Toen ik nog jong en onschuldig was, had ik twee grote passies: muziek en dromen. Dromen als in dingen verzinnen en een eigen veilige fantasiewereld creëren, een plek in mijn verbeelding waar ik naartoe kon vluchten als de wereld me teleurstelde. Ik bracht deze passies samen door mijn fantasieën te bezingen, wat soms hilarische, belachelijke creaties opleverde. Naarmate de jaren verstreken zwakte mijn passie voor het maken van muziek af, omdat ik er gewoon geen aanleg voor had. Muziek luisteren en hier intens van genieten ben ik natuurlijk blijven doen. De liefde voor het schrijven kwam hiervoor in de plaats, toen ik mijn verzinsels op papier begon te zetten. Ik ontdekte dat ik niet alleen het verzinnen leuk vond, maar ook het spelen met woorden. Omdat ik ook dol was op lezen, wat ik deed door middel van luisterboeken, riep ik al op jonge leeftijd dat ik voorlezer van deze luisterboeken wilde worden. Gaandeweg veranderde dit, toen ik me realiseerde dat ik de boeken niet wilde voorlezen, maar zelf wilde schrijven.

Bloggen

Op elfjarige leeftijd, toen ik net een computer had, begon ik al met bloggen. Achteraf gezien was ik behoorlijk jong, maar gelukkig had ik toen genoeg moreel inzicht om geen lelijke dingen over mensen te schrijven en die met naam en toenaam te noemen. Ik schreef kleine, onbetekenende stukjes over mijn leven. Ik heb denk ik in al die jaren tot nu toe zo’n vier verschillende blogs gehad. Ik begon bij web-log.nl, verhuisde naar Blogspot en eindigde met een eigen gehoste site via WordPress. Mijn probleem was dat ik het bloggen nooit lang volhield. Ik deed dit een jaar lang fanatiek, waarna mijn inspiratie opdroogde of ik in beslag werd genomen door andere dingen. EyeOpeners, dat een gezamenlijk blog is, is dus eigenlijk de ideale oplossing.

En toen… mijn boeken

Het schrijven en uitbrengen van romans was en is mijn ultieme droom. Ook gold hier dat ik niet lang genoeg gefocust kon blijven op één verhaal. Mijn fantasie vliegt alle kanten uit en steeds als ik een paar hoofdstukken af had, drong zich een ander, in mijn ogen briljant verhaal aan mij op. Toen ik vijftien was slaagde ik er eindelijk in een volledig manuscript af te ronden. Het heette ‘Twijfels’ en ging over de rouwverwerking van een tienermeisje dat haar vriend verloor aan een zeilongeluk. Ik stuurde mijn manuscript naar een uitgever en het werd, surprise surprise, afgewezen. Toch gaf ik niet op. Een jaar later had ik mijn tweede manuscript af, dat resulteerde in mijn eerste boek: ‘De strijd tegen het dagelijks leven‘. Dit werd in eerste instantie ook afgewezen. Toen besloot ik mijn trots overboord te zetten en zocht ik een wat laagdrempeligere uitgever op, die print-on-demand boeken uitgeeft. Daar heb ik allebei mijn tot nu toe verschenen boeken uitgegeven.

Blijven schrijven

Vier jaar geleden alweer, niet te geloven. In de tussentijd heb ik niet stil gezeten. Ik heb een online verhaal uitgebracht, Achter de schermen, dat gratis te lezen is. En ja, ik werk momenteel aan een derde boek dat ik weer wil gaan uitgeven, misschien via Apple Books. Daarnaast ben ik begonnen met het aannemen van schrijfopdrachten, het schrijven en corrigeren van teksten, wat ik naast mijn nieuwe baan wil doen. Ik zal de komende jaren echt nog wel blijven schrijven, niet zo zeer omdat ik er bekend mee wil worden, maar omdat ik het heerlijk en bevrijdend vind.

hardlopen buddy

Hardlopen met een buddy: blind vertrouwen tussen schoorstenen en Schotse Hooglanders

Geschatte leestijd: 4 minuten

Mijn naam is Claudia Kaijen, ik ben twintig jaar en oh ja, ik ben zo goed als blind. Een van mijn grootste hobby’s op dit moment is hardlopen. Daar wil ik je graag meer over vertellen. Ik neem je mee in mijn eerste echte ervaring met het hardlopen met een buddy. Wat het (extra) bijzonder maakt.

Al rennend verkennen

Ik woon op Rozenburg. Er zijn weinig plekken waar industrie en natuur zo dicht bij elkaar zijn als hier. Een klein zwart hondje rent al keffend achter twee mensen aan in het park op Rozenburg. Een vrouw roept naar hem: ‘kom hier! Hier komen!’, maar het hondje blijft achter de mensen aan rennen. Eén van die twee mensen ben ik, samen met mijn buddy loop ik hard door het park. Het hondje vindt mij en mijn buddy veel te interessant en heeft duidelijk geen zin om te luisteren. Hij rent al keffend af en toe een rondje om ons heen en blijft dan voor ons staan. De vrouw probeert het nog eens: ‘Max kom nou eindelijk hier!”. Uiteindelijk houdt het hondje het voor gezien en gaat terug naar zijn baasje. Mijn buddy en ik rennen verder.

Buitenfoto natuur
Sporten in de natuur met silo’s op de achtergrond / foto Peter Kaijen

Het is fijn om je vrij te voelen en buiten in de (niet zo) frisse lucht te zijn. Hier in het park krijg je niet veel mee van de industrie buiten het dorp: af en toe hoor je geluiden die er op wijzen dat je in de Botlek bent, zoals traag rijdende goederentreinen of fabrieken die aan het affakkelen zijn, maar in het park is het in het algemeen rustig. Het park heeft niet alleen maar een functie als losloopgebied of hardlooproute, het zorgt er namelijk ook voor dat je op het dorp niet veel ziet van de industrie. Voor mijn buddy is het soms nog even zoeken naar de routes: we lopen namelijk voor de eerste keer samen.

Hoe ik mijn buddy ontmoette

Via de site van RunningBlind zijn we met elkaar in contact gekomen. Het is voor mij wel even wennen om met een man van rond de veertig hard te lopen. Tijdens het hardlopen moet ik hem honderd procent  kunnen vertrouwen, maar na een paar honderd meter en de eerste grote hindernissen zoals palen, weet ik dat het goed zit en dat we veilig terug komen. We zijn tijdens het lopen met elkaar verbonden door een lintje, zo kan hij mij sturen. Hij is tijdens het hardlopen mijn ogen, hij zorgt ervoor dat ik de goede kant op ga en niet over een takje of stoeprandje struikel. Als we de stoeprand naderen zegt hij: ‘over twee stappen het stoepje af’, tegelijkertijd verlaagt hij het tempo iets, zodat ik meer tijd heb om te reageren. Met de hulp van mijn buddy kan ik nog meer genieten van de mooie natuur die Rozenburg te bieden heeft en mijn grenzen opzoeken tijdens het hardlopen. Met mijn buddy kan ik verder en harder lopen en hoef ik niet meer op mijn ogen te vertrouwen. Want niets is zo fijn als moe en bezweet, maar vooral heel terug te komen van een mooie en uitdagende hardlooproute.

Alleen ging niet meer

Ik loop eigenlijk nog niet zo lang hard. In maart vorig jaar ben ik begonnen met hardlopen. Door corona zat ik opeens thuis. Ik kan niet zo goed tegen stilzitten, dus ik besloot dat ik wilde gaan hardlopen. De eerste tijd heb ik samen met mijn nicht hardgelopen, maar na een paar maanden kon zij helaas niet meer. Ik was het hardlopen nog lang niet zat en omdat ik de routes inmiddels goed kende besloot ik om zelf maar te gaan lopen. Dit heb ik vanaf de zomer tot aan ongeveer januari/februari van dit jaar gedaan, maar ik merkte dat het voor mij steeds lastiger werd om zelf hard te lopen, omdat mijn zicht verder achteruit ging.

Ondertussen was ik er wel achter gekomen dat ik niet wilde stoppen, dus moest ik opzoek naar een oplossing. Toen kwam ik op de site van RunningBlind terecht en ben ik op zoek gegaan naar een passende buddy. Die heb ik gelukkig vrij snel gevonden en het bleek een goede match. We lopen nog steeds met veel plezier samen hard en zijn van plan om onze grenzen verder te verleggen, door bijvoorbeeld mee te doen aan hardloopevenementen zoals de CPC Den Haag.

Andere sporten

Hardlopen is niet de eerste sport die ik doe, ik heb vanaf dat ik klein ben gezwommen en daarvan vele jaren gesnorkeld. Met het snorkelen ben ik een aantal jaren geleden gestopt omdat het in mijn ogen niet meer goed te doen was omdat ik minder ging zien.  Ik heb trouwens nooit goed gezien, maar de laatste jaren is mijn zicht hard achteruit gegaan en inmiddels ben ik zo goed als blind. Dit zorgt er voor dat ik door de jaren heen me steeds heb moeten aanpassen met wat ik wel en niet kan (zien).

Dit artikel werd geschreven door Claudia Kaijen. Ook gastauteur worden? Klik hier.