Home » Kunst & Cultuur

Categorie: Kunst & Cultuur

Kunst, dat wat ons leven verrijkt en ons inspireert, speelt ook in ons leven een grote rol. In deze categorie vindt je recensies, recepten en nog veel meer.

Schrijven - foto voorkant boeken

Schrijven, mijn passie op papier

Geschatte leestijd: 3 minuten

Vandaag precies vier jaar geleden kwam mijn tweede roman ‘Bontgenoot‘ uit. Bizar hoe snel de tijd vliegt. Ik herinner me natuurlijk nog als de dag van gisteren de spanning om de publicatie heen, de promotie rondom de verschijningsdatum, de angst dat ik geen enkel exemplaar zou verkopen. Zouden mensen het wel interessant vinden, het verhaal van een tienermeisje dat het traject voor het krijgen van een geleidehond in gaat? Ik zag een droom van mij in vervulling gaan, maar natuurlijk wist ik wel dat ik er nog niet was. Er zijn zo veel wannabe-schrijvers, waar ik mezelf ook toe reken, die weleens iets hebben uitgegeven, maar dit wil niet zeggen dat je gelijk succes hebt en doorbreekt bij een groot publiek. Dit is dan ook niet gebeurd, maar wie weet komt dit nog? De aanhouder wint en een mens moet ten slotte iets te dromen overhouden.

De oorsprong van mijn droom

Toen ik nog jong en onschuldig was, had ik twee grote passies: muziek en dromen. Dromen als in dingen verzinnen en een eigen veilige fantasiewereld creëren, een plek in mijn verbeelding waar ik naartoe kon vluchten als de wereld me teleurstelde. Ik bracht deze passies samen door mijn fantasieën te bezingen, wat soms hilarische, belachelijke creaties opleverde. Naarmate de jaren verstreken zwakte mijn passie voor het maken van muziek af, omdat ik er gewoon geen aanleg voor had. Muziek luisteren en hier intens van genieten ben ik natuurlijk blijven doen. De liefde voor het schrijven kwam hiervoor in de plaats, toen ik mijn verzinsels op papier begon te zetten. Ik ontdekte dat ik niet alleen het verzinnen leuk vond, maar ook het spelen met woorden. Omdat ik ook dol was op lezen, wat ik deed door middel van luisterboeken, riep ik al op jonge leeftijd dat ik voorlezer van deze luisterboeken wilde worden. Gaandeweg veranderde dit, toen ik me realiseerde dat ik de boeken niet wilde voorlezen, maar zelf wilde schrijven.

Bloggen

Op elfjarige leeftijd, toen ik net een computer had, begon ik al met bloggen. Achteraf gezien was ik behoorlijk jong, maar gelukkig had ik toen genoeg moreel inzicht om geen lelijke dingen over mensen te schrijven en die met naam en toenaam te noemen. Ik schreef kleine, onbetekenende stukjes over mijn leven. Ik heb denk ik in al die jaren tot nu toe zo’n vier verschillende blogs gehad. Ik begon bij web-log.nl, verhuisde naar Blogspot en eindigde met een eigen gehoste site via WordPress. Mijn probleem was dat ik het bloggen nooit lang volhield. Ik deed dit een jaar lang fanatiek, waarna mijn inspiratie opdroogde of ik in beslag werd genomen door andere dingen. EyeOpeners, dat een gezamenlijk blog is, is dus eigenlijk de ideale oplossing.

En toen… mijn boeken

Het schrijven en uitbrengen van romans was en is mijn ultieme droom. Ook gold hier dat ik niet lang genoeg gefocust kon blijven op één verhaal. Mijn fantasie vliegt alle kanten uit en steeds als ik een paar hoofdstukken af had, drong zich een ander, in mijn ogen briljant verhaal aan mij op. Toen ik vijftien was slaagde ik er eindelijk in een volledig manuscript af te ronden. Het heette ‘Twijfels’ en ging over de rouwverwerking van een tienermeisje dat haar vriend verloor aan een zeilongeluk. Ik stuurde mijn manuscript naar een uitgever en het werd, surprise surprise, afgewezen. Toch gaf ik niet op. Een jaar later had ik mijn tweede manuscript af, dat resulteerde in mijn eerste boek: ‘De strijd tegen het dagelijks leven‘. Dit werd in eerste instantie ook afgewezen. Toen besloot ik mijn trots overboord te zetten en zocht ik een wat laagdrempeligere uitgever op, die print-on-demand boeken uitgeeft. Daar heb ik allebei mijn tot nu toe verschenen boeken uitgegeven.

Blijven schrijven

Vier jaar geleden alweer, niet te geloven. In de tussentijd heb ik niet stil gezeten. Ik heb een online verhaal uitgebracht, Achter de schermen, dat gratis te lezen is. En ja, ik werk momenteel aan een derde boek dat ik weer wil gaan uitgeven, misschien via Apple Books. Daarnaast ben ik begonnen met het aannemen van schrijfopdrachten, het schrijven en corrigeren van teksten, wat ik naast mijn nieuwe baan wil doen. Ik zal de komende jaren echt nog wel blijven schrijven, niet zo zeer omdat ik er bekend mee wil worden, maar omdat ik het heerlijk en bevrijdend vind.

hardlopen buddy

Hardlopen met een buddy: blind vertrouwen tussen schoorstenen en Schotse Hooglanders

Geschatte leestijd: 4 minuten

Mijn naam is Claudia Kaijen, ik ben twintig jaar en oh ja, ik ben zo goed als blind. Een van mijn grootste hobby’s op dit moment is hardlopen. Daar wil ik je graag meer over vertellen. Ik neem je mee in mijn eerste echte ervaring met het hardlopen met een buddy. Wat het (extra) bijzonder maakt.

Al rennend verkennen

Ik woon op Rozenburg. Er zijn weinig plekken waar industrie en natuur zo dicht bij elkaar zijn als hier. Een klein zwart hondje rent al keffend achter twee mensen aan in het park op Rozenburg. Een vrouw roept naar hem: ‘kom hier! Hier komen!’, maar het hondje blijft achter de mensen aan rennen. Eén van die twee mensen ben ik, samen met mijn buddy loop ik hard door het park. Het hondje vindt mij en mijn buddy veel te interessant en heeft duidelijk geen zin om te luisteren. Hij rent al keffend af en toe een rondje om ons heen en blijft dan voor ons staan. De vrouw probeert het nog eens: ‘Max kom nou eindelijk hier!”. Uiteindelijk houdt het hondje het voor gezien en gaat terug naar zijn baasje. Mijn buddy en ik rennen verder.

Buitenfoto natuur
Sporten in de natuur met silo’s op de achtergrond / foto Peter Kaijen

Het is fijn om je vrij te voelen en buiten in de (niet zo) frisse lucht te zijn. Hier in het park krijg je niet veel mee van de industrie buiten het dorp: af en toe hoor je geluiden die er op wijzen dat je in de Botlek bent, zoals traag rijdende goederentreinen of fabrieken die aan het affakkelen zijn, maar in het park is het in het algemeen rustig. Het park heeft niet alleen maar een functie als losloopgebied of hardlooproute, het zorgt er namelijk ook voor dat je op het dorp niet veel ziet van de industrie. Voor mijn buddy is het soms nog even zoeken naar de routes: we lopen namelijk voor de eerste keer samen.

Hoe ik mijn buddy ontmoette

Via de site van RunningBlind zijn we met elkaar in contact gekomen. Het is voor mij wel even wennen om met een man van rond de veertig hard te lopen. Tijdens het hardlopen moet ik hem honderd procent  kunnen vertrouwen, maar na een paar honderd meter en de eerste grote hindernissen zoals palen, weet ik dat het goed zit en dat we veilig terug komen. We zijn tijdens het lopen met elkaar verbonden door een lintje, zo kan hij mij sturen. Hij is tijdens het hardlopen mijn ogen, hij zorgt ervoor dat ik de goede kant op ga en niet over een takje of stoeprandje struikel. Als we de stoeprand naderen zegt hij: ‘over twee stappen het stoepje af’, tegelijkertijd verlaagt hij het tempo iets, zodat ik meer tijd heb om te reageren. Met de hulp van mijn buddy kan ik nog meer genieten van de mooie natuur die Rozenburg te bieden heeft en mijn grenzen opzoeken tijdens het hardlopen. Met mijn buddy kan ik verder en harder lopen en hoef ik niet meer op mijn ogen te vertrouwen. Want niets is zo fijn als moe en bezweet, maar vooral heel terug te komen van een mooie en uitdagende hardlooproute.

Alleen ging niet meer

Ik loop eigenlijk nog niet zo lang hard. In maart vorig jaar ben ik begonnen met hardlopen. Door corona zat ik opeens thuis. Ik kan niet zo goed tegen stilzitten, dus ik besloot dat ik wilde gaan hardlopen. De eerste tijd heb ik samen met mijn nicht hardgelopen, maar na een paar maanden kon zij helaas niet meer. Ik was het hardlopen nog lang niet zat en omdat ik de routes inmiddels goed kende besloot ik om zelf maar te gaan lopen. Dit heb ik vanaf de zomer tot aan ongeveer januari/februari van dit jaar gedaan, maar ik merkte dat het voor mij steeds lastiger werd om zelf hard te lopen, omdat mijn zicht verder achteruit ging.

Ondertussen was ik er wel achter gekomen dat ik niet wilde stoppen, dus moest ik opzoek naar een oplossing. Toen kwam ik op de site van RunningBlind terecht en ben ik op zoek gegaan naar een passende buddy. Die heb ik gelukkig vrij snel gevonden en het bleek een goede match. We lopen nog steeds met veel plezier samen hard en zijn van plan om onze grenzen verder te verleggen, door bijvoorbeeld mee te doen aan hardloopevenementen zoals de CPC Den Haag.

Andere sporten

Hardlopen is niet de eerste sport die ik doe, ik heb vanaf dat ik klein ben gezwommen en daarvan vele jaren gesnorkeld. Met het snorkelen ben ik een aantal jaren geleden gestopt omdat het in mijn ogen niet meer goed te doen was omdat ik minder ging zien.  Ik heb trouwens nooit goed gezien, maar de laatste jaren is mijn zicht hard achteruit gegaan en inmiddels ben ik zo goed als blind. Dit zorgt er voor dat ik door de jaren heen me steeds heb moeten aanpassen met wat ik wel en niet kan (zien).

Dit artikel werd geschreven door Claudia Kaijen. Ook gastauteur worden? Klik hier.

Avond zeilen, foto van water en lichtjes

In hetzelfde schuitje: zeilen met SailWise

Geschatte leestijd: 5 minuten

Ieder jaar is het voor mij weer een struggle: wat ga ik doen met mijn vakantie? Mijn hoofd zit vol wilde plannen. Zo zou ik graag een keer willen backpacken door Australië, lijkt het me spannend om een wereldreis te maken en wil ik altijd nog een keer naar een resort in Spanje. Dat zijn dingen die je niet zo snel in je eentje onderneemt, zeker niet als je zeer slecht ziet. Bovendien hebben we dit jaar nog steeds te maken met corona, waardoor het me beter leek om in eigen land te blijven. Mijn huisgenoot en goede vriend Robert had me al vaak enthousiaste verhalen verteld over zijn vakanties met SailWise, een stichting die watersportvakanties organiseert voor mensen met een beperking. Hij was al een paar keer mee geweest met de watersportweek voor jongeren. Ik had al eerder overwogen om mee te gaan, maar de prijs schrok me een beetje af, hoewel deze in verhouding eigenlijk best wel mee valt. Hoe dan ook, dit jaar hakte ik de knoop door en besloot ook om mee te gaan. Het enige waar ik na zeven woelige dagen van zeilen, zwemmen, roeien en waterskiën spijt van heb, is dat ik niet veel eerder ben meegegaan.

Grenzen verleggen

Mijn watersportervaring reikt, afgezien van een enkele keer roeien en kanoën met school, niet verder dan mijn A-zwemdiploma en zo nu en dan rondhangen op een door een ander bestuurd motorbootje. Ik was in mijn leven één keer wezen zeilen met school op een enorme zeilboot, waarbij ik meer aandacht besteedde aan kletsen met mijn schoolvriendinnen dan aan de techniek van de sport. Het kwam er dus op neer dat ik niet precies wist wat ik kon verwachten en dat ik een heel vertekend beeld had van de boten. Maar goed, het was een doe-vakantie en ik ben dol op water, dus ik ging er vanuit dat het wel goed zou komen, wat natuurlijk ook zo was. Ik heb veel verschillende zeilboten mogen varen, uiteraard met ervaren vrijwilligers als bemanning. Daardoor kon ik af en toe sturen of mocht ik de fok, het kleine zeil, bedienen. Ook heb ik een keer buiten boord mogen hangen aan een daarvoor bestemd touw, de trapeze genaamd, waarmee je de boot met je gewicht recht kunt trekken waardoor deze harder gaat.

SailWise bood die week ook een aangepaste vorm van waterskiën aan. Waterskiën was iets dat mijn ouders en zussen vaak deden tijdens onze vakanties in Hongarije, waarbij ik alleen maar verlangend vanaf de kant kon toekijken. Ze durfden het niet aan met mij, wat ook wel logisch is misschien. Deze vorm van waterskiën die ik heb gedaan was beter haalbaar voor mij. Je werd niet aan je armen voortgetrokken, maar zat (of stond) in plaats daarvan op een surfplank die achter een speedboot aan werd getrokken. Dit was een ontzettend leuke en enerverende ervaring.

Alles was zo goed georganiseerd voor mensen met een lichamelijke of zintuiglijke beperking, dat ik me altijd heel erg veilig heb gevoeld. Zelfs toen het op de eerste hele dag van de week zo hard waaide dat ze niet alle boten uit wilden sturen en de boot waarop ik zat, die nooit eerder was omgeslagen, omsloeg. Natuurlijk moest zoiets mij weer overkomen. Ik was op pad met twee ervaren zeilers, maar één onverwachtse windvlaag en het was gebeurd. Natuurlijk droeg ik een reddingsvest en bang was ik dan ook absoluut niet. Wel rukten de hulptroepen massaal uit, brandweer, waterpolitie en zelfs een traumahelikopter, omdat mensen op de kant alarm hadden geslagen. De brandweer en heli werden al snel geannuleerd, want deze waren absoluut niet nodig. Ook SailWise was snel ter plaatsen met hun speedboot om me terug te brengen naar het eiland. Ze waren allemaal erg bezorgd om me. Hoe vaak me wel niet is gevraagd of ik bang was geweest… Nee, het was natuurlijk even een schrikmomentje toen we te water raakten en bungelen aan de glibberige rand van een boot met volgelopen zeilkleding is ook niet het meest comfortabele wat ik ooit heb gedaan, maar verder vond ik het een hele ervaring en kon ik er al heel snel om lachen. Misschien kwam het ook door mijn gebrek aan zeilervaring dat ik al vanaf het begin rekening hield met de mogelijkheid van omslaan. Hoe dan ook, de rest van de week is mij, of een andere deelnemer, niets vergelijkbaars overkomen en bleven boten die een stuk makkelijker omslaan in de juiste positie op het water drijven.

Non-visueel zeilen

SailWise biedt watersportvakanties aan voor groepen met verschillende soorten beperkingen. De week waar ik aan deelnam is toegerust op mensen met een fysieke en / of zintuiglijke beperking. Alles was hierdoor zo aangepast dat iedereen kon meedoen. Ook leuk, zeilen doe je voor een deel op gevoel, dus voor de visueel beperkten die mee waren was het zeker niet saai. Ik heb onwijs genoten van de harmonie van wind en water, die je, als je weet wat je doet, samen naar de juiste plek brengen. Het was ook bijzonder om mensen met zo veel verschillende soorten beperkingen te ontmoeten. Je leert tijdens zo’n week erg veel van elkaar en je wereld wordt op dat gebied erg verruimd. Wel merkte ik, niet voor het eerst uiteraard, dat mijn beperking best bepalend is voor hoe ik omga met bepaalde situaties. De eerste paar dagen waren mijn ogen constant moe, omdat ik de omgeving van het eiland waar we verbleven in me moest opnemen. Later trok dat gelukkig bij. Ook is het voor mij erg lastig om mijn zicht uit te leggen. Er waren nog twee andere mensen met een visuele beperking mee, maar die kunnen allebei niets zien, dus daarbij was het een stuk makkelijker. Bij mijn zicht, wat ik er wel en niet mee kan, valt geen rechte lijn te trekken. Sowieso kan ik geen rechte lijnen trekken in verband met mijn belabberde oog-handcoördinatie. Het is lastig uit te leggen dat ik kan zien waar de aanlegsteiger ophoudt en het water begint, terwijl ik niet zelf mijn maat bij de geleende zeilkleding kan vinden. Of dat ik makkelijk lang achter elkaar video games kan spelen, maar bij het bij elkaar sprokkelen van mijn ontbijt of het helpen in de keuken al snel het overzicht verlies, wat soms resulteert in een mini-paniekaanvalletje. Gelukkig ontbrak het me niet aan hulp en heb ik, afgezien van mijn brandende ogen, volop van de vakantie kunnen genieten.

De zeven dagen vlogen veel te snel voorbij. Ik heb veel leuke, inspirerende mensen ontmoet bij wie het bijna fysiek pijn deed om aan het einde van de week afscheid van te nemen. Ik wil zeker nog een keer, of meerdere keren, terugkeren naar het eiland, om de dingen te doen waar ik niet aan toe was gekomen. Als je van watersport houdt en een beetje avontuurlijk bent aangelegd, is deze, of misschien een andere SailWise-vakantie, ook echt iets voor jou!

Foto van vegetarische bobotie

Vegetarische bobotie, anders dan anders, maar net zo lekker

Geschatte leestijd: 2 minuten

Tijdens mijn kooktrainingen probeer ik altijd zo gevarieerd mogelijk te koken, dit omdat ik van afwisseling hou en nog veel aan het ontdekken ben in de kookwereld. Geïnspireerd door Moortje ben ik me ook meer gaan verdiepen in de vegetarische keuken. Vaak wordt er toch wel een verkeerd beeld geschetst van vegetarisch eten en dan met name vleesvervangers, maar in deze tijd waar vegetarisch eten meer op tafel komt, worden deze echt steeds beter. Je proeft soms niet eens dat het geen echt vlees is. Daarom vond ik het tijd om mijn huisgenoten eens te verrassen met een vegetarische bobotie, in plaats van de traditionele variant. Toegegeven, enig verschil is eigenlijk dat ik het rundergehakt vervang door vegagehakt, maar dat maakt dit lekkere, Zuidafrikaanse gerecht er niet minder lekker door, probeer het maar eens. Ik zal hieronder het recept met je delen.

Recept vegetarische bobotie

Ingrediënten:

  • 600 gr sperziebonen
  • 400 gr basmati rijst
  • 4 handjes rozijnen
  • 2 appels
  • 150 gr gesneden ui
  • 275 gr vegagehakt
  • 4 eieren
  • 200 ml melk
  • 2 tl gehakte knoflook
  • 3 tl kerrie
  • 2 tl gemberpoeder
  • 1 tl kaneel
  • snufje zout en peper

Bereiding:

  1. Snijd de appels (met schil) in kleine stukjes.
  2. Verwarm de oven voor op 200 graden.
  3. Zet een pan water op het vuur en laat het water koken.
  4. Doe de sperziebonen in de pan en laat deze 5 minuten koken.
  5. Doe de melk en de eieren in een maatbeker en meng dit door elkaar tot een glad geheel.
  6. Fruit de ui in een andere pan met een beetje olijf of zonnebloemolie.
  7. Voeg daarna de knoflook, kerrie, koriander, gemberpoeder, kaneel, peper en zout aan de gefruite ui toe.
  8. Voeg na ongeveer 2 minuten het gehakt toe en bak dit rul.
  9. Voeg daarna de sperziebonen en de stukjes appel toe.
  10. Zet het vuur onder de pan uit en schep alles in een ovenschaal.
  11. Giet daarna het mengsel van melk en ei eroverheen.
  12. Zet de ovenschaal ongeveer 30 minuten in de oven.
  13. Doe de rijst in een pan met warm water en laat dit 8 minuten koken.
  14. Voeg na 2 minuten de rozijnen hieraan toe.
  15. Giet de rijst en de rozijnen af en laat dit nog 10 minuten warm garen.
  16. Schep het daarna bij de rest van de inmiddels gaar geworden bobotie in de ovenschaal.

Eet smakelijk!

Omslagfoto van Koning Eenoog

Boekrecensie: Koning Eenoog, door Jakub Cwiek

Geschatte leestijd: 3 minuten

Hoe zou de wereld er uit zien als zicht niet het primaire zintuig was? Als iedereen een visuele beperking had en net zo veel of minder zag dan ik? Ja, die vraag stel ik mezelf vaak, eerder uit nieuwsgierigheid dan door een grimmig verlangen dat het echt zo zou zijn. Ik kan me namelijk niet voorstellen hoe een maatschappij waar visus niet het dominante zintuig is, in elkaar zit. En juist daarom was het voor mij een bijzondere ervaring om Koning Eenoog te lezen, een spannende Storytel-original die het verhaal vertelt van een wereld waarin een pandemie er voor zorgt dat de gehele bevolking blind wordt.

Algemene gegevens van Koning Eenoog

Verschenen: 26 februari 2018
Formaat: luisterboek & E-book
Aantal afleveringen: 10
Genre: dystopie

Het verhaal

Koning Eenoog speelt zich af in Polen. Het duurde even voordat ik daar achter was. De hoofdpersoon is Max, een voormalig rechercheur die een grote voorsprong heeft op de meeste van zijn medemensen, omdat hij al blind was voordat de pandemie begon. Als het lichaam van een jonge man dood wordt aangetroffen op het stadsplein, wordt Max betrokken bij het onderzoek. Al snel rijst bij hem het vermoeden dat de moord is gepleegd door iemand die kan zien, maar dat zou onmogelijk moeten zijn. De overheid ontkent stellig het bestaan van “zienden”, mensen die de dans ontsprongen zijn. Slechts een enkeling realiseert zich dat zich tussen de blinde bevolking mensen verschuilen die hun gezichtsvermogen weten te verbergen. Vanuit de algehele duisternis die een ieder omgeeft gluren kwaadwillende ogen, terwijl moord na moord met behulp van de nieuwe onderzoeksmethoden die noodgedwongen zijn ontwikkeld, wordt onderzocht.

Over de voorlezer

Het boek wordt voorgelezen door Sander de Heer, een bekend acteur en stemacteur, niet te verwarren met de voormalige NPO Radio 2 dj. Sander de Heer werd geboren op 17 september 1958 en je kunt hem kennen van zijn rollen als o.a. Marnix Klein in Onderweg naar Morgen, Robert van Galen in Goudkust en gastrollen in Kees & Co en Flikken Maastricht. Binnen de Nederlandse nasynchronisatie is hij onder andere te horen als de stem van de verteller in Ratatouille, Dwaaloog Dolleman in Harry Potter en de Vuurbeker, Mr. Kraps in SpongeBob SquarePants en Asmodeus in Shadowhunters: The Mortal Instruments. Sander heeft een trage en op het eerste gehoor vrij emotieloze manier van voorlezen waar je even aan moet wennen. Toch, als je hier eenmaal aan gewend bent, weet hij je het verhaal naar mijn mening helemaal in te trekken en zijn stem past goed bij de sfeer van het boek. Naast Koning Eenoog heeft hij nog een behoorlijk aantal andere boeken voor Storytel ingelezen.

Mijn mening over het boek

Het is best gaaf om als slechtziende te lezen over een wereld waarin het gezichtsvermogen geen enkele rol meer speelt. En de technologieën die leven in zo’n wereld mogelijk maken, nou, ik wenste dat die echt bestonden. Met behulp van zogeheten bouncers, die obstakels en andere mensen met piep- en trilsignalen aangeven, en een vlekkeloos werkende GPS op je telefoon die daarmee samenwerkt, weten mensen zich zelfstandig en zonder al te veel ongelukken van A naar B te bewegen. Alles is aangepast en iedereen maakt veelvuldig gebruik van de overgebleven zintuigen. Hoe de auteur zo trefzeker een wereld als deze in elkaar heeft weten te flansen, is mij een raadsel, maar ik heb er immens van genoten.

Verder is het verhaal best wel duister en soms ook eng. Je moet er dus wel tegen kunnen dat niet alles even goed afloopt en dat het verhaal een vrij open einde heeft. Als lezer blijf je met vragen achter die je zelf moet beantwoorden. Niet dat alles onopgelost blijft, nee, dat niet. Al zou je misschien bijna wensen dat dat wel zo was…

Foto van Miranda met de tekst 'Mijn wazige wereld'

Hoe vloggen mijn wazige wereld voor anderen zichtbaar maakt

Geschatte leestijd: 5 minuten

Hallo mooi mens,
Welkom in mijn wazige wereld. Ik ben Miranda. Door de ziekte van Stargardt word mijn centrale gezichtsvermogen sterk aangetast, waardoor ik veel details mis en wazig zie. Ik vlog over hoe ik in het dagelijks leven omga met mijn visuele beperking.

Slechtziend worden

Toen ik zeventien jaar was kreeg ik na onderzoeken te horen dat ik de ziekte van Stargardt heb. Op dat moment kon ik alleen maar denken:
ik ga me niet nu opeens aanpassen aan mijn slechtziendheid. Heb het al die jaren daarvoor toch ook gewoon gered?
Zo gezegd zo gedaan, ik ging na de diagnose gewoon door met hoe ik daarvoor de dingen deed. Op mijn manier, met allerlei trucjes om het zicht dat ik kwijt was te compenseren kon ik mij prima redden… dacht ik. Hier en daar vroeg ik af en toe om hulp en werd ik vanuit Visio ondersteunt tijdens mijn studie en later door een maatschappelijk werkster. Op deze manier hielp ik mezelf om toch verder te gaan. Ik had mijn studie maatschappelijke zorg succesvol afgerond en ging aan het werk als welzijnsmedewerker in een verpleeghuis. Ik heb altijd een fijn en druk sociaal leven gehad. Ik richtte in 2015 samen met andere vrijwilligers de stichting Uniek op, waarmee we doormiddel van bijeenkomsten iets voor jongvolwassenen met een beperking kunnen betekenen en ik ontmoete de liefde van mijn leven. Kortom ik zat niet stil, hield van gezelligheid en betekende graag iets voor anderen.

Ermee leren omgaan

Mijn overlevingsstrategie leek een kracht en heeft mij veel gebracht, maar uiteindelijk in september 2018 was mijn interne batterijtje toch echt helemaal leeg en raakte ik in een depressie. De dipjes waar ik wel eens last van had werden donkere, negatieve buien. Waar ik voorheen na een paar dagen weer vrolijk verder ging bleef ik nu hangen in negatieve gedachten, paniekaanvallen en veel verdriet. Ik was uitgeput en ik raakte me er van bewust dat ik één heel belangrijk persoon al jaren vergat, namelijk Miranda, ik zelf. Ik voelde heel diep van binnen dat ik wilde leren om gelukkig te leven in plaats van overleven. Ondanks de negatieve gedachten was er ook iets in mij dat mij kracht gaf om te beseffen dat juist deze depressie mij sterker kon maken en mij de kans kon geven om dichter bij mezelf te komen.
Ik ging hulp zoeken. Deze vond ik in therapie, medicatie, sporten, steun van vrienden/familie, de natuur in gaan en bloggen. Ik kwam er achter dat het mij in de paniek en heftige emotie buien hielp om alles van me af te schrijven. Dit ben ik ook gaan delen, om wie daar behoefde aan had mee te nemen in mijn donkere tijd. Tijdens het schrijven werd ik rustiger, kon ik verwerken en relativeren. Na een aantal gesprekken met een psychiater kwam ik er achter dat ik mijn visuele beperking nooit heb kunnen accepteren en al die jaren te veel van mezelf gevraagd had, door dat ik weinig hulp vroeg en aannam. Ik wist dat als ik nu niet met mezelf aan de slag zou gaan om leren om te gaan met mijn beperking, ik op een later moment mezelf weer uit zou putten.

Wat vloggen mij brengt

In maart 2019 krabbelde ik langzaam uit de donkere tunnel en begon ik weer wat meer te stralen en energie te krijgen. Ik besloot de moeilijke maar ook mooie stap te maken, ik ging een intensieve revalidatie aan bij Visio het Loo Erf. Nog steeds was ik aan het bloggen, maar ik deed dit allemaal visueel met de restvisus die ik nog heb. Toen ik het eens met iemand over mijn energie had en vertelde dat het schrijven mij toch wel veel moeite koste qua visuele inspanning, zei diegene tegen mij:
“waarom ga je niet vloggen? Vloggen kost minder energie en je laat jezelf nog puurder zien/horen.” Nu volgde ik zelf geen vloggers en had ik daar ook weinig behoefte aan, maar dat wilde natuurlijk niet zeggen dat ik niet kon proberen of vloggen wel bij mij paste. Ik had bedacht dat ik dan wel ging vloggen op mijn eigen manier, zonder filmpjes opnieuw te maken en te bewerken, gewoon zo puur mogelijk. Filmpjes te maken die mij helpen net zoals het bloggen mij hielp, en tegelijkertijd deze te delen, om wellicht anderen te kunnen inspireren en mee te nemen in beide kanten van de medaille in het leven met een visuele beperking.
Ik startte met vloggen op de eerste dag van mijn revalidatie (in juli 2019) en kwam er al snel achter dat dit mij minder energie kost dan het schrijven. Ik gebruik de camera als een soort spiegel waarin ik met mezelf in gesprek ga over hetgeen waar ik op dat moment mee zit, meemaak, voel, denk of doe. Ik ben vanaf dat moment mijn vlogs gaan delen op mijn Facebookpagina en later ook op Youtube en Instagram, allemaal onder de naam: Mijn wazige wereld.
Het vloggen is voor mij niet alleen helpend om dingen te verwerken, te relativeren of te reflecteren, maar het is ook een spiegel van in welk proces ik zit, hoe ik mij voel en wat ik aan het ontdekken ben in het leven. Door dat ik het deel heeft het mij ook bijzondere gesprekken en ontmoetingen gegeven met mensen die mij gingen volgen. Een mooi cadeautje is ook dat het mij zelfs een paar bijzondere vriendschappen heeft gebracht en ik echt voel dat ik andere mensen kan inspireren met mijn vlogs.

Acceptatie

Door de revalidatie bij Visio het Loo Erf heb ik mijn visuele beperking kunnen accepteren en ben ik dichter bij mezelf gekomen. Door deze stappen te hebben gemaakt kan ik verder met mijn ware ik te leren accepteren, liefde en rust te vinden in wie ik ben en gelukkig te leven. Gelukkig leven betekent voor mij niet dat het alleen maar fantastisch is, maar dat alles gevoeld mag worden en je daarin leert en ervaart wat je nodig hebt om je dromen waar te maken en te kunnen zijn wie je echt bent. Een visuele beperking is moeilijk, maar als het daarnaast lukt om ook de sterke kanten ervan te voelen is het leven ook heel mooi en interessant.
Mooi mens, we zijn het waard!

Dit artikel werd geschreven door Miranda Blomsma

Omslagfoto Black Dolphin

Boekrecensie: Black Dolphin, door Christian Frost

Geschatte leestijd: 3 minuten

De winter is in volle gang, de verwarming staat op standje koukleum en de dagen zijn korter. Wat mij betreft is er dan niets fijner om na een dag vol bezigheden lekker op de bank te kruipen met een goed boek en een drankje binnen handbereik. Een boek dat me op zo’n moment wel aanspreekt is de Storytel original Black dolphin, dat zich grotendeels afspeelt in een land waar het ‘s winters veel kouder is dan hier, Rusland.

Algemene gegevens van Black dolphin

Verschenen: 17 september 2018
Formaat: luisterboek & E-book
Aantal afleveringen: 10
Genre: spanning
Mijn beoordeling: 3 sterren

Het verhaal

De Deense Thomas Rasmussen zit in de beruchtste gevangenis van Rusland: Black dolphin. Hoe hij daar terecht gekomen is weet hij niet. Hij probeert erachter te komen welke misdaad hij gepleegd heeft, maar dat is best lastig als je de taal niet spreekt en de bewakers nogal loshandig zijn. Toch weet hij na verloop van tijd steeds meer te weten te komen over het hoe en waarom van zijn opsluiting. Zaken uit het verleden spelen hierbij ook een grote rol, daarom switch je als lezer regelmatig heen en weer tussen gebeurtenissen uit het heden en het verleden.

In het verleden leert Thomas op een feestje de mooie, ietwat mysterieuze Katya kennen, waar hij smoorverliefd op wordt. De liefde lijkt wederzijds, echter zijn er twee problemen: hij is al geruime tijd getrouwd en heeft een gezin, en zij staat op het punt om te trouwen met Eric Wijbel, een niet echt gewaardeerde collega van Thomas. Ondanks deze issues beginnen ze toch een affaire. Dat dit Thomas’ leven geheel op z’n kop zet, beseft hij pas later, te laat. Want is Katya ook werkelijk verliefd op hem? En welk duister geheim draagt zij met zich mee?

In het heden moet Thomas zich staande weten te houden om het ruige regiem in Black dolphin te kunnen overleven en bovendien antwoord te krijgen op de vragen: Hoe ben ik hier gekomen, kom ik hier ooit levend uit en bovenal, waar is Katya en wat is er met haar gebeurt?

Over de voorlezer

Levi van Kempen is de voorlezer van deze spannende storytel original. Ik moest in het begin wel even wennen aan zijn manier van voorlezen, maar eenmaal gegrepen door het verhaal vond ik het er wel goed bij passen. Naast voorlezer is Levi ook acteur, stemacteur, voice-over en zanger. We kennen hem onder anderen als Junior uit de soapserie ONM en als presentator in diverse tv-programma’s. Ook was hij jaren lang de vaste voice-over in de reclames van Vodafone.

Mijn mening over het boek

In het begin vond ik het wel moeilijk om in het verhaal te komen en dat kwam niet alleen door de manier van voorlezen van Levi, maar ook omdat ik het vrij langdradig vond. Gelukkig duurde dat niet al te lang en wilde ik toch heel graag weten hoe het verhaal eindigde. Wat ik wel vrij heftig vond was hoe middeleeuws het er aan toe ging binnen de muren van Black dolphin, anno 2015. Het is daarom ook niet echt een boek om lekker bij in slaap te vallen. De mooie kant van het verhaal vond ik toch wel Thomas’ liefde voor Katya en de subtiele boodschap dat liefde je in staat stelt om stad en land af te reizen om je geliefde terug te vinden.

Foto van de inhoud van een Magic Box, met o.a. Gehakt, honing en cashewnoten

Wat zit er in jouw Magic Box?

Geschatte leestijd: 3 minuten

Ik ben allergisch voor voedselverspilling. Echt, anders dan dat kan ik het niet omschrijven. Het doet me bijna fysiek pijn als ik zie dat mensen voedsel dat nog prima eetbaar is zonder er verder bij stil te staan wegkeilen. Ook voedsel dat de houdbaarheidsdatum is gepasseerd terwijl dit voorkomen had kunnen worden verdient mijn medelijden. Hoe overdreven dit ook mag klinken, ik kan er echt niet tegen en doe mijn uiterste best om dit zelf te voorkomen. Met deze eigenaardige info over mijn persoon in je achterhoofd kun je je vast en zeker voorstellen hoe positief verrast ik was toen ik een paar jaar geleden de app Too Good To Go ontdekte, die voedselverspilling wil tegengaan. De app creëert eigenlijk een win-winsituatie: door een zogenaamde Magic Box te reserveren kun je een grote hoeveelheid levensmiddelen voor weinig geld kopen. Maar, eet of drink dat wat je krijgt wel snel op, want de producten staan op het punt hun datum des oordeels te overschrijden.

De Magic Box

Dit is hoe het in zijn werk gaat. Too Good To Go is een initiatief waar restaurants, supermarkten en andere verkopers van etenswaren vrijwillig aan kunnen deelnemen. Doormiddel van hun app kun je als consument zien welke winkels er in jouw buurt meedoen. Via zoekfilters kun je zoeken op het soort voedsel en zie je makkelijk de adressen waar nog iets te halen valt. Meestal ’s avonds maken de deelnemende winkels bekend hoe veel Magic Boxen er zijn. In mijn ervaring zijn dit er meestal niet al te veel, twee, drie, en natuurlijk komt het ook wel eens voor dat ze niets over hebben. Daarom moet je er vaak wel snel bij zijn. Je kunt een Magic Box reserveren en die de volgende dag op het aangegeven tijdstip ophalen. De app geeft je een code die je in de winkel kunt laten scannen, waarna je het eten meekrijgt.

Een Magic Box kost bij de meeste supermarkten maar een paar euro. Bij wat luxere restaurants zijn ze vaak wat duurder, maar ik heb ze nooit duurder dan vijftien euro gezien. Wat je voor dit geld krijgt is een complete verrassing. Natuurlijk, bij een sushirestaurant kun je sushi en bij een bakker kun je brood verwachten, maar de exacte inhoud van een Magic Box weet je nooit van te voren. Bij supermarkten is dit dus echt een grote verrassing. De hoeveelheid voedsel die je krijgt verschilt ook per keer. Om het idee van goed bezig zijn voor het milieu nog verder door te voeren wordt je altijd gevraagd zelf tassen mee te nemen om de verkregen levensmiddelen in mee te nemen.

Eigen ervaring

Zelf heb ik al enkele malen de Magic Box gekocht. Hoewel de inhoud ervan per dag en winkel verschilt en dit dus ook tegen kan vallen, heb ik er eigenlijk hele goede ervaring mee. Mijn Bakker Bart box zat vol kraakverse broden en kaasstengels. Het jammere van deze verse producten is dat ze snel oud worden. Hetzelfde geldt voor zuivel uit de supermarkt. Je krijgt zuivel dat tegen de houdbaarheidsdatum aan zit en dus moet het snel op. Ik had een keer in mijn Magic Box twee pakken yoghurt, weliswaar van elkaar verschillend, maar toch moest het allebei snel op. Daarom is een tip die ik zou willen meegeven om de Magic Box onder meerdere personen of huishoudens te verdelen als je hem koopt.

Toegankelijkheid van de app

Too Good To Go is op zich prima te gebruiken voor mensen met een visuele beperking. Je moet er echter wel handigheid in krijgen. In het begin kan de overload aan informatie verwarrend zijn, maar uiteindelijk ga je er een patroon in zien en wordt het overzichtelijker, althans dat is mijn ervaring. De app heeft geen ondrukbare knoppen voor gebruikers van spraak en het meeste is ook goed gelabeld, dus dat zit wel snor. De app heeft een witte achtergrond en een goed leesbaar lettertype. Dus, als je eenmaal door hebt hoe Too Good To Go vor jou het best werkt, zal niets je er meer van weerhouden om te streven voor een betere wereld en voedselverspilling te bestrijden.

Download Too Good To Go hier voor iOS of hier voor Android

Foto van Ard achter een piano met een orgel op de achtergrond

Het orgel als inspirerende bron van energie

Geschatte leestijd: 3 minuten

Je hebt ze vast weleens gezien, of beter zelfs weleens gehoord. In de Nederlandse grote steden vind je de mooist klinkende monumenten die al eeuwen hun glans brengen in het centrale gebouw van een stad of dorp. Voor de een is het een centrum van de Nederlandse cultuur, voor de ander is het een kerk. Maar het is en blijft een orgel dat er in staat!

Het pad van improvisatie

Van kinds af aan ben ik gefascineerd door het orgel: de koning der instrumenten. De enorme afmetingen en verscheidene keuzes qua klankkleuren maakte het voor mij één plus één dat ik op les zou gaan om zo’n instrument te leren spelen. Echter, een probleem. Ik kan geen noot visueel lezen. Dit houd in, geen bladmuziek. Dan maar alles zelf bedenken met goede docenten erbij om de juiste bagage toe te voegen om muzikaal vooruit te gaan.

Omdat noten lezen niet mogelijk is ben ik op improvisatieles gegaan. Je leert zo te harmoniseren ( zorgen dat alles muzikaal klopt), je creativiteit gebruiken en techniek toe te passen om het spelen makkelijker en beter te maken.

Verschillende muziekstijlen

Omdat een orgel in een kerk staat speel ik natuurlijk ook kerkelijke muziek, maar ik schuw niet om buiten de lijntjes te gaan. Improviseren op een los thema of op bestaande thema’s zoals filmmuziek of bekende deuntjes is voor mij een leuke afwisseling van het serieuze gedeelte. Maar soms kan je hoofd te vol zitten, dit had ik afgelopen periode. Dit houdt in dat je handen wel willen, maar je hoofd zit nog te vol met thema’s of opgeslagen improvisaties om nieuwe dingen te bedenken.

Leren door te luisteren

Veel mensen met een visuele beperking halen hun steun uit de muziek, of luisteren er graag naar ter ontspanning. Dit ook bij mij: gemiddeld staat de koptelefoon met muziek vijf uur per dag aan en sta en ga ik op met muziek. Ik weet overigens niet of dat gezond is, dat in het midden latend. 😊 Van muziek luisteren word je wijzer, je hoort veel interpretaties, je kan mee luisteren en leren van de grote jongens in de muziekwereld en je kan jezelf beoordelen wat beter kan of goed ging. Dat laatste doe ik veel, met de intentie om er in te blijven, anders blijf je hangen op een niveau. Het niveau van morgen halen is elke dag een doel.

Een eigen album met orgel- en pianomuziek

Omdat het orgel voor mij een plek is waar ik mij thuis voel en mijzelf kan ontplooien heb ik om mijn hoofd vrij te maken voor nieuwe ideeën een eigen album gemaakt genaamd: Opus 1. Dat betekent ‘eerste werk’. Naast orgelmuziek heb ik ook vleugelimprovisaties erbij gevoegd voor de diversiteit. Een eigen album maken is veel werk en kost veel energie en hoewel ik een licht energieprobleem heb in verband met mijn visuele beperking krijg ik van zo’n project juist enorm veel energie en is het voor iets om later trots op te kunnen zijn.

Preview van albumtrack ‘Circus a la Ard”
Preview van albumtrack “Toccatine psalm 33”

Dit artikel werd geschreven door Ard van der Linden

GIF non-visueel koken

Tips en trucs voor non-visueel koken

Geschatte leestijd: 17 minuten

Voor veel mensen met een visuele beperking, en helemaal als je (zoals ik) volledig blind bent, kan koken erg moeilijk zijn. Ik ben nu sinds een half jaar actief bezig om non-visueel te leren koken. Hiermee hoop ik dat ik een stuk zelfredzamer kan worden en dat ik ook eens kan zeggen: “mama, ik kook vanavond.” Ik heb de vaardigheden die ik nu al beheers niet geleerd bij begeleid wonen of iets soortgelijks, maar gewoon thuis van mijn moeder. Zij kent me natuurlijk het best en weet hoe ze me dingen moet aanleren. Vaak komt ze ook met handige en soms verrassende tips waar andere mensen niet zo gauw aan zouden denken. Zelf heb ik ook enige handigheidjes ontdekt die sommige dingen die erg lastig lijken toch een stuk makkelijker kunnen maken.

Kook- en baktips

Ik heb hieronder een aantal tips en handige hulpmiddelen voor in de keuken op een rijtje gezet. Hopelijk worden het er meer als ik beter met potten en pannen leer werken. Ik zal het allemaal zo goed mogelijk proberen uit te leggen, maar soms zal het misschien een beetje omslachtig klinken. De tips zijn vanuit mijn oogpunt, dus zicht speelt hier eigenlijk geen rol. Alvast heel veel lees en daarna kookplezier.

Appels schillen

Voor het schillen van appels heb ik een heel eenvoudig trucje ontdekt. Schil eerst met je dunschiller een strook van boven naar beneden over de appel. Ga dan vanuit het midden van de vrijgemaakte strook rondom de hele appel. Doe dit ook aan de boven en onderkant. Zo heb je in vier halen het grootste gedeelte van de schil verwijdert en hoef je alleen nog maar de kleine overgebleven stukjes weg te schillen.

Het eigeel van het eiwit scheiden

Er bestaat een speciaal apparaatje waarmee je eieren kunt scheiden. Er zijn ook mensen die het doen met twee lepels, maar ik heb een heel eenvoudig trucje dat zeker geschikt is om te gebruiken als je het niet ziet. Waarschuwing, je moet er wel vieze handen voor over hebben. Sla het ei in het midden kapot boven een kommetje, zodat er een barst in komt. Laat het rauwe ei op je ene hand lopen. Houd dan je vingers een klein stukje van elkaar. Je zult nu merken dat het eiwit tussen je vingers uitdruipt en uiteindelijk hou je alleen het eigeel nog in je hand. Hoe makkelijk is dat.

Gehaktballen toevoegen aan je soeppan

Zorg eerst dat je een warmte vaste klem of zelfs een nat washandje aan de handgrepen van je pan hebt hangen. Zo heb je een oriëntatiepunt waaraan je kan zien waar je pan is. Zet het bord met gehaktballen zo dicht mogelijk naast het fornuis neer en vul dan een diepe soeplepel met de gehaktballen. Breng dan, met je oriëntatiepunt en je soeplepel als taststok, de lepel boven je soeppan en laat hem dan zakken totdat je voelt dat hij onder water is. Draai de lepel dan horizontaal met de open kant naar je toe en keer hem dan voorzichtig om. Je voelt het als de gehaktballen eruit zijn gevallen. Nu kun je een volgende lading in de soep laten zakken. Laat alleen wel eerst je lepel afdruipen boven de pan alvorens je hem weer naar het bord verplaatst.

Beschuit smeren

Beschuit smeren is in mijn ervaring soms erg lastig, omdat het oppervlak waar je op moet smeren hard is. Dit is wederom een handigheidje waarvoor je een beetje vieze handen moet overhebben, maar het is wel makkelijk. Leg in het midden van je beschuitje een klontje boter. Smeer het met een mes een beetje uit zodat het op één punt tot de rand komt. Leg dan de wijsvinger van je niet-dominante hand op het beschuitje en laat je vingertop het klontje boter in het midden raken. Draai met je andere hand het beschuitje zodat je de boter over het hele oppervlak kunt verdelen. Je voelt het als ergens te veel of te weinig boter zit. Op deze manier krijg je natuurlijk wel een vieze hand, maar ook een perfect gesmeerd beschuitje. Dit trucje kun je trouwens ook gebruiken voor ander smeerbaar broodbeleg zoals chocolade pasta of jam. Ook kun je dit trucje gebruiken om brood te smeren, al vind ik dat persoonlijk makkelijker met een mes. Een cracker is denk ik het lastigst om te smeren, omdat dat meestal een rechthoek is en je niet zoals bij een beschuitje rond kunt gaan.

Een deegbodem verdelen in een bakvorm

Je leest wel eens in een recept dat wanneer je bijvoorbeeld een zanddeegbodem in een bakvormmoet maken, je de deegbal tot een passende plak moet uitrollen en die dan in de vorm moet leggen. Of er staat bijvoorbeeld: Druk het deeg plat met de bolle kant van een lepel. Er zijn een aantal redenen waarom ik deze manier niet erg handig vind voor mensen met een visuele beperking. Ten eerste, je kan niet zien hoe groot je deegplak moet zijn. Ten tweede, blijft er vaak deeg aan je deegroller plakken of is je plak niet overal dezelfde dikte. En ten derde, als je de plak moet optillen om hem in je vorm te leggen, scheurt hij negen van de tien keer. Ook met een lepel vind ik het niet handig werken, omdat je geen controle hebt over wat je doet en als je een kruimelbodem maakt druk je vaak met de lepel de bodem kapot. Ik heb een veel handiger trucje. Het vergt misschien wat meer werk, maar dan heb je ook een mooie bodem. Neem hiervoor de deegbal in je hand en duw hem plat, maar niet zo plat dat hij kan scheuren. Maak er een soort platte burger van. Leg hem in het midden van je vorm en begin hem dan verder plat te duwen. Het is het handigst als je eerst net zoals bij het beschuit smeren, een punt op de rand van je vorm opzoekt. Als je dat punt hebt gevonden heb je een soort lijn waarna je de rest van het deeg kan gaan uitduwen. Als je ergens niet helemaal tot de rand komt, voel je de bodem af naar een plek waar hij dikker is dan op andere plaatsen. Als je die plek hebt gevonden, zetje de onderkant van je hand net achter dat gedeelte en maak je een soort loop beweging met je hand. Het is een beetje moeilijk uit te leggen zo, maar als je er eenmaal de handigheid in krijgt snap je wel wat ik bedoel. Zo loop je eigenlijk met het teveel aan deeg naar de plek toe waar het nodig is en kun je hem opvullen. Als je denkt dat je het deeg goed verdeeld hebt, kun je met je vinger langs de rand gaan om te kijken of het deeg overal tot aan de rand komt. Dan leg je je hand plat in de vorm en zo kun je voelen of er nog grove ongelijkheden zitten en kun je deze uit het deeg halen en glad strijken. Dit werkt ook goed met een kruimelbodem, al moet je daar iets voorzichtiger zijn zodat de bodem niet kapot gaat. Je kunt ook om taart of zanddeeg gladder te maken het bestrijken met een beetje ei, water of melk. Dan strijk je de overgebleven oneffenheden makkelijk glad. Zo glad als wanneer je het met een deegroller uitrolt krijg je het nooit, maar je hebt nu wel een mooie gelijke bodem die precies in je vorm past.

Groente, fruit etc. in blokjes snijden

Als je groente, fruit of ander voedsel in blokjes wilt snijden, heb ik daar een heel makkelijk trucje voor. Hierbij geldt wel dat je het eerst even in je vingers moet krijgen, maar als je het eenmaal weet snijd je als een chef-kok. Als voorbeeld neem ik even een appel. Als je het klokhuis hebt verwijderd, snijd je de appel eerst in reepjes met de dikte van de blokjes die je daarna wilt snijden. Leg een reepje verticaal op de snijplank. Plaats je wijs en middelvinger op het reepje appel en je duim tegen het uiteinde dat het dichtst bij je ligt. Je kan nu het mes op het reepje zetten en met je duim ongeveer voelen hoe groot je het blokje maakt. Snij het reepje dan door op de plek die je hebt gekozen en schuif vervolgens het afgesneden gedeelte met je duim opzij. Je wijs en middelvinger zorgen ervoor dat het overgebleven reepje op zijn plaats blijft liggen. Als je het afgesneden blokje hebt weggeschoven, plaats je je duim opnieuw tegen het uiteinde en herhaal je het proces. Ik garandeer je, als je dit trucje eenmaal kent heb je binnen no time je appel of wat je dan ook wilt snijden in blokjes gehakt.

Zaadlijsten verwijderen uit een paprika

Voor het verwijderen van de zaadlijsten uit een paprika bestaat een heel makkelijk trucje. Allereerst zal ik even uitleggen, voor de mensen die het niet weten hoe een paprika er van binnen uitziet. Een paprika is hol van binnen. De zaadlijsten zitten vast aan het steeltje dat je aan de buitenkant voelt. Ze hangen dus als het ware los in de paprika. Als je nu de paprika net naast het steeltje doormidden snijdt, heb je twee holle helften en in de ene helft hangen de zaadlijsten. Als je je vinger nu achter de zaadlijsten haakt, kun je alle zaadjes met steeltje en al er in één keer uitwippen. Voor het beste resultaat moet je de paprika nog wel even afspoelen om alle zaadjes eruit te krijgen, want die dingen blijven nog wel eens plakken. Dan zitten er nog witte gedeeltes in de paprika die niet zo lekker zijn om te eten. Deze kan je herkennen omdat ze zachter aanvoelen dan de rest van de paprika. Je kunt ze er met een mes uithalen, maar je kan ook met je mes een klein beginnetje maken en de rest van het witte daarna met beleid lostrekken.

Cake uit de bakvorm halen

Als je een cake hebt gebakken, gebeurt het nog wel eens dat wanneer je de vorm omkeert, de cake er niet vanzelf uitvalt. Je moet dan eerst de zijkanten van de cake lossteken met een mes. Om te voorkomen dat je in je cake snijdt, moet je goed opletten, zeker als je het niet goed ziet. Steek eerst je mes tussen de zijkant van je cake en de bakvorm. Houd je mes nu een beetje schuin, zodat de snijkant van je mes wat meer tegen de binnenkant van de bakvorm aandrukt. Maak vervolgens snijbewegingen, ga op en neer met je mes, terwijl je de kant waarmee je snijdt steeds stevig tegen de bakvorm drukt. Op deze manier snij je nooit in je cake. Doe dit bij alle kanten van de bakvorm. Wedden dat je cake er dan zo uit valt? Je kan dit trucje natuurlijk ook gebruiken bij een taart die nog in de bakvorm zit en het is ook zeker aan te raden eerst de kanten los te steken, als je te maken hebt met een springvorm.

Extra tip: Vet altijd je bakblik goed in voordat je er iets in gaat bakken.

Bakpapier

Voor veel mensen met een visuele beperking zal het recht afknippen van bakpapier een moeilijke opgave zijn. Hier volgen enkele tips om ervoor te zorgen dat ook jij je bakplaat of bakvorm goed met bakpapier kan bedekken. Ten eerste is het goed om te weten dat het niet zo handig is om een rol bakpapier te kopen. Ik bedoel een rol aan één stuk. Er zijn ook rollen bakpapier te koop die al in stukken geknipt zijn, net zoals een rol vuilniszakken bijvoorbeeld. Je trekt er gewoon een vel af en je hoeft je geen zorgen meer te maken over scheef afgeknipte vellen.

Als je wel een rol bakpapier aan één stuk gebruikt is het handig om op het stuk dat je wilt afknippen iets zwaars neer te zetten, zodat het recht blijft liggen en niet verschuift, bijvoorbeeld een pak bloem of een snijplank. Houd dan met je ene hand de rol vast en schuif de schaar aan de ene kant tussen het bakpapier op het punt waar je het wilt afknippen. Houd de rol goed vast en knip langs de rol, zodat je zo recht mogelijk knipt. Het is niet ideaal, maar wel een goede manier om bakpapier zo recht mogelijk af te knippen. Je kan dit trucje ook gebruiken bij bijvoorbeeld cadeaupapier.

De bakplaat

Als je een bakplaat wil bekleden met bakpapier, leg je eerst het afgeknipte stuk of een vel bakpapier op de plaat en zet er dan weer wat zwaars op. Meestal is je stuk papier te groot voor de bakplaat, je moet het dus gaan bijknippen. Leg de linker zijkant van het papier zo dat het precies in de linker boven hoek van je bakplaat ligt. Houd het zo vast met het zware voorwerp. Vouw nu de rechter zijkant naar binnen. Dit kan je heel recht doen omdat je langs de rand van je bakplaat kan vouwen. Maak een scherpe vouw die goed voelbaar is. Nu kan je het papier langs de vouwlijn afknippen en past het precies op de plaat. Doe hetzelfde met het uitstekende stuk papier aan de onderkant van de plaat.

Bakpapier in een springvorm

een springvorm bekleden met bakpapier is super makkelijk. Als je dit handigheidje nog niet kent, sla je je waarschijnlijk voor je hoofd omdat je er zelf niet op gekomen bent. Maak de rand van de springvorm los van de bodem. Leg nu een vel bakpapier over de bodem van de vorm en let goed op of deze helemaal bedekt is. Zorg dat er geen kreukels in zitten en dat het bakpapier aan alle kanten uitsteekt. Plaats nu de rand van de springvorm weer op de bodem en maak hem vast. Zo is je bodem netjes bedekt met bakpapier en hoef je alleen nog maar het overtollige papier aan de buitenkant weg te knippen.

Vlees bakken

Je hebt misschien wel eens gehoord dat als je een klontje boter smelt op hoog vuur en het sissen wordt minder, dat dan je boter goed genoeg is verwarmd om te gebruiken. Ook een bekende truc is om als je olie verwarmd, een kleine druppel water in je pan te laten vallen. Als de olie dan begint te sissen is hij goed. Allemaal leuk en aardig, maar hoe weet je wanneer je je vlees moet omdraaien of wanneer je vlees gaar is? Nou, volgens mij heb ik nu een handigheidje gevonden dat sommigen waarschijnlijk wel zullen kennen, maar desalniettemin erg handig is. Als je vlees wokt, bijvoorbeeld varkenshaas, verwarm je eerst de wok olie. Als je dan het vlees in de pan doet begint het heftig de sissen. Nu ga je het vlees omscheppen, zodat het aan alle kanten gebakken wordt. Als het sissen steeds minder wordt en uiteindelijk bijna is gestopt, is je vlees gaar. Dit geldt ook als je je vlees in boter bakt, bijvoorbeeld shoarma, of gehakt dat je rul wilt bakken enzovoort. Ook kun je dit handigheidje gebruiken als je vlees aan één stuk bakt, bijvoorbeeld een kipfilet of een hamburger. Als het sissen minder wordt is die kant van je vlees dichtgeschroeid en kun je hem dus omdraaien.

Groente of vlees toevoegen aan een hete pan met boter of olie

Je kent ze misschien wel, snijplanken die je aan de zijkanten omhoog kan klappen zodat je je groenten of vlees makkelijk in de pan kan schuiven. Klinkt makkelijk, maar hierbij heb je twee handen nodig en dat is niet makkelijk voor mensen met weinig zicht, omdat je je dan niet goed kunt oriënteren waar je pan is. Althans dat is mijn ervaring. Ik heb een betere manier geleerd.

Foto van een Griekse schotel
Een Griekse schotel met patat, kip en groenten

Gebruik ten eerste als je stukjes groente en/of vlees wil wokken altijd een wok-hapjespan. Die hebben een hoge rand zodat je de inhoud minder snel over de rand kunt scheppen. Zorg er ook weer voor dat het bord of de schaal met ingrediënten vlakbij het fornuis staat. Als je nu de boter of olie goed hebt verwarmd, zet je het vuur laag. Dat geeft je meer tijd om je ingrediënten in de pan te doen. En nu komt het, gebruik een draadspaan. Dit lijkt een beetje op een ronde lepel met een lange steel, alleen is de binnenkant van de lepel een soort ijzeren netje. Het wordt ook wel gebruikt om oliebollen uit het vet te scheppen, omdat het overtollige vet er door dat netje makkelijk afdruipt. Als je dus het vuur laag hebt gezet, vul je de draadspaan met de groente of wat je dan ook aan je pan wilt toevoegen. Houd met je ene hand de steel van je pan vast en voel met de draadspaan waar de pan is. Als je de draadspaan in je pan zet gaat de boter of de olie sissen omdat een gedeelte van de ingrediënten al contact maakt. Je weet nu dat je goed zit en je kunt nu de draadspaan omdraaien. Laat deze nu eerst uitdruipen en sla voor alle zekerheid met de zijkant van de steel tegen de rand van de pan. Nu kan je een volgende lading opscheppen. Omdat je met één hand het eten in de draadspaan moet leggen, is het ook handig als je naast het fornuis een nat doekje neerlegt, zodat je je handen zo nu en dan kunt afvegen. Let er trouwens bij het omscheppen ook op dat je groente of vlees niet allemaal aan één kant van de pan belandt. Ga hiervoor af en toe met je omscheplepel langs de rand van de pan om te controleren of er nergens iets overheen dreigt te vallen.

Thee inschenken

Je hebt vast weleens gehoord van zo’n apparaatje dat je in een glas kunt hangen en dat gaat piepen als het glas vol is. In mijn ervaring zijn die dingen niet echt handig. Bij koude dranken hou ik meestal gewoon een vingertop in het glas en voel wanneer het vol genoeg is. Thee is natuurlijk een ander verhaal. Niemand houdt voor de lol zijn vinger in kokend water. Toch kan je zonder zo’n apparaatje makkelijk thee inschenken als je goed oplet. Gebruik als eerste een theekan of waterkoker met een voelbaar randje onderaan de schenktuit. Ook is het handig om vlak naast een wasbak in te schenken. Als je knoeit heb je namelijk koud water dichtbij en je kunt de waterkoker of theepot, die meestal hoger zijn dan een kopje in de wasbak laten zakken, zodat ze op gelijke hoogte zijn. Zo hoef je de theepot niet gelijk schuin te houden en is de kans op knoeien verminderd. Dit kan natuurlijk ook met een melkpak of bijvoorbeeld een fles frisdrank. Houd dan met je ene hand het kopje vast en ga met de kan op en neer over de rand van het kopje, totdat je het randje onderaan de schenktuit voelt. Zo heb je een steunpunten loop je niet het gevaar dat je kokend water over je hand laat lopen, omdat de bovenkant van de tuit gegarandeerd boven het kopje zit. Nu kun je gaan gieten. Doe dit voorzichtig en niet te snel. Voel af en toe aan de buitenkant van het kopje. Je voelt dat een gedeelte van de buitenkant warm wordt en de rest niet. Zo kan je voelen tot waar het glas vol is. Dit is niet heel erg precies, omdat op een gegeven moment toch het hele kopje warm wordt, maar als je hier handigheid in krijgt kun je zonder moeite en zonder extra hulpmiddelen thee inschenken.

Enkele handige hulpmiddelen

Hieronder heb ik nog een paar keuken-hulpmiddelen die voor mij handig zijn gebleken op een rijtje gezet. Ik geef bij elk hulpmiddel een korte uitleg. Hopelijk werken ze ook voor jou.

Panvergiet

Hiermee bedoel ik een vergiet dat je in je pan kunt zetten, voordat je aardappelen of groente gaat koken. Als je dan wilt afgieten zet je gewoon de pan in de wasbak en tilt het vergiet eruit. Voor mij in ieder geval een stuk minder gedoe en het is nagenoeg onmogelijk dat je heet water over je heen krijgt.

Kookverklikker

Een kookverklikker is een schijfje met een dikke rand dat je in de pan legt als je gaat koken. Als het water kookt gaat hij klepperen. Sommige mensen gebruiken hiervoor ook wel een schoteltje. Het kan ook zijn dat je dit hulpmiddel kent onder de naam melkwacht.

Brede spatel voor het omdraaien van pannenkoeken

Pannenkoeken omdraaien blijft een kunst op zich en helemaal als je het niet ziet. Hoewel ik er nog niet zo handig in ben heb ik wel een makkelijk hulpmiddel gevonden, een soort spatel met een breed, plat vlak, die je makkelijk onder je pannenkoek kunt schuiven. Zo ligt een groot deel van je pannenkoek al op de spatel en wordt het omdraaien makkelijker. Ook vouw je je pannenkoek nu minder snel dubbel. Of het ook voor gebakken eieren werkt moet ik nog uitproberen.

Klemlepel voor het omdraaien van vlees

Klemlepels zijn eigenlijk twee spatels die met de uiteinden aan elkaar vastzitten en met een scharnier uit elkaar en tegen elkaar aan kunnen worden geklapt. Je schuift dus de ene spatel onder het stuk vlees en klemt het vast met de andere spatel. Zo kun je het makkelijk omdraaien en is er eigenlijk geen kans dat het vlees van de spatel glijdt.

Maatschepjes

Maatschepjes vind ik erg handig in gebruik, gewoon omdat ze een opstaande rand hebben en de kruiden, bakpoeder of wat dan ook er niet afglijdt zoals bij een thee of eetlepel.

Antispatdeksel voor op een beslagkom

Het is je vast weleens gebeurd dat als je cakebeslag of slagroom aan het mixen bent, het beslag over de rand van de kom spat of de bloem begint de stuiven. Speciaal om dit tegen te gaan, bestaan er beslagkommen met zogenaamde antispatdeksels. Dit is een deksel die je op de beslagkom vastklikt. In het midden zit een gat waar je de mixer doorheen in de kom kunt zetten. Zo is het spatten met beslag tot een minimum beperkt of je moet wel heel erg wild mixen.

Nicer Dicer plus

Dit is een apparaat dat heel erg handig is om grote hoeveelheden groente te snijden. Het is een rechthoekige bak waar een speciaal soort deksel op zit. Als je het deksel openklapt, zit er een soort houder in waar je een roostertje in kunt vastklikken. Er zitten verschillende roostertjes bij, bijvoorbeeld voor het snijden van reepjes of plakjes, grote en kleine blokjes of partjes (bijvoorbeeld voor eieren.) Je legt gewoon een stuk groente op het roostertje en slaat het deksel dicht. Je slaat als het ware het stuk groente door het roostertje en voilà, het is gesneden. Zeker voor het snijden van ui of prei is dit hulpmiddel heel erg handig. Het is alleen wel een heel werk om dit apparaat weer schoon te krijgen, omdat er altijd wel wat tussen het roostertje of aan het deksel blijft hangen. Ik gebruik hem dan ook eigenlijk alleen als we gaan gourmetten, of als we stoofpot maken waar veel uien in moeten.

Voor het snijden van ui en prei heb ik trouwens nog een andere tip. Er bestaat een mesje waarbij aan het handvat vijf mesjes op een rijtje vastzitten. Zo kun je in één keer vijf plakjes ui of prei snijden. Het is nog altijd een gedoe met die losse ringen, maar het is toch wel makkelijker.

Tot slot

Ik hoop dat ik jullie heb kunnen helpen met deze kooktips. Ik vond het erg leuk om ze te schrijven en een manier te zoeken om ze zo duidelijk mogelijk uit te leggen. Mocht er iets nog niet helemaal duidelijk zijn, dan kun je me altijd vragen stellen. Dit kan via: redactie@eyeopeners.space, Facebook of Twitter. Als ik meer handigheidjes heb geleerd, schrijf ik er zeker weer een blog over. Tot dan alvast veel plezier met het uitproberen van deze trucjes en vooral eet smakelijk!

Dit artikel werd geschreven door Danique