Home » Kunst & Cultuur

Categorie: Kunst & Cultuur

Kunst, dat wat ons leven verrijkt en ons inspireert, speelt ook in ons leven een grote rol. In deze categorie vindt je recensies, recepten en nog veel meer.

Omslagfoto van Zwarte ster

Boekrecensie: Zwarte ster, door Jesper en Joakim Ersgàrd

Als sci-filiefhebber ben ik dol op verhalen over buitenaardse beschavingen en fantasierijke omschrijvingen van andere planeten. Ik heb dan ook veel jeugdboeken met dat thema verslonden, zoals de Lux-serie van Jennifer L. Armentrout en uiteraard de zeer bekende reeks Het transgalactisch liftershandboek van Douglas Adams. Om een boek voor volwassenen te lezen met dit onderwerp was een geheel nieuwe ervaring, maar Zwarte ster van Jesper en Joakim Ersgàrd liet me zien dat dit genre met een volwassen insteek erg goed kan werken.

Algemene gegevens van Zwarte ster

Verschenen: 19 december 2016
Formaat: e-book en audioboek
Aantal afleveringen: 30
Genre: science-fiction
Mijn beoordeling: 4 sterren

Het verhaal

Net zoals een aantal personages aan het begin van de serie een wormgat in worden gezogen, wordt jij als lezer het verhaal in getrokken. Een passagiersvliegtuig verdwijnt op mysterieuze wijze van de radar. Er blijkt meer aan de hand te zijn dan een gewone crash, dus Ruimteonderzoeker Thana ‘Monty’ Montgomery, ex-defensieman Henry Jäger en NASA-deskundige Dr. Hyman worden naar de plaats des onheils gestuurd om de verdwijning te onderzoeken. Voor ze het weten belanden ze in een bizarre wereld waar onbekende gevaren op de loer liggen. Langzaam daalt het besef in dat ze op een andere planeet zitten. En dat niet alleen, ze zijn ook nog eens middenin een intergalactische strijd tussen werelden terecht gekomen. Komen ze ooit nog terug op hun eigen planeet? En zo ja, wie zal hun verhaal geloven en de naderende dreiging die ze aankondigen serieus nemen?

Over de voorlezer

Roel Fooij is de stem die Zwarte ster tot leven brengt. Naast voorlezer voor Storytel is hij ook bezig met ander stemwerk en heeft hij een studio aan huis. Ook is hij regelmatig werkzaam als voice-over, onder andere in seizoen 2 van het programma Ik wed dat ik het kan. Zijn stem past naar mijn mening erg goed bij het verhaal. De nuchtere manier waarop hij het boek voorleest maakt dit krankzinnige verhaal des te geloofwaardiger. En als bonus toverde de manier waarop hij de namen van de auteurs uitspreekt iedere keer weer een glimlach op mijn gezicht.

Mijn mening over het boek

Ondanks dat Zwarte ster een vliegende start maakt met de verdwijning van het SAS-vliegtuig, kabbelt het verhaal daarna wat rustiger door. Hoewel het soms moeilijk is om je gedachten erbij te houden, weten de schrijvers wel hoe ze ervoor moeten zorgen dat je blijft lezen. Niet alleen de verkenning van een onbekende planeet is zeer interessant, ook de futuristische technologie die wordt beschreven en de mysterieuze gave van hoofdpersoon Monty houden de lezer bezig. Al met al is het dus echt een boek om een kans te geven, zelfs als je niet van het science-fictiongenre houdt.

Omslagfoto van ‘Gelukkig zijn we familie’

Boekrecensie: Gelukkig zijn we familie, door Marja West

Smul jij (net als ik) van een beetje drama en sensatie op z’n tijd? Lees dan eens de Storytel original: Gelukkig zijn we familie, geschreven door Marja West. Van begin tot eind heb ik genoten van de belevenissen van de personages en de ietwat benarde of komische situaties waar ze in belanden.

Algemene gegevens van Gelukkig zijn we familie

Verschenen: 4 april 2017
Formaat: e-book en audioboek
Aantal afleveringen: 30
Genre: drama
Mijn beoordeling: 5 sterren

Het verhaal

Bij de familie Van Hees is niets te gek, zolang er maar niet gescheiden wordt, iets dat vooral moeder Anna behoorlijk bezighoudt. De huwelijken van haar twee oudste dochters, Helène en Suzan, lopen namelijk alles behalve soepel. Schoonzonen Sander en Olivier zoeken steeds vaker hun vertier buiten de deur, maar waarom? Lukt het Anna om op haar mannier de familie bij elkaar te houden? Weet vader John wat er allemaal gaande is binnen zijn gezin, of houdt hij zijn aandacht enkel bij het luisteren naar zijn vrouw, het kweken van orchideeën en het bakken van appeltaarten? En welk geheim draagt jongste dochter Emma met zich mee?

Over de voorlezers

Deze serie wordt voorgelezen door maar liefst vier voorlezers, iets dat toch wel vrij uniek is. De voorlezers zijn: Louis van Beek, Ine Kuhr, Jan Nonhof en Willemijn de Vries. Naast voorlezer zijn ze ook alle vier bekend als acteur, musicalacteur, stemacteur, zanger en of regisseur. Ieder heeft zo zijn/haar eigen manier van voorlezen, waardoor het verhaal nog leuker is om naar te luisteren.

Mijn mening over het boek

Ik vind het verhaal erg boeiend en schrijfster Marja West heeft een fijne schrijfstijl, waardoor het goed te volgen is. Het wordt vanuit meerdere personen beschreven, iets dat mij altijd wel aanspreekt, want dat zorgt voor afwisseling. Het heeft door de meerdere verhaallijnen dan ook wel iets weg van een soap. En doordat de personages natuurlijk veel met elkaar te maken hebben, kom je er ook snel achter hoe en wat er over elkaar gedacht wordt en dat is af en toe best hilarisch. Kortom een Storytel original die je echt een keer gelezen moet hebben, helemaal als je de perikelen van je eigen familie even zat bent.

Artwork De witte stok

Podcast ‘De witte stok’: maakt ons zichtbaar

Mijn naam is Tatjana, ik ben dertig jaar en ik ben sinds mijn geboorte blind. Ik zie nog wel licht, donker en kan kleuren onderscheiden.  Ik ben me er al mijn hele leven van bewust dat ik een beperking heb. Dat begon al toen ik heel klein was. Toen vertelden we al aan kinderen waarmee ik speelde dat mijn ogen ziek zijn en het niet doen en dat ze alles aan mij moeten laten voelen. Dit ging meestal erg goed. Tijdens mijn kindertijd was mijn beperking ook nauwelijks een issue. Naarmate ik ouder werd veranderde dit. Jongeren in mijn omgeving kregen een rijbewijs, werden verliefd en deden allerlei andere dingen die voor mij lastig waren. Natuurlijk was dat voor mij erg moeilijk, maar ik probeerde altijd het beste ervan te maken. Veelal met mijn lieve familie samen.

De oorsprong van de podcast

Op een gegeven moment word je ouder en ook zelfstandiger. Je wil vooral dingen zelf kunnen zonder aan het handje van je vader of moeder mee te lopen. Een start voor deze zelfstandigheid maakte ik op school. Ik bezocht het speciaal onderwijs waar ik heel veel dingen aangeleerd kreeg die mij het leven met mijn beperking makkelijker maken. Denk hierbij aan mobiliteitstraining.

Bijna drie jaar geleden ontmoette ik Sander. Er was meteen een klik tussen ons en we hebben elkaar sindsdien niet meer losgelaten. We delen dezelfde hobby’s en vullen elkaar optimaal aan.  Sander is net als ik zijn hele leven al blind en net zo ambitieus als ik wat de omgang met zijn beperking betreft. We zijn dus een perfect team samen en kunnen door onze goede samenwerking veel met z’n tweeën bereiken.

Pitchwedstrijd

Vorig jaar kwamen we een oproep van het Podcastnetwerk tegen. Zij organiseerden samen met Dag en nacht media een podcastpitch. Je kon je idee voor een podcast insturen. Dit idee werd beoordeeld door een vakkundige jury. Je wint begeleiding door Dag en nacht media, een sponsordeal met Auto.nl, en opnameapparatuur. Je pitch werd live beoordeeld tijdens het Podcastfestival. Aangezien Sander en ik ontzettend graag met geluid werken was dit wel aan ons besteedt. We liepen al langer rond met het idee voor een podcast over onze blindheid. Over waar we letterlijk en figuurlijk tegenaan lopen. We twijfelden geen moment en stuurden een pitch in.

We waren zelf aanwezig tijdens de beoordeling. Het was echt ontzettend gaaf om onze eigen inzending via de koptelefoon daar ter plekke te horen. Het jurycommentaar was ook een verrassing. Het enthousiasme over ons idee had ik niet zien aankomen. Lang verhaal kort: we wonnen de pitchwedstrijd en gingen aan de slag.

Podcastfestival 2020

Nu is het bijna een jaar later en is het tijd voor het podcastfestival 2020. Op vrijdag 18 september is de eerste aflevering van onze podcast ‘De witte stok’ te horen tijdens de openingsavond.  Het leuke is dat jij daar virtueel bij kan zijn. Door alle maatregelen rondom het Coronavirus vindt het grootste gedeelte van het festival online plaats. Kaartjes kun je kopen via de site van het Podcastfestival.

Als je de code op je kaartje niet kunt lezen zal het podcastnetwerk deze in tekst naar je toesturen. Mail het kaartje en je gegevens hiervoor naar info@podcastnetwerk.nl

Tijdens deze avond worden Sander en ik geïnterviewd door Botte Jellema en Ype Driessen. Onze favoriete podcastmakers, Eeuw van de amateur. We hebben er ontzettend veel zin in.

De witte stok

Dan nu eindelijk waar je al die tijd op wacht. De podcast, ik schreef net al dat hij gaat over de dingen waar wij als blinden letterlijk en figuurlijk tegenaan lopen. We laten je horen wat er allemaal goed gaat en wat er anders gaat dan wij graag zouden willen. Allerlei onderwerpen komen aan bod. Mobiliteit, wet- en regelgeving, hobby’s, sociale contacten, werk en opleiding, theater en ga zo maar door. Je kunt het zo gek niet bedenken. Je hoort verhalen van Sander en van mij, maar zeker ook verhalen van andere blinden en personen die op welke manier dan ook met mensen met een visuele beperking te maken hebben.

Bewustwording is wat wij met onze podcast willen bereiken. Er zijn zoveel onterechte vooroordelen en aannames die de wereld uit moeten. Zo is niet elke blinde muzikaal en hoort een blinde lang niet altijd beter dan een goedziende. Blinden kunnen prima zelf lopen, praten en dingen aangeven die zij al dan niet prettig vinden. Dat hoeft heus niet een begeleider te doen.

We hopen je vanaf 20 september maandelijks te vermaken en informeren met onze podcast ‘De witte stok’. Je kunt je abonneren via je favoriete podcastapp, Apple podcasts, Spotify, en Rss.

Dit artikel werd geschreven door Tatjana Wehrmann

Hoe ik de gevulde pastasalade tonijn ontdekte

Koken is iets dat ik erg leuk vind om te doen. Momenteel volg ik een leer-woontraject met als doel zelfstandig te kunnen wonen, waarbij ik me de nodige huishoudelijke taken eigen maak. Koken valt daar ook onder. Iedere twee weken kook ik, met een begeleider in de buurt om mogelijke keukenrampen te voorkomen, een door mij zelf uitgekozen recept, net zo lang totdat ik het bereiden van een bepaalde maaltijd volledig beheers. Wanneer dat het geval is is het aan mij om een nieuw recept te kiezen. Ik kies het liefst voor gezonde maaltijden, vegetarisch of met vis. Google is daarbij mijn beste vriend, al heb ik ook wel eens een recept uit een braillekookboek geplukt. Via het internet stuitte ik op een heerlijke pastasalade, die ik afgelopen zomer geregeld heb gemaakt.

Het recept voor de pastasalade

Ik heb het recept via de website van Allerhande. Hier en daar heb ik het wat aangepast aan mijn persoonlijke voorkeuren. De aangegeven hoeveelheden zijn voor vier personen.

Ingrediënten

  • 200 g fusilli
  • 2 middelgrote eieren
  • 1 komkommer
  • 1 rode ui
  • een blikje tonijn op waterbasis
  • Lekker wat zongedroogde tomaten
  • 240 g zwarte olijven in plakjes
  • 2 el kappertjes
  • 1 jazz-appel
  • 2 el yoghurt met mayonaise

Bereidingswijze

Het maken van deze salade spreekt eigenlijk voor zich. Snijd de ui, appel, komkommer en zongedroogde tomaten in kleine stukjes. Kook intussen de pasta en de eieren, zodat deze niet te warm de salade in gaan. Kook de pasta ca. acht minuten tot deze gaar is en de eieren ca. vijf minuten. Doe de gesneden groenten en de appel in een kom en gooi daar de kappertjes, olijven en tonijn bij. Pel en halveer de gekookte eieren en doe ze bij de vulling. Giet de pasta af en doe deze terug in de pan. Schep de vulling er vervolgens goed doorheen en maak het af met de yoghurt-mayonaisedressing. Kruid het geheel eventueel met wat verse peterselie.

En daar is hij dan, een smaakvolle, gezonde pastasalade, klaar om geserveerd en gegeten te worden.

Ouderschap met een visuele beperking

Slechtziend en mama? Ja, dat kan!

Even voorstellen, Ik ben Yvonne, 32 jaar, ik ben getrouwd met Nick en wij zijn de trotse ouders van Roan. Ik heb de oogziekte Retinitis Pigmentosa. Hierdoor zie ik met rechts alleen licht en donker. Met links zie ik nog vijf procent in een koker van vijf graden, ik kijk als het ware door een rietje. Daarnaast ben ik nachtblind en heb ik snel last van fel licht. Nick en Roan zien gewoon goed. Ik ben gevraagd om een blog te schrijven over het ouderschap met een visuele beperking. Er bestaan namelijk heel veel misverstanden en vooroordelen over.

Kinderwens

Nick en ik waren het snel eens, wij wilden heel graag een kindje. Gelukkig was de kans dat Roan RP zou krijgen zeer klein, dus toen ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had waren we dolblij.

Vooroordelen

Tijdens de zwangerschap kreeg ik er al mee te maken, mensen die het niet vonden kunnen dat ik een kind zou krijgen. Ik zou niet voor hem kunnen zorgen, het zal wel een ongelukje zijn, je man moet straks alles doen. Dit zijn maar een paar voorbeelden van wat ik heb gehoord. Het ergste vond ik dat iemand zei dat het jammer was dat ik al zo lang zwanger was, want dan kon ik het niet meer laten weghalen.

Roan

Foto van Yvonne met Roan

Op 15 november 2018 na een zwangerschap van 38 weken werd, met een hele snelle bevalling Roan geboren. Hij is perfect, maar dat vind elke ouder van zijn kind. Inmiddels is Roan 21 maanden oud. Hij is een vrolijke, ondernemende dreumes en soms wat eigenwijs, wat hij uiteraard van Nick heeft. Tot nu toe vind ik het super leuk om mama te zijn. Natuurlijk heb ik wel wat uitdagingen gehad, maar daar heb ik steeds een oplossing voor gevonden. Ik kan gewoon volledig voor hem zorgen.

Tips

Tot nu toe heb ik overal een oplossing voor gevonden. Zo neem ik Roan mee in de draagzak of voor kortere stukjes krijgt hij zijn knuffeltuigje om, zodat hij zelf kan lopen. Zorg ervoor dat je een paar mensen in je omgeving hebt waar je op terug kan vallen. Trek je niet teveel aan van wat mensen zeggen. Er is een Facebook groep voor slechtziende en blinde ouders: VIP ouders

Mijn belevenissen volgen?

Wil je mijn belevenissen als slechtziende mama volgen? Je kunt mij op Facebook en Instagram vinden als Mijn Blinde Leven.

Dit artikel werd geschreven door Yvonne Bleijenberg – Stip

Foto van Annemarieke en paard Lex bij de para-dressuur clinic van bonscoach Joyce

Para-dressuur, een gevoelssport

Het enige dat ik kan en mag besturen

Zeer regelmatig krijg ik te horen: wat knap dat je kunt paardrijden terwijl je blind bent! Dan weet ik nooit zo goed wat ik moet zeggen. Voor mij is het vanzelfsprekend: ik doe het al 15 jaar met veel plezier. Ik heb een aangeboren visuele beperking. Momenteel zie ik nog 0,01%, licht, donker en contouren. Bij paardrijden hoef ik mijn zicht nauwelijks te gebruiken: ik kan voelen wat het paard onder mij doet en welk been hij op welk moment optilt of neerzet. Ik kan het ritme voelen en mee bewegen met het ritme. Een veel voorkomende vraag van instructeurs is ook: voel je het verschil?

Para-dressuur

Het enige lastige is dat ik niet kan zien waar we heen rijden. Dit is van belang bij dressuur, waarbij wordt verwacht dat er rechte lijnen gereden worden op de letter. Vroeger kon ik de letters nog een klein beetje waarnemen, maar tegenwoordig is hier geen sprake meer van. Vorig jaar besefte ik dat ik toch echt hulpmiddelen nodig zal hebben als ik verder wil in de wedstrijdsport. Ik heb mij verdiept in de wereld van de para-dressuur waar ik tot dan nog zeer weinig vanaf wist. Ik kwam te weten dat ik mij kon laten keuren bij een oogarts. Aan de hand van de expertise van de oogarts werd bepaald welke hulpmiddelen ik mag gebruiken tijdens wedstrijden en in welke grade ik ingedeeld zal worden. Dit werd bepaald door NOC*NSF en de Koninklijke Nederlandse Hippysche Sportfederatie. Ik kon snel terecht bij de oogarts van Bartiméus en het traject verliep vlot.

Ik heb, zoals dat heet, een dispensatiepas ontvangen waar op staat dat ik gebruik mag maken van ‘callers’, één of meerdere personen die in de rijbak staan een de letters opnoemen waar ik langs rijd. Zo kan ik horen waar ik ben en waar ik heen ga.

De para-dressuur bestaat uit vijf grades, dit houd in dat de ernst van de beperking bepaald in welke grade je wordt ingedeeld. Grade één is zeer ernstig beperkt en grade vijf lichtbeperkt. De proeven van grade één zijn veel lichter dan die van grade vijf. Tot mijn verbazing werd ik ingedeeld in grade vijf, blindheid wordt dus als lichte beperking gezien.

Hulpmiddelen

Er is een stichting genaamd DVB Foundation, bestaande uit een netwerk van sponsoren die ruiters met een beperking een warm hart toedragen. Zij sponsoren hulpmiddelen en lessen voor ruiters met een beperking, bijvoorbeeld een aangepast zadel. Ik heb tien paardrijlessen gesponsord gekregen van een  gerenomeerd instructeur. Hier ben ik zeer dankbaar voor.

Eigen paard

Na lang sparen heb ik eind 2019 een eigen paard gekocht. Natuurlijk had ik alles geregeld wat bij een eigen paard komt kijken. Een stal waar hij zal komen te staan enzovoort. Ik heb voor een pensionstal gekozen waar de stal uitgemest wordt en de paarden gevoert worden. Niet omdat ik lui ben, maar een stal uitmesten is praktisch niet te doen voor mij. Op de tast mestballen opsporen, nee bedankt!

Het gaat erg goed met mijn paard Lex en met onze samenwerking. In het begin was het erg wennen. Lex had nog nooit een zeer slechtziende op zijn rug gehad. Ik geloof dat paarden wel merken dat er iets aan de hand is, maar hoe of wat is moeilijk te begrijpen voor hen.

Mooiste ervaring

In augustus heb ik deel genomen aan een clinnic die gegeven werd door de Nederlandse bonscoach van de para-dressuur, Joyce Heuitink. Op een prachtige accomodatie hebben Lex en ik een introductieproef gereden. Deze werd beoordeeld door Joyce Heuitink waarna ik nog les kreeg van haar. Dit was een zeer leerzame ervaring. Lex en ik gaan nog veel oefenen en verbeteren. Mijn droom is om met de Nederlandse kampioenschappen mee te doen, maar plezier is het aller belangrijkste. Aan plezier ontbreekt het niet, iedere dag ga ik met een grote smile op mijn gezicht naar Lex toe. Rijdend op Lex ben ik even onbeperkt.

Dit artikel werd geschreven door Annemarieke van Bloois

Omslagfoto perfect match

Boekrecensie: Perfect Match, door Patricia Snel

Ik vind met deze temperatuur niets zo heerlijk als aan de rand van ons kleine zwembad in de tuin te genieten van een boek. Daarom speciaal voor deze warme dagen een nieuwe suggestie voor je: de meeslepende, korte thriller Perfect Match, geschreven door Patricia Snel. Dit boek is net als alle Storytel-originals zowel te lezen als e-book als te luisteren, waarbij het wordt voorgelezen door Peggy Vrijens.

Algemene gegevens van Perfect Match

Verschenen: 11 november 2016
Formaat: e-book en audioboek
Aantal afleveringen: 7
Genre: thriller
Mijn beoordeling: 3 sterren

Het verhaal

Het leven van de 34-jarige Isa is leuk, maar voor haar gevoel nog niet helemaal compleet. Wat ze mist is een leuke man om haar dagen mee te delen. Ook zou ze dol graag in de toekomst een kindje willen. Haar beste vriendin raadt haar Perfect Match aan, een datingsite die serieuzer is dan Tinder en waar volgens haar echt leuke mannen op staan. Isa, die niet zo van het online daten is, besluit de gok te wagen en komt na een iets te enthousiaste Italiaan in contact met de Zweedse Nils. Ze voelt vrijwel meteen een klik met hem en na de eerste date is ze er alleen maar meer van overtuigd dat hij haar perfecte match is. Echter, na een paar weken neemt hun prille relatie een duistere en drastische wending.

Over de voorlezer

Peggy Vrijens leest de audioversie van Perfect Match voor, wat ze echt geweldig doet. Zij behoort sowieso tot de top 5 van mijn favoriete Nederlandse stemacteurs. Haar stem is mooi, erg prettig om naar te luisteren en ze leest met precies de goede dosis emotie voor. Peggy is geboren op 28 oktober 1976 en is behalve een bekend actrice met rollen in Costa, Het huis Anubis en de vijf van het magische zwaard, De mannen van dokter Anne en Julia’s Tango, ook in verschillende jeugdseries zoals Winx Club en Generator Rex als stemactrice te horen.

Mijn mening over het boek

Perfect Match is een boek dat je, omdat het vrij kort is, zo uit hebt. Het begint al heel spannend, er is Isa iets overkomen, maar wat weet je als lezer nog niet. Daar kom je gaandeweg het verhaal achter, maar daardoor zit je er wel meteen middenin. Het einde is behoorlijk huiveringwekkend, maar daar zal ik verder geen uitspraken over doen. Ik raad het je ten zeerste aan om zelf dit verhaal te ontdekken als een lekker leestussendoortje.

Flexitariër - foto van een bord met groenten

De week van een flexitariër

Als ik mensen vertel over mijn eetgewoonte, krijg ik vaak de meest bizarre, beledigende termen naar mijn hoofd geslingerd. De mooiste, meest terugkerende zijn: fakitariër, vage terriër, gelegenheidsvegetariër, nep vegetariër en parttime vegetariër. Ik moet toegeven dat ik die laatste niet eens zo slecht vind en deze zelf ook regelmatig bezig. De officiële term is echter: flexitariër. Ik leg jullie met plezier uit wat dit begrip inhoudt en wat me hiertoe gedreven heeft. Als je dit artikel hebt gelezen, mag je wat mij betreft naar hartenlust de naam eraan geven die je erbij vindt passen.

Wat houdt flexitariër zijn in?

Het woord zegt het eigenlijk al, je eet minder vlees en gaat bewust om met je vleesconsumptie, maar hier ben je wel flexibel in. Het staat je als flexitariër dus vrij om zelf ‘regels’ op te stellen omtrent je vleesconsumptie. Hierbij geldt wel dat je minstens één dag per week vegetarisch eet, een vegadag of vleesloze dag zoals ik deze noem, voor je jezelf flexitariër kunt noemen. De regels die ik voor mezelf heb gesteld zijn: ik eet drie dagen per week vegetarisch. Strikt genomen twee dagen vegetarisch en één dag pescotarisch, dan mag ik van mezelf wel vis eten. Ik hoop dit later, als ik volledig op mezelf woon en iedere dag zelf bepaal wat ik eet, uit te breiden naar vier dagen vegetarisch en één dag pescotarisch.

Verschillende termen

Als ik het met mensen heb over bewust vlees eten en de diëten die daarbij horen, worden sommige termen weleens door elkaar gebruikt. Daarom hier een kort lijstje met de juiste termen bij de juiste betekenis:

  • Vegetariër: iemand die geen vlees of vis eet;
  • Veganist: iemand die helemaal geen dierlijke producten eet of drinkt, dus ook geen kaas, eieren of melk;
  • Flexitariër: wat ik dus ben, iemand die bewust minder vlees eet;
  • Pescotariër: iemand die geen vlees eet, maar wel vis.

Bij alle eetgewoonten heb je natuurlijk verschillende gradaties. Er zijn vegetariërs die ook dierlijke vetten mijden en geen vleesvervangers willen eten die bereid zijn in dezelfde pan als echt vlees, en vegetariërs die daar minder moeilijk over doen. Flexitariërs kunnen ook veganistische dagen hebben… tja, het is natuurlijk een vrij land, dus hoe je het voor jezelf invult is aan jou.

Waarom zou je jezelf dit aandoen?

Een vraag die ik van menig vleesverslinder voor mijn kiezen krijg. De meest voor de hand liggende reden, dat het vreselijk is voor de ontelbare dieren die jaarlijks worden geslacht voor ons genot, speelt zeker een rol. Maar voor mij is de voornaamste reden, waardoor ik heb besloten te minderen met vlees, toch omdat het beter is voor je gezondheid om af en toe een dagje geen vlees te eten. Ik ken genoeg mensen die hier geen (gehakt)bal van geloven, of liever gezegd dit niet willen geloven. Mensen die denken dat ze een dag zonder vlees nauwelijks zullen overleven. Ik zuig dit echter niet uit mijn duim, lees dit artikel maar eens over de gevolgen voor je lichaam als je stopt met vlees eten. Daarnaast is minder vlees eten ook goed voor het klimaat, minder CO2-uitstoot door de bio-industrie. Helaas is mijn ervaring dat lang niet iedereen dat iets uitmaakt. Verbeter de wereld, begin bij jezelf gaat niet voor hen op. Waarom zou je een wereld willen verbeteren waar je maar zo’n tachtig jaar op doorbrengt? Voor de volgende generatie? Who cares, ik wil geen kinderen.

Waarom dan geen fulltime vegetariër?

Als ik het allemaal zo goed denk te weten, waarom ben ik dan geen fulltime vegetariër? Ik merk dat ik soms niet serieus wordt genomen als ik vraag of ik iets zonder vlees mag, bijvoorbeeld als ik op bezoek ben. Ik eis echt geen dure vleesvervangers van mensen, een gerecht waar voor mij geen vlees in zit is wat mij betreft prima. Het punt is dat mensen het niet begrijpen, omdat ik een dag later vrolijk een broodje hamburger naar binnen schuif. Die verwarring begrijp ik, heus. Ik ben wat dat betreft gewoon een zwakkeling die vlees nauwelijks kan weerstaan. Wat heeft het dan voor nut om vleesloze dagen te hebben? Nou, ik geloof dat alle kleine beetjes helpen. Daarbij is het, zoals ik eerder al noemde, goed voor je gezondheid. Ik eet vier dagen per week vlees en krijg dus nog voldoende protaïnen en vitamine B12 binnen, waardoor ik minder hoef terug te vallen op soms schandelijk dure vleesvervangers. Maar goed, ik geloof dus in het motto alle kleine beetjes helpen. Vlees volledig laten staan vinden veel meer mensen moeilijk. Die schrikken terug van het idee om volledig vegetarisch te worden, want je moet altijd rekening houden met wat je eet, creatieve oplossingen verzinnen om vlees te vervangen en anders vleesvervangers kopen die veel duurder zijn dan kiloknallers. Maar stel nou dat driekwart van de mensen erin zou slagen om het vlees minstens drie dagen per week te laten voor wat het is, zou dat echt totaal geen effect hebben? Zou dat echt niet opwegen tegen die kwart van de bevolking (ruwweg, ik heb de cijfers hier niet) die het vlees volledig laten staan? Ik geloof dat wat ik en de andere flexitariërs doen zeker wel effect heeft, niet alleen voor wereldverbetering, maar ook voor onze gezondheid. En ja, het raakt me dus best wel dat mensen er zo laconiek over denken en niet zien waarom ze er rekening mee moeten houden, gezien ik een ‘nep vegetariër’ ben.

Omslag Graviton Marja West

Boekrecensie: Graviton, door Marja West

Nadert jouw vakantie ook met rasse schreden en ben je nog opzoek naar een leuk boek om deze vrije dagen mee door te komen? Als je abonnee bent van Storytel, lees dan vooral verder, want ik heb een zinderende suggestie voor je. Graviton, geschreven door Marja West, is een meeslepende Storytel-original die zich afspeelt in een Frans bergdorpje. Het verhaal bevat bovennatuurlijke elementen, die op een realistische wijze in het leven van de hoofdpersonen verweven worden.

Algemene gegevens van Graviton

Verschenen: 22 januari 2018
Formaat: e-book en audioboek
Aantal afleveringen: 30
Genre: spanning, bovennatuurlijk
Mijn beoordeling: 4 sterren

Het verhaal

Tijdens een routinetest met een deeltjesversneller in Zwitserland, gaat er iets mis. Dit heeft grote gevolgen voor de bewoners van Charroux, een naburig dorpje vlak over de grens met Frankrijk. Er breekt een hevige storm los boven Charroux die het als een bezetene laat bliksemen. Als de storm voorbij is en het dorp weer opgelucht adem kan halen, blijkt dat slechts het begin van een reeks bizarre, niet te bevatten gebeurtenissen.

Over de voorlezer

De luisterboekversie van Graviton wordt ingelezen door Kevin Hassing, een Nederlands stemacteur die meerdere luisterboeken heeft voorgelezen. Ook spreekt hij verschillende rollen in in Nederlandse nasynchronisaties van jeugd- en animatieseries, zoals: Spencer uit iCarly, Smokescreen uit Transformers: Prime, en verscheidene terugkerende gastrollen in Disney-series als Lab Rats en Mighty Med. Hij heeft een warme stem die prettig is om naar te luisteren en die goed bij het verhaal past. Wel vond ik het jammer dat het verhaal niet door meerdere personen werd voorgelezen. Graviton wordt namelijk verteld vanuit het perspectief van drie personages: de tiener Lars, de hoteleigenares Mila en schoolhoofd Adam. Het was leuk geweest als deze rollen door verschillende voorlezers vertolkt werden, wat Storytel vaker doet met zijn originals.

Mijn mening over het boek

Ik heb Graviton erg snel uitgelezen, omdat het verhaal me behoorlijk in zijn greep hield. Naast dat het een bovennatuurlijk, sci-fi-achtig verhaal is waar ik wel van houd, bevat het ook de intrigerende kenmerken van een sociale roman, omdat het boek zich afspeelt in een dorpje waar raadselachtige dingen gebeuren en de inwoners op een gegeven moment geïsoleerd raken van de buitenwereld. Marja West geeft mooi weer wat er met mensen gebeurt als ze door angst en isolatie geteisterd worden. Dus ook als je niet van bovennatuurlijke fenomenen houdt, maar wel dol bent op sociaal-psychologische romans, is dit boek aan te raden.

Het verhaal kabbelt rustig voort, maar de doorlopende spanning en plotselinge, bizarre gebeurtenissen houden je bij de les. Je zult je aan sommige personages gaan hechten en anderen verafschuwen. Kortom: het is wat mij betreft een heerlijk boek om je vrije tijd mee door te komen.

De stem van de stad: het leven van een opkomend beiaardier

Het is twaalf uur ’s middags. Je loopt door het centrum van de stad. De lucht is vervuld van verschillende geluiden: pratende mensen, de bel van een tram, en Plotseling komen daar klinkende klokken bij. Misschien let je er niet op. Leuk, zo’n geautomatiseerd klokkenspel. Dit is soms waar, maar wist je dat het soms ook een echt persoon is, de beiaardier genaamd, die letterlijk en figuurlijk inspeelt op het moment? Die het carillon bedient en de stad van een extra dimensie van geluid voorziet?

Hoe word je beiaardier?

Toen ik een jaar of drie was hoorde ik een klokkenspel in Doorn. Ik begon me af te vragen hoe dat werkte en toen ik jaren later mijn eerste laptop kreeg, zocht ik het internet af naar het antwoord op die vraag en ontdekte ik dat het instrument de beiaard heet en degene die het bespeelt, de beiaardier. Na wat contact zoeken met verschillende beiaardiers mocht ik zelf een keer op de beiaard spelen om uit te proberen hoe het was. In de video hieronder zie je mijn eerste keer op de beiaard.

Dit sprak me zo aan, dat ik na een aantal jaar de beiaardopleiding in Amersfoort ben gaan doen. Na twee jaar ben ik overgestapt naar een opleiding in Meggelen (België), waar ik nog steeds met veel plezier studeer. Mijn droom is om een leuke, klankrijke carrière op te bouwen. Af en toe geef ik al beiaardconcerten door het land, maar ik hoop hier mijn werk van te kunnen maken.

Hoe hoor je het verschil?

Wanneer je over straat loopt en kerkklokken weer hoort luiden, hoe kun je dan weten of een mens het carillon bespeelt of het gewoon een automaat is? Simpel, een beiaardier legt veel nuance in zijn spel, met soms zachte, soms harde tonen tussendoor. Ook wordt er vaak ingespeeld op de actualiteit, terwijl een automaat vaak dezelfde deuntjes speelt en dat allemaal op hetzelfde volume.

Bekijk ook deze video waarin ik wat meer over mezelf vertel en over wat me drijft.

Dit artikel werd geschreven door Robert Hutten