Home » Media

Categorie: Media

Hoe media een rol spelen in ons leven, van podcasts tot Facebook.

GIF van Mario video games

Het spelen van video games met weinig visus

Ik moet een jaar of tien geweest zijn toen mijn zusje voor haar verjaardag van mijn ouders een roze Nintendo DS Lite kreeg. Ook kreeg ze daarbij een spelletje waarmee ze voor baby’s kon zorgen. Toen al helemaal gek op zorgen en moederen stortte ze zich op het spel. Bijna iedere dag zag ik haar liefdevol spelen met haar digitale kindertjes. Ik was stiekem een beetje jaloers op hoe ze zich verloor in die wereld en wilde dat ook. Maar helaas, toen ze het me liet proberen ontdekte ik al snel dat het voor mijn drie procent zicht te veel gevraagd was. Te veel tekst, te veel details die ik miste. Later kreeg ze er een spel bij waarmee ze voor hamstertjes zorgde. Dat ging me wat beter af, vooral bepaalde minigames lukten me aardig. Toch dachten zowel mijn ouders als ik dat zo’n apparaatje niets voor mij zou zijn, omdat ik er zo weinig mee zou kunnen en ik misschien last van mijn ogen zou krijgen. Dus met een lichte teleurstelling zei ik de video games vaarwel.

Toen mijn andere zusje ongeveer een jaar later ook een DS Lite kreeg, een groene, nam mijn interesse voor video games weer toe. Zij kreeg er een totaal ander spel bij, namelijk: New Super Mario Bros. DS. Dit 2D Mario-spel waarbij je een klein poppetje door verschillende levels met uiteenlopende vijanden en obstakels moet sturen, was helemaal niet voor me te doen, zo dacht mijn moeder. Maar op een goede dag kreeg ik de DS van mijn zusje te pakken en probeerde ik ook dat spel, waarbij ik tot de verbazingwekkende ontdekking kwam dat ik het best redelijk kon zien, zolang ik de game console maar dicht bij genoeg hield, zo’n 1,5 centimeter van mijn ogen af. Er ging een hele wereld voor me open. De wereld van Super Mario, die lang niet zo ondoenlijk voor me bleek te zijn dan we hadden gedacht. En toen kwam het magische moment dat mijn moeder me op een ochtend in maart 2009 wakker maakte met de alles veranderende mededeling: “er is een witte DS Lite in de aanbieding, ga je mee?”, waarmee mijn leven als video gamer een startsein kreeg.

Gokken en klikken

Het begon met spellen van Super Mario. Deze waren niet al te lastig: er zit bijna geen verhaal in die spellen, dus ik hoefde geen halsbrekende toeren uit te halen om dat mee te krijgen. Hierdoor miste ik wel de plot van een spel als Super Mario 64 DS, maar de talrijke 3D-werelden die je zonder tijdslimiet kon verkennen om Power Stars te verzamelen, maakten dat meer dan goed. In Super Mario Bros. DS zat wel een tijdslimiet, die samen met Mini Mario de meeste problemen gaf. En Mario Kart was ook opvallend goed voor me te doen. Hoewel mijn visus waardeloos is, werkt mijn visuele geheugen wel behoorlijk goed, waardoor ik vrij snel de verschillende kartbanen uit mijn hoofd kende. Het liefst speelde ik als het vrolijke groene draakje, waarvan ik de naam natuurlijk niet kon lezen, dus die ik tot Ditchy gedoopt had, om er veel later achter te komen dat deze eigenlijk Yoshi heette. Internet werd in die tijd mijn grootste vriend en online las ik over de achtergrond van veel Mario personages, waardoor ik het ‘verhaal’ in de spellen beter kon begrijpen.

Mijn Mario Kart 8 deluxe highlights als Witte Yoshi
Meer highlights op een visueel uitdagender baan

Dankzij een schoolvriendinnetje ontdekte ik de wereld van Pokémon. Ik was meteen verkocht toen ze me Pokémon Soul Silver liet zien en wilde dat spel ook spelen. Het spel werd op mijn verzoek op mijn R4-kaartje gedownload, maar helaas was het de Japanse versie. Of nou ja, helaas, ik kon het toch niet lezen. En als extra moeilijkheid hebben de Pokémon spellen wel een uitgebreide verhaallijn. Omdat ik die totaal niet mee kreeg, rommelde ik maar wat aan. Dit had als gevolg dat ik soms tijden vast zat in hetzelfde gebied en maar niet verder kwam. Ik heb het zelfs voor elkaar gekregen om op een gegeven moment mijn sterkste Pokémon te verwijderen en ik kreeg hem met geen mogelijkheid meer terug. Toch had ik er ontzettend veel lol in. Later kreeg ik andere Pokémon spellen, zoals: Pokémon Diamond, die wel in het Engels waren. Ook daarvan was de tekst natuurlijk veel te klein om het verhaal te volgen, maar dit nam ik voor lief. Pokémon gevechten gingen beter, want ik leerde de zetten die mijn Pokémon kenden ook uit mijn hoofd. En zo af en toe vroeg ik iemand in mijn buurt om iets te lezen als ik dacht dat het belangrijk was.

Cheaten

Ik was, en ben nog steeds wel, erg streng voor mezelf als het om spelen van video games gaat. Ieder level, ieder gevecht wil ik zelf halen, drie procent zicht of niet. Ik heb de meeste spellen op eigen kracht uit kunnen spelen. Online leg ik het vaak wel af tegen mijn medespelers die niet gehinderd worden door slechte ogen en hoewel online spelen daardoor erg confronterend is, doe ik het wel graag. Af en toe stond ik mezelf toe om voor de lol cheats te activeren via mijn R4-kaart. Voor niet-gamers, cheats zijn codes die de spellen gemakkelijker maken. In Mario wordt je bijvoorbeeld onoverwinnelijk of kun je ongelimiteerd hoog en lang springen, waardoor je over alle obstakels heen vliegt. Er zijn veel verschillende soorten cheats en ik hield ervan om daarmee te spelen, al wiste ik de vorderingen die ik daarmee maakte vrijwel meteen weer. Er was altijd wel een stemmetje in mijn hoofd dat fluisterde dat ik vanwege mijn slechte zicht best wel eens zou mogen cheaten bij zo’n spel, maar dan voelde de prestaties die ik leverde niet als die van mij en maakte ik de voortgang die ik had geboekt vrijwel meteen weer ongedaan.

De beste consoles voor slechtzienden

Door de jaren heen heb ik verschillende consoles versleten. Niet zo zeer omdat ik slordig omga met mijn spullen, ik bedoel, ik heb in die tijd maar één DS Lite in tweeën laten breken. Ik kreeg een DSI, niet alleen om zijn vele nieuwe functies ten opzichte van de Lite, zoals het opnemen en bewerken van korte audiofragmenten waar ik onwijs mee geklooid heb, maar ook en vooral omdat daar een XL-versie van was die veel grotere schermen had. Ik nam in die tijd ook afscheid van de R4-kaart, omdat illegale spellen te veel ellende gaven en je er niet mee online kan gaan. Toen de Nintendo 3DS uitkwam besloot ik bij mijn DSI te blijven, maar ja, de nieuwste spellen kwamen alleen nog maar voor de 3DS uit. Ik baalde hier een beetje van. Aan die 3D-functie, één van de nieuwe mogelijkheden van deze console, had ik niets. Ik hou het apparaat zo dicht bij mijn gezicht dat, als ik 3D aanzet, mijn zicht op het spel wordt gehinderd door lelijke strepen. Gelukkig kun je 3D ook uit laten, en dus zwichtte ik in 2016 en kocht de Nintendo 3DS XL.

En toen kwam de Nintendo Switch uit. Ook tegen die drang om de Switch te kopen heb ik me jarenlang met succes verzet. Uiteindelijk werd ik toch overgehaald en kocht ik de Switch Lite. Deze kan niet aan de televisie verbonden worden, maar in tegenstelling tot wat je misschien zou denken vind ik dit juist fijner. Natuurlijk, een tv heeft een groter scherm, maar dit kun je niet vlak bij je ogen houden. Ook heb ik op de tv geen duidelijk overzicht en met een kleiner scherm wel. Mij wordt regelmatig gevraagd of dat gamen niet zwaar is voor mijn ogen. Bizar genoeg valt dat bij de meeste spellen best mee. Zolang ik niet hoef te lezen of te turen naar voor mij minuscule details, houden mijn ogen het erg lang vol zonder dat ik er last mee krijg.

Met het veranderen van console veranderde ook mijn manier van spelen. Mijn strategie van gokken en klikken volstond niet meer. Ik werd ouder en wilde het verhaal graag beter volgen. Toen ik de 3DS had, had ik daarvoor een vrij omslachtige en vermoeiende maar werkende methode gevonden. Ik gebruikte de camera van mijn telefoon met de vergrootfunctie om zo de tekst te lezen, en later gebruikte ik de app Seeing AI, die met wat gestotter en gehakkel de tekst onder mijn camera kon voorlezen. Toen ik twee maanden geleden de Switch Lite kocht, werd ik getroffen door een positieve verrassing. Deze Switch heeft namelijk een zoomfunctie, waarmee ik het scherm kan vergroten en dus geen hulp van andere apparaten nodig heb om te lezen wat ik doe. Dat zo’n visueel georiënteerd bedrijf als Nintendo dan toch rekening begint te houden met mensen met een visuele beperking ontroert me eerlijk gezegd een beetje. Nu nog een speciale audioconsole voor volledig blinde mensen en dan kunnen ze in mijn ogen niets meer fout doen.

Artwork De witte stok

Podcast ‘De witte stok’: maakt ons zichtbaar

Mijn naam is Tatjana, ik ben dertig jaar en ik ben sinds mijn geboorte blind. Ik zie nog wel licht, donker en kan kleuren onderscheiden.  Ik ben me er al mijn hele leven van bewust dat ik een beperking heb. Dat begon al toen ik heel klein was. Toen vertelden we al aan kinderen waarmee ik speelde dat mijn ogen ziek zijn en het niet doen en dat ze alles aan mij moeten laten voelen. Dit ging meestal erg goed. Tijdens mijn kindertijd was mijn beperking ook nauwelijks een issue. Naarmate ik ouder werd veranderde dit. Jongeren in mijn omgeving kregen een rijbewijs, werden verliefd en deden allerlei andere dingen die voor mij lastig waren. Natuurlijk was dat voor mij erg moeilijk, maar ik probeerde altijd het beste ervan te maken. Veelal met mijn lieve familie samen.

De oorsprong van de podcast

Op een gegeven moment word je ouder en ook zelfstandiger. Je wil vooral dingen zelf kunnen zonder aan het handje van je vader of moeder mee te lopen. Een start voor deze zelfstandigheid maakte ik op school. Ik bezocht het speciaal onderwijs waar ik heel veel dingen aangeleerd kreeg die mij het leven met mijn beperking makkelijker maken. Denk hierbij aan mobiliteitstraining.

Bijna drie jaar geleden ontmoette ik Sander. Er was meteen een klik tussen ons en we hebben elkaar sindsdien niet meer losgelaten. We delen dezelfde hobby’s en vullen elkaar optimaal aan.  Sander is net als ik zijn hele leven al blind en net zo ambitieus als ik wat de omgang met zijn beperking betreft. We zijn dus een perfect team samen en kunnen door onze goede samenwerking veel met z’n tweeën bereiken.

Pitchwedstrijd

Vorig jaar kwamen we een oproep van het Podcastnetwerk tegen. Zij organiseerden samen met Dag en nacht media een podcastpitch. Je kon je idee voor een podcast insturen. Dit idee werd beoordeeld door een vakkundige jury. Je wint begeleiding door Dag en nacht media, een sponsordeal met Auto.nl, en opnameapparatuur. Je pitch werd live beoordeeld tijdens het Podcastfestival. Aangezien Sander en ik ontzettend graag met geluid werken was dit wel aan ons besteedt. We liepen al langer rond met het idee voor een podcast over onze blindheid. Over waar we letterlijk en figuurlijk tegenaan lopen. We twijfelden geen moment en stuurden een pitch in.

We waren zelf aanwezig tijdens de beoordeling. Het was echt ontzettend gaaf om onze eigen inzending via de koptelefoon daar ter plekke te horen. Het jurycommentaar was ook een verrassing. Het enthousiasme over ons idee had ik niet zien aankomen. Lang verhaal kort: we wonnen de pitchwedstrijd en gingen aan de slag.

Podcastfestival 2020

Nu is het bijna een jaar later en is het tijd voor het podcastfestival 2020. Op vrijdag 18 september is de eerste aflevering van onze podcast ‘De witte stok’ te horen tijdens de openingsavond.  Het leuke is dat jij daar virtueel bij kan zijn. Door alle maatregelen rondom het Coronavirus vindt het grootste gedeelte van het festival online plaats. Kaartjes kun je kopen via de site van het Podcastfestival.

Als je de code op je kaartje niet kunt lezen zal het podcastnetwerk deze in tekst naar je toesturen. Mail het kaartje en je gegevens hiervoor naar info@podcastnetwerk.nl

Tijdens deze avond worden Sander en ik geïnterviewd door Botte Jellema en Ype Driessen. Onze favoriete podcastmakers, Eeuw van de amateur. We hebben er ontzettend veel zin in.

De witte stok

Dan nu eindelijk waar je al die tijd op wacht. De podcast, ik schreef net al dat hij gaat over de dingen waar wij als blinden letterlijk en figuurlijk tegenaan lopen. We laten je horen wat er allemaal goed gaat en wat er anders gaat dan wij graag zouden willen. Allerlei onderwerpen komen aan bod. Mobiliteit, wet- en regelgeving, hobby’s, sociale contacten, werk en opleiding, theater en ga zo maar door. Je kunt het zo gek niet bedenken. Je hoort verhalen van Sander en van mij, maar zeker ook verhalen van andere blinden en personen die op welke manier dan ook met mensen met een visuele beperking te maken hebben.

Bewustwording is wat wij met onze podcast willen bereiken. Er zijn zoveel onterechte vooroordelen en aannames die de wereld uit moeten. Zo is niet elke blinde muzikaal en hoort een blinde lang niet altijd beter dan een goedziende. Blinden kunnen prima zelf lopen, praten en dingen aangeven die zij al dan niet prettig vinden. Dat hoeft heus niet een begeleider te doen.

We hopen je vanaf 20 september maandelijks te vermaken en informeren met onze podcast ‘De witte stok’. Je kunt je abonneren via je favoriete podcastapp, Apple podcasts, Spotify, en Rss.

Dit artikel werd geschreven door Tatjana Wehrmann

Videoland: een doorgekraste afspeelknop

Gestrand in Videoland

Beste makers van Videoland, Allereerst wil ik jullie complimenteren met het hele idee achter dit platform. Zo’n beetje alle films en series van RTL zijn bij jullie te bekijken voor een redelijk bedrag per maand. Er is alleen één ding dat ons, visueel beperkten, nogal dwars zit om van jullie dienst gebruik te maken, en dat is de ontoegankelijkheid van jullie app. Het zal jullie waarschijnlijk niet geheel onbekend zijn dat ook wij gebruik maken van een smartphone en of tablet en dat we deze niet enkel gebruiken om te bellen/gebeld te worden. Nee, wij zitten ook op Facebook, sturen Whatsappjes naar onze familie en vrienden en ja, misschien heel verrassend, maar wij kijken ook films en series. Nu is dit bij de meeste platforms inmiddels geen issue meer, denk hierbij aan Netflix of NlZiet. Deze apps zijn voor ons negenennegentig procent toegankelijk, omdat ze goed samenwerken met de schermlezers op onze smartphones. Jullie app doet dit voor laten we zeggen, twee procent en dat is voor zo’n groot platform best een beetje om te huilen, vinden jullie zelf ook niet? Laat ik eens wat specifieker zijn en jullie meenemen op mijn blinde reis door Videoland, met Apples voiceover als onze gids.

Een reisje door Videoland

Het drama begint, hoe ironisch, al op het beginscherm van de app, waar ik tot mijn grote verbazing zie dat best veel essentiële knoppen ‘grijs’ zijn, ik kan er dus niet op drukken. Goed, niet ideaal, maar ik weet wat ik wil kijken, dus dan maar naar het zoekveld. Yes, dat gaat goed. Even de naam van de des betreffende serie intypen en zoeken maar. Oké dan, ik zie nu wat onzin staan over acteurs en regisseurs, maar de serie die ik wil kijken is in geen velden of wegen te bekennen en ik weet heel zeker dat deze serie hier te vinden is, toch voor de zekerheid probeer ik nogmaals te zoeken, maar deze keer naar een andere serie. Het resultaat is niet erg verrassend en nogal frustrerend, alweer dezelfde ongein over acteurs en regisseurs. Gelukkig is er op het moment iemand met goed zicht in de buurt en vraag ik of er wat materiaal in mijn kijklijst gezet kan worden. Nadat dat is gebeurt probeer ik naar deze lijst te navigeren. Na wat gedoe met knoppen, die ieder zo om hun eigen duistere redenen niet meewerken, ben ik er dan eindelijk en kan ik beginnen met kijken.

Een korte pauze…?

Als ik even later op de bank helemaal verdiept ben in mijn serie, gaat ineens de bel. Oké, even naar de pauzeknop zoeken, maar waar zit dat ding? Dan valt het me op dat het kijkscherm er nogal vreemd uitziet. Er zijn iets van twee knoppen en geen van die knoppen is de pauzeknop. Degene die voor de deur staat heeft kennelijk geen geduld, want de bel gaat nog een keer. Nou, dan maar helemaal uit de app gaan en mijn iPhone vergrendelen. Hè hè, dat helpt, maar wat een gedoe zeg. Na de nodige plichtplegingen bij de voordeur wil ik weer verder gaan met kijken en wonder boven wonder, dat lukt ook nog zonder de nodige frustraties. Laat ik het alleen maar niet hebben over de capriolen die ik later moest uithalen om weer uit het kijkscherm te komen en een andere serie op te zoeken. Conclusie: De app van Videoland is voor visueel beperkten echt een ontoegankelijk en onoverzichtelijk drama en ik heb me laten vertellen dat de website er al niet beter aan toe is en ook mensen met goed zicht regelmatig verdwalen in dit doolhof van knopjes en icoontjes.

Veel betere kijk apps

Zelf ben ik groot fan van de apps van NLZiet, Netflix en Disney+. Deze apps zijn over het algemeen erg toegankelijk, al zijn bij NLZiet sommige knoppen nogal vreemd of gewoon niet gelabeld, maar ze doen het wel en als je eenmaal de functie van de knoppen weet is het prima te doen. Verder is het jammer dat je bij de Apple devices de ondertiteling bij films en series niet kan laten voorlezen, iets dat bij Netflix en Disney+ wel mogelijk is. Maar goed, dit weegt niet op tegen alle nadelen die de app en website van Videoland ons te bieden hebben. Ik heb gehoord dat het vanaf september verplicht is dat alle apps voor iedereen toegankelijk moeten zijn, dus, beste makers van Videoland, er is werk aan de winkel, want op deze manier slaan jullie behoorlijk de plank mis bij een vrij grote doelgroep. Mijn advies: ga eens brainstormen met wat ervaringsdeskundigen, dat levert vast wat op.

Voorkom de ‘blind selfie’ met SelfieX

Blind selfie

Ze zijn niet meer weg te denken uit de wereld der social media, de selfies. Op de gemiddelde Facebooktijdlijn kom je ze regelmatig tegen. Vaak op leuke locaties, met familie of vrienden. Maar hoe is dat als je blind of zeer slechtziend bent en deze selfies ook zelf graag zou willen maken?

Selfie zonder zicht, het kan, maar…

Ongeveer vier jaar geleden ben ik begonnen met selfies maken met mijn iPhone. Ik zei tegen mijn vrienden dat ik met de tijd mee wilde gaan, maar stiekem wilde ik gewoon meer likes bij mijn berichten op Facebook. Ik had toen een app waarmee ik een foto kon maken en die vertelde me door middel van gesproken tekst zo goed en zo kwaad als dat ging wat er op de foto’s te zien was. Het werd niet altijd even gedetailleerd beschreven, waardoor ik geheel zonder het zelf te willen de scheve selfie op Facebook introduceerde. Toen ik ook eet/drinkfoto’s ging maken, kwamen daar ook nog de halve hamburger en de cocktail plus hoofd van degene tegenover mij erbij. En wat dacht je van dierenfoto’s? De kat met maar een oor en de halve hond waren een groot succes. Maar goed, een gewone, leuke, goed gelukte foto liet nog even op zich wachten.

Betere app

Dit veranderde min of meer toen de app Seeing AI in de App Store verscheen. Deze app is gemaakt door Microsoft en een ware must-have als je het mij vraagt. Alleen vind ik de naam wel lichtelijk om te huilen. Seeing AI kan niet alleen hetgeen er op een foto te zien is omschrijven, maar ook het herkennen van personen, tekst, zowel handgeschreven als drukletters en zelfs QR-codes van producten behoord tot de mogelijkheden. Ook kan de app licht detecteren en met een pieptoon aangeven hoe fel het licht is. Hoe feller het licht, hoe hoger de toon. Maar vooral het herkennen van personen sprak me wel aan en dus gebruikte ik deze app voortaan voor het maken van selfies. Toch was het nog steeds wel te zien dat het blind selfies waren, al waren ze niet meer zo scheef als eerst. Ook duurde het nog best lang om een leuke selfie te krijgen, soms wel een minuut of tien, waardoor eigenlijk het hele spontane van zo’n foto weg is.

SelfieX

Ongeveer een maand geleden vertelde een vriendin mij over de app SelfieX, die geheel uit zichzelf selfies maakt zonder dat je er iets voor hoeft te zien. Net als bij de hier bovengenoemde apps wordt er gebruik gemaakt van gesproken tekst. Het verschil is wel dat deze app aanwijzingen geeft om de camera van je iPhone zo goed mogelijk op je gezicht te richten. De aanwijzingen worden in de meeste gevallen gegeven door een Engelse stem en luiden hoofdzakelijk: left. right, up en down. Als je gezicht goed in beeld is, wordt er: “Say cheese!,” gezegd en vervolgens maakt SelfieX zelf een foto en slaat deze automatisch op in de fotobibliotheek op je smartphone. En wonder boven wonder, deze selfies zijn nog goed gelukt ook, dus is het voor mij tijd om nu officieel afscheid te nemen van de blind selfie.

Nog twee selfietips met en zonder SelfieX

Tip 1:

Voor een goede selfie met SelfieX kan je het beste de voorcamera gebruiken en de flits op automatisch zetten.

Tip 2:

Tegenwoordig heeft Voice-over, Apple’s eigen spraakprogramma, een functie die je in de standaard camera-app kan vertellen of je gezicht al dan niet in beeld is. Dit werkt op zich ook vrij goed, maar je moet wel net als bij Seeing AI zelf op de knop drukken om een foto te maken En dan krijg je misschien alsnog een blind selfie, doordat je per ongeluk je iPhone iets scheef houdt. Maar ach, krijgt de blind selfie misschien toch nog een tweede leven.

Downloads

Zowel SelfieX als Seeing AI zijn gratis te downloaden in Apple’s App Store. En lees je dit artikel op je iPhone, hoef je alleen maar op onderstaande links te klikken om deze apps te downloaden.

Download SelfieX Download Seeing a I

Overige foto’s

Maar hoe zit het dan met de halve hamburgers, de cocktails plus hoofd, de één-orige katten en de halve honden? Tja, ik denk dat we daar voorlopig nog geen afscheid van gaan nemen, al geloof ik wel dat er over een paar jaar ook zonder zicht ook goede eet, drink en dieren foto’s gemaakt kunnen worden, want technologie staat nooit stil.

Visuele beperking coronatijd: foto van cel COVID-19

Met een visuele beperking in coronatijd: een uitzichtloze situatie?

Het is vandaag, 1 juni 2020, een bijzondere, misschien zelfs historische dag. Na bijna drie maanden van stilstaan en aarzelend stapjes vooruit gaan, komt ons land weer een beetje op gang. De terrassen gaan weer open en zo ook het voortgezet onderwijs. We gaan over van een intelligente lockdown naar de anderhalvemetersamenleving. Dat wil zeggen, als alles de komende weken goed blijft gaan en er niet weer een nieuwe golf van het virus komt. Net als bij iedereen heeft de epidemie mijn leven de afgelopen maanden behoorlijk overhoop gegooid. Nu we balanceren op de scheidslijn tussen overgangsfase en controlefase, leek het me een mooi moment om zowel terug te blikken op als vooruit te kijken naar wat ons te wachten staat. En dan met namen hoe mensen met een visuele beperking zich in coronatijd moeten gaan redden.

De intelligente lockdown

Er was eens een tijd, voor mijn gevoel langer geleden dan werkelijk het geval is, dat COVID-19 een ver-van-je-bed-show was. In het verre China worstelde men er mee, maar wij Europeanen hadden niets te vrezen. Toch sijpelde het virus heel geleidelijk ook ons veilig lijkende landje binnen. Ik weet nog hoe ongelovig ik reageerde toen onze eigen minister-president ons met klem afraadde om nog langer handen te schudden. Iets zo vanzelfsprekends, wat bij de cultuur hoort en wat ik van jongs af aan in mijn opvoeding had meegekregen, werd plotseling fout en misplaatst. Nu kwam ik in die tijd gelukkig amper nieuwe mensen tegen, dus was handen schudden niet aan de orde. Toch kwam corona toen wel heel dichtbij. En plotseling, als donderslag bij heldere hemel, werden grootschalige evenementen afgelast, en een paar dagen later ging alle horeca dicht. Waar ik eerst nogal laconiek was ten opzichte van het virus, werd het plotseling bittere ernst. Het land ging op slot, reizen met het openbaar vervoer werd afgeraden, terwijl ik afhankelijk ben van het ov. Ook de speciale taxi voor mensen met een mobiliteitsbeperking waar ik anders mee reisde, staakte het vervoer. De ‘intelligente lockdown’ was begonnen.

Met een visuele beperking in coronatijd

De afgelopen tijd kwam ik in de media veel berichten tegen over eenzaamheid die bij mensen met een beperking optrad tijdens deze quarantainetijd. In dit artikel is zelfs te lezen dat sommige blinden en slechtzienden het huis niet meer uit durven vanwege corona en de daaropvolgende maatregelen. Hoewel ik daar zelf geen last van heb, kan ik me dit wel indenken. Onze visuele beperking zorgt er natuurlijk niet voor dat we vatbaarder zijn, ik bedoel, onze ogen werken slecht en dat heeft als ik mijn biologielessen mag geloven verder niks met je holtes en luchtwegen te maken. Echter hebben behoorlijk wat mensen met een visuele beperking er een tweede beperking bij die wel voor meer vatbaarheid kan zorgen. Niet alleen dat, als je slechtziend of blind bent is het soms lastig om voldoende afstand te bewaren tussen anderen. Niet iedereen gaat begripvol aan de kant en geeft je de ruimte als je met een stok of geleidehond komt aanlopen. Sommigen wel hoor, dat moet ik niet vergeten erbij te zeggen.

Hoewel ik een ander niet graag wil besmetten en me dus zo veel mogelijk aan de regels houd, heb ik zelf niet een tweede beperking of aandoening waardoor ik vatbaarder ben voor het coronavirus. Wat betreft eenzaamheid had ik ook niks te klagen. Ik zat ten slotte in quarantaine met een groepje gezellige huis- en tevens leeftijdsgenoten. En ik hoefde me ook niet te vervelen, aangezien ik vanuit huis gewoon kon en nog steeds kan werken aan mijn afstudeeropdracht. Het enige wat mij dwarszit is het verlies van mijn vrijheid en het daarmee gepaard gaande gevoel van afhankelijkheid.

Het ‘nieuwe normaal’

Foto van tekst op de straattegels: “geef elkaar de ruimte, ook onderweg”

Wij visueel beperkten doen veel op gevoel, letterlijk en figuurlijk. Onze tastzin is in veel gevallen sterk ontwikkeld om ons zicht te vervangen. Ik lees bijvoorbeeld met mijn vingers en hou ervan om dingen aan te raken om ze te identificeren. Het is niet vanzelfsprekend dat we dan ook gelijk van aanrakingen van anderen houden. Ik als persoon vind het wel fijn om arm in arm met iemand te lopen, dan voel ik de nabijheid van iemand en ga ik niet steeds opzij kijken of mijn gezelschap nog bij me loopt, wat ook weer inspannend voor mijn ogen is. Als ik mijn geleidehond bij me heb en ze in functie is, is dat weer anders, want zij houdt graag de roedel bij elkaar en zorgt er wel voor dat ik bij mijn gezelschap blijf. Maar hoe dan ook, als ik nu arm in arm loop, wekt dat toch bepaalde reacties op. Ik voel de blikken van de omstanders bijna als ik zo over straat loop. Ook wordt het in deze tijd niet gewaardeerd als ik uitvoerig producten uit de schappen van winkels haal om deze dichtbij mijn ogen te houden en zo te kunnen zien wat ik vast heb. En die aanduidingen op de grond en in de bus en trein zijn leuk en aardig, maar ik kan er niet zo veel mee.

Dus ja, het wordt hier en daar een beetje zoeken naar een manier om op onze vertrouwde wijze nog mee te draaien in de maatschappij. Daarom vind ik het zo teleurstellend dat ik daar in geen enkele persconferentie van het kabinet iets over heb gehoord. Ja, ik begrijp dat ze niet elke groep die aanpassingen nodig heeft apart gaan benoemen, maar toch blijft het frustrerend om zo genegeerd te worden, want zo voelt het wel. Wij kunnen en willen echt een hoop, maar soms vraagt dat hier en daar om wat medewerking van de maatschappij. Hoewel dit allemaal misschien een beetje somber klinkt, ben ik niet somber gestemd. We leven in een land waar mensen over het algemeen best vaak naar elkaar omkijken en daarbij zijn we een creatief volkje. We hebben het er allemaal op onze eigen manier moeilijk mee en leren er op onze eigen manier mee om te gaan. Het enige verschil is dat voor ons, mensen met een zware visuele beperking, vanwege bovengenoemde belemmeringen het nieuwe normaal nooit normaal zal worden.