Home » Media » Online

Categorie: Online

Wat is het internet toch groots en rijk aan interessante content. Ook wij hoeven ons sinds het ontstaan van het www niet meer te vervelen.

Foto van laptop met schermlezer

De schermlezer als onze digitale gids

Geschatte leestijd: 4 minuten

Of je nu een trouwe lezer van ons blog bent of zo nu en dan een EyeOpener meepikt, als je ons volgt weet je dat blinden en slechtzienden over het algemeen prima met computers en het internet uit de voeten kunnen. Dat is een geruststellende gedachte, want vandaag de dag zijn er nog steeds veel te veel mensen die onterecht geloven dat visueel beperkten volledig afgesneden van het internet leven. Onvoorstelbaar, niet? Ik bedoel, de technologie staat voor niets en wij zijn veelal vindingrijke, oplossingsgerichte denkers. Ook zijn er mensen die wel weten of vermoeden dat wij onze weg online kunnen vinden, maar gewoon niet begrijpen hoe we dat doen. Dat is niet erg, zolang je er niet klakkeloos vanuit gaat dat wij allemaal een stel digibeten zijn leg ik met plezier uit, aan de hand van een situatie die momenteel in mijn leven speelt, hoe blinden en zeer slechtzienden de computer bedienen. Dit doen we met de schermlezer: een stukje super handige software die er voor zorgt dat ik het artikel kan publiceren dat jij nu leest.

Drie manieren van kijken

Globaal gezien kan een schermlezer drie verschillende functies hebben: spraak, braille en vergroting. De spraakfunctie zorgt ervoor dat de tekst op het scherm door een door de computer aangestuurde stem wordt voorgelezen. Dit geldt bijvoorbeeld ook voor de woorden die je typt. De vergrootfunctie vergroot vanzelfsprekend de inhoud op het scherm, maar het is net iets gecompliceerder dan alleen dat. De meeste schermlezers die vergroting ondersteunen bieden de mogelijkheid om alleen bepaalde delen van het scherm te vergroten, de kleuren om te keren of het contrast te verhogen. En uiteraard kun je zelf bepalen hoe zeer je dingen uitvergroot. Als laatste is er nog de braillefunctie. Deze werkt door middel van een brailleleesregel, een klein, smal apparaat dat men voor het toetsenbord plaatst. Het programma vertaalt de woorden die op het scherm te zien zijn naar braille en geeft ze weer op deze brailleleesregel. Natuurlijk past de hele inhoud van een scherm niet altijd op een brailleleesregel en is het onhandig als de spraakfunctie alles voorleest. Daarom werkt een schermlezer met een systeem waarbij steeds een klein deel van de inhoud via braille en spraak aan de gebruiker getoond wordt.

Welke van bovengenoemde functies iemand gebruikt hangt af van diens visus en behoeften. Iemand die volledig blind is heeft bijvoorbeeld geen baad bij vergroting en gebruikt spraak, braille of een combinatie van beide. Ik ben zeer slechtziend en gebruik daarom het liefst alle drie de functies.

Verschillende schermlezers

Zoals het hoort bij een gezonde markt zijn er verschillende schermlezers te verkrijgen, die worden verstrekt door verschillende leveranciers. Een schermlezer is een hulpmiddel en wordt dus in de meeste gevallen vergoed door de zorgverzekeraar of het UWV. En dat is dus precies waar ik momenteel tegenaan loop: welke schermlezer past het best bij mij? Ik dacht de ideale schermlezer gevonden te hebben in Zoomtext Fusion, die spraak, braille en vergroting ondersteunt. Helaas is deze schermlezer een aanslag op de snelheid van mijn pc en zo ook op mijn bloeddruk. Omdat ik alle drie de functies van een schermlezer gebruik, is het programma behoorlijk zwaar en vraagt het veel van het werkgeheugen van mijn laptop. Gelukkig kreeg ik via de leverancier Babbage de mogelijkheid om een demo van de door hen ontwikkelde schermlezer Ultimate Screen Access, kortweg USA, uit te proberen. Dit programma is veel lichter en vertraagt mijn computer nauwelijks. Ik werk er nu al ruim een maand mee en ben zeer tevreden!

Opgelost, zou je denken, maar zo simpel ligt het niet. Zoals ik eerder al schreef worden de schermlezers meestal vergoed, omdat ze vaak aan de prijzige kant zijn. Maar hier zijn wel een aantal voorwaarden aan verbonden. Het is krap drie jaar gleden dat ik Zoomtext Fusion bij mijn zorgverzekeraar aanvroeg omdat ik gek werd van de schermlezer die ik toentertijd gebruikte. Ik had gehoopt dat Fusion met minder problemen zou werken en mijn computer niet zo ernstig zou vertragen als de andere schermlezer deed. Dit was echter niet het geval. Helaas moet er minstens drie jaar tussen de aanvragen voor gelijksoortige hulpmiddelen zitten, wat natuurlijk ook weer logisch is, omdat je anders kunt blijven wisselen wanneer het jou uitkomt. Het zal er dus om spannen of ik USA vergoed krijg. Maar goed, tot die tijd red ik me met de demo, eventueel Zoomtext Fusion en… had ik al verteld dat de meeste smartphones een ingebouwde schermlezer hebben die super werkt? Je ziet, we redden ons prima online. Als we niet kunnen zien wat er in onze digitale omgeving gebeurt, dan horen of voelen we dat snel genoeg.

Foto van Miranda met de tekst 'Mijn wazige wereld'

Hoe vloggen mijn wazige wereld voor anderen zichtbaar maakt

Geschatte leestijd: 5 minuten

Hallo mooi mens,
Welkom in mijn wazige wereld. Ik ben Miranda. Door de ziekte van Stargardt word mijn centrale gezichtsvermogen sterk aangetast, waardoor ik veel details mis en wazig zie. Ik vlog over hoe ik in het dagelijks leven omga met mijn visuele beperking.

Slechtziend worden

Toen ik zeventien jaar was kreeg ik na onderzoeken te horen dat ik de ziekte van Stargardt heb. Op dat moment kon ik alleen maar denken:
ik ga me niet nu opeens aanpassen aan mijn slechtziendheid. Heb het al die jaren daarvoor toch ook gewoon gered?
Zo gezegd zo gedaan, ik ging na de diagnose gewoon door met hoe ik daarvoor de dingen deed. Op mijn manier, met allerlei trucjes om het zicht dat ik kwijt was te compenseren kon ik mij prima redden… dacht ik. Hier en daar vroeg ik af en toe om hulp en werd ik vanuit Visio ondersteunt tijdens mijn studie en later door een maatschappelijk werkster. Op deze manier hielp ik mezelf om toch verder te gaan. Ik had mijn studie maatschappelijke zorg succesvol afgerond en ging aan het werk als welzijnsmedewerker in een verpleeghuis. Ik heb altijd een fijn en druk sociaal leven gehad. Ik richtte in 2015 samen met andere vrijwilligers de stichting Uniek op, waarmee we doormiddel van bijeenkomsten iets voor jongvolwassenen met een beperking kunnen betekenen en ik ontmoete de liefde van mijn leven. Kortom ik zat niet stil, hield van gezelligheid en betekende graag iets voor anderen.

Ermee leren omgaan

Mijn overlevingsstrategie leek een kracht en heeft mij veel gebracht, maar uiteindelijk in september 2018 was mijn interne batterijtje toch echt helemaal leeg en raakte ik in een depressie. De dipjes waar ik wel eens last van had werden donkere, negatieve buien. Waar ik voorheen na een paar dagen weer vrolijk verder ging bleef ik nu hangen in negatieve gedachten, paniekaanvallen en veel verdriet. Ik was uitgeput en ik raakte me er van bewust dat ik één heel belangrijk persoon al jaren vergat, namelijk Miranda, ik zelf. Ik voelde heel diep van binnen dat ik wilde leren om gelukkig te leven in plaats van overleven. Ondanks de negatieve gedachten was er ook iets in mij dat mij kracht gaf om te beseffen dat juist deze depressie mij sterker kon maken en mij de kans kon geven om dichter bij mezelf te komen.
Ik ging hulp zoeken. Deze vond ik in therapie, medicatie, sporten, steun van vrienden/familie, de natuur in gaan en bloggen. Ik kwam er achter dat het mij in de paniek en heftige emotie buien hielp om alles van me af te schrijven. Dit ben ik ook gaan delen, om wie daar behoefde aan had mee te nemen in mijn donkere tijd. Tijdens het schrijven werd ik rustiger, kon ik verwerken en relativeren. Na een aantal gesprekken met een psychiater kwam ik er achter dat ik mijn visuele beperking nooit heb kunnen accepteren en al die jaren te veel van mezelf gevraagd had, door dat ik weinig hulp vroeg en aannam. Ik wist dat als ik nu niet met mezelf aan de slag zou gaan om leren om te gaan met mijn beperking, ik op een later moment mezelf weer uit zou putten.

Wat vloggen mij brengt

In maart 2019 krabbelde ik langzaam uit de donkere tunnel en begon ik weer wat meer te stralen en energie te krijgen. Ik besloot de moeilijke maar ook mooie stap te maken, ik ging een intensieve revalidatie aan bij Visio het Loo Erf. Nog steeds was ik aan het bloggen, maar ik deed dit allemaal visueel met de restvisus die ik nog heb. Toen ik het eens met iemand over mijn energie had en vertelde dat het schrijven mij toch wel veel moeite koste qua visuele inspanning, zei diegene tegen mij:
“waarom ga je niet vloggen? Vloggen kost minder energie en je laat jezelf nog puurder zien/horen.” Nu volgde ik zelf geen vloggers en had ik daar ook weinig behoefte aan, maar dat wilde natuurlijk niet zeggen dat ik niet kon proberen of vloggen wel bij mij paste. Ik had bedacht dat ik dan wel ging vloggen op mijn eigen manier, zonder filmpjes opnieuw te maken en te bewerken, gewoon zo puur mogelijk. Filmpjes te maken die mij helpen net zoals het bloggen mij hielp, en tegelijkertijd deze te delen, om wellicht anderen te kunnen inspireren en mee te nemen in beide kanten van de medaille in het leven met een visuele beperking.
Ik startte met vloggen op de eerste dag van mijn revalidatie (in juli 2019) en kwam er al snel achter dat dit mij minder energie kost dan het schrijven. Ik gebruik de camera als een soort spiegel waarin ik met mezelf in gesprek ga over hetgeen waar ik op dat moment mee zit, meemaak, voel, denk of doe. Ik ben vanaf dat moment mijn vlogs gaan delen op mijn Facebookpagina en later ook op Youtube en Instagram, allemaal onder de naam: Mijn wazige wereld.
Het vloggen is voor mij niet alleen helpend om dingen te verwerken, te relativeren of te reflecteren, maar het is ook een spiegel van in welk proces ik zit, hoe ik mij voel en wat ik aan het ontdekken ben in het leven. Door dat ik het deel heeft het mij ook bijzondere gesprekken en ontmoetingen gegeven met mensen die mij gingen volgen. Een mooi cadeautje is ook dat het mij zelfs een paar bijzondere vriendschappen heeft gebracht en ik echt voel dat ik andere mensen kan inspireren met mijn vlogs.

Acceptatie

Door de revalidatie bij Visio het Loo Erf heb ik mijn visuele beperking kunnen accepteren en ben ik dichter bij mezelf gekomen. Door deze stappen te hebben gemaakt kan ik verder met mijn ware ik te leren accepteren, liefde en rust te vinden in wie ik ben en gelukkig te leven. Gelukkig leven betekent voor mij niet dat het alleen maar fantastisch is, maar dat alles gevoeld mag worden en je daarin leert en ervaart wat je nodig hebt om je dromen waar te maken en te kunnen zijn wie je echt bent. Een visuele beperking is moeilijk, maar als het daarnaast lukt om ook de sterke kanten ervan te voelen is het leven ook heel mooi en interessant.
Mooi mens, we zijn het waard!

Dit artikel werd geschreven door Miranda Blomsma

Foto van de inhoud van een Magic Box, met o.a. Gehakt, honing en cashewnoten

Wat zit er in jouw Magic Box?

Geschatte leestijd: 3 minuten

Ik ben allergisch voor voedselverspilling. Echt, anders dan dat kan ik het niet omschrijven. Het doet me bijna fysiek pijn als ik zie dat mensen voedsel dat nog prima eetbaar is zonder er verder bij stil te staan wegkeilen. Ook voedsel dat de houdbaarheidsdatum is gepasseerd terwijl dit voorkomen had kunnen worden verdient mijn medelijden. Hoe overdreven dit ook mag klinken, ik kan er echt niet tegen en doe mijn uiterste best om dit zelf te voorkomen. Met deze eigenaardige info over mijn persoon in je achterhoofd kun je je vast en zeker voorstellen hoe positief verrast ik was toen ik een paar jaar geleden de app Too Good To Go ontdekte, die voedselverspilling wil tegengaan. De app creëert eigenlijk een win-winsituatie: door een zogenaamde Magic Box te reserveren kun je een grote hoeveelheid levensmiddelen voor weinig geld kopen. Maar, eet of drink dat wat je krijgt wel snel op, want de producten staan op het punt hun datum des oordeels te overschrijden.

De Magic Box

Dit is hoe het in zijn werk gaat. Too Good To Go is een initiatief waar restaurants, supermarkten en andere verkopers van etenswaren vrijwillig aan kunnen deelnemen. Doormiddel van hun app kun je als consument zien welke winkels er in jouw buurt meedoen. Via zoekfilters kun je zoeken op het soort voedsel en zie je makkelijk de adressen waar nog iets te halen valt. Meestal ’s avonds maken de deelnemende winkels bekend hoe veel Magic Boxen er zijn. In mijn ervaring zijn dit er meestal niet al te veel, twee, drie, en natuurlijk komt het ook wel eens voor dat ze niets over hebben. Daarom moet je er vaak wel snel bij zijn. Je kunt een Magic Box reserveren en die de volgende dag op het aangegeven tijdstip ophalen. De app geeft je een code die je in de winkel kunt laten scannen, waarna je het eten meekrijgt.

Een Magic Box kost bij de meeste supermarkten maar een paar euro. Bij wat luxere restaurants zijn ze vaak wat duurder, maar ik heb ze nooit duurder dan vijftien euro gezien. Wat je voor dit geld krijgt is een complete verrassing. Natuurlijk, bij een sushirestaurant kun je sushi en bij een bakker kun je brood verwachten, maar de exacte inhoud van een Magic Box weet je nooit van te voren. Bij supermarkten is dit dus echt een grote verrassing. De hoeveelheid voedsel die je krijgt verschilt ook per keer. Om het idee van goed bezig zijn voor het milieu nog verder door te voeren wordt je altijd gevraagd zelf tassen mee te nemen om de verkregen levensmiddelen in mee te nemen.

Eigen ervaring

Zelf heb ik al enkele malen de Magic Box gekocht. Hoewel de inhoud ervan per dag en winkel verschilt en dit dus ook tegen kan vallen, heb ik er eigenlijk hele goede ervaring mee. Mijn Bakker Bart box zat vol kraakverse broden en kaasstengels. Het jammere van deze verse producten is dat ze snel oud worden. Hetzelfde geldt voor zuivel uit de supermarkt. Je krijgt zuivel dat tegen de houdbaarheidsdatum aan zit en dus moet het snel op. Ik had een keer in mijn Magic Box twee pakken yoghurt, weliswaar van elkaar verschillend, maar toch moest het allebei snel op. Daarom is een tip die ik zou willen meegeven om de Magic Box onder meerdere personen of huishoudens te verdelen als je hem koopt.

Toegankelijkheid van de app

Too Good To Go is op zich prima te gebruiken voor mensen met een visuele beperking. Je moet er echter wel handigheid in krijgen. In het begin kan de overload aan informatie verwarrend zijn, maar uiteindelijk ga je er een patroon in zien en wordt het overzichtelijker, althans dat is mijn ervaring. De app heeft geen ondrukbare knoppen voor gebruikers van spraak en het meeste is ook goed gelabeld, dus dat zit wel snor. De app heeft een witte achtergrond en een goed leesbaar lettertype. Dus, als je eenmaal door hebt hoe Too Good To Go vor jou het best werkt, zal niets je er meer van weerhouden om te streven voor een betere wereld en voedselverspilling te bestrijden.

Download Too Good To Go hier voor iOS of hier voor Android

Animal Crossing

The Animal Crossing inside me

Geschatte leestijd: 6 minuten

Zeven jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met het spel. Althans, toen hoorde ik er voor het eerst van. Ik heb samen met m’n beste vriendin de hele stad afgestruind voor Animal Crossing New Leaf. Zelf dacht ik echt: waarom zoveel moeite voor zo’n stom spel? Man, wat was ze teleurgesteld en haast hysterisch toen we het spel niet konden vinden. Ik heb smakelijk gelachen en het spel weer, letterlijk, naast me neergelegd. Maar ook ik kon de verleiding niet meer weerstaan toen ik van alles voorbij zag komen van Animal Crossing: New Horizons, het nieuwste spel van de serie. Waar zal ik beginnen? Het is zo’n groot spel en er is veel te vertellen. Ik zal jullie een klein kijkje geven in de wereld van Animal Crossing. Neem dat ‘klein’ maar letterlijk, want er is héél veel te ontdekken en het moet na het lezen van dit artikel nog wel leuk zijn om te gaan spelen!

Huisje, boompje… beestje?

Het klopt allemaal. In Animal Crossing draait het letterlijk om huizen, bomen en beestjes. De beestjes zijn je dorpsbewoners. Het is namelijk de bedoeling dat je vanaf onderaan de ladder begint met het creëren van je droomeiland en vijf sterren te behalen. Maar wees niet getreurd. Je begint niet met helemaal niks. In het begin krijg je twee bewoners toegewezen die je komen vergezellen op je eiland. Jammer genoeg heb je daar zelf niets over te zeggen. Je moet dus geluk hebben of de bewoners je aanspreken of niet. Er zijn namelijk verschillende karakters en eigenschappen. Hier kom ik later op terug. Daarnaast krijg je een klein winkeltje en een soort servicebalie. Ook begin je eerst in een tent. Later kun je, je huis upgraden met verschillende kamers, een kelder en een zolder. Máár, dit is niet gratis. Dit kost je aardig wat klingels/bells. Of het klingels of bells zijn, hangt af van of je het spel in het Nederlands of in het Engels speelt.

Beestjes

Er zijn wel 397 verschillende karakters onderverdeeld in 35 verschillende diersoorten. Van een wolf tot een geit en van een geit tot een kat. Je komt van alles tegen. Vandaar de benaming: beestjes. Mijn favorieten zijn de kangoeroes en het beertje: Tutu. Tutu had ik gevonden op een onbewoond eiland toen ik mijn Switch Lite nog had. Vervolgens ging ik over naar de Switch en… Toen was ik haar kwijt. Toen was het nog niet mogelijk om je opgeslagen gegevens mee te nemen naar een ander apparaat. Dit is inmiddels veranderd, whoehoe! Sorry, ik dwaal af. Dit zijn de karakters die je tegen kunt komen in het spel:

  • Chagrijnig
  • Sportief
  • Lui
  • Zelfingenomen
  • Normaal
  • Pittig
  • Zusterlijk
  • Verwaand

Ik ben een enorme fan van de zusterlijke types en totaal niet van de chagrijnige of zelfingenomen types. Maar dit is echt heel persoonlijk. Er zijn mensen die hun eiland het liefst vol hebben met chagrijnen. Dat heeft natuurlijk ook wel wat!

Fossielen, fruit, vissen, insecten, diepzeewezens en DIY’s

Het spel kent zes fruitsoorten, namelijk: kersen, perziken, appels, peren, kokosnoten en sinaasappels. Vanaf het begin krijg je jouw eilandfruit willekeurig toegewezen. Hier vallen kokosnoten trouwens niet onder. Deze kun je bemachtigen bij andere spelers of op een onbewoond eiland met Nook Miles Tickets.

Je krijgt ook te maken met gereedschap; een breekbare bijl, gieter, hengel en een net. Later in het spel krijg je een katapult, schep en een polstok. Op een gegeven moment valt het woordje ‘breekbaar’ ook weg als je beter gereedschap kan kopen dat minder snel kapot gaat. Dit is een groot persoonlijk frustratiepunt. Net zoals in het echte leven gaat hier ook alles tegelijk stuk. Je hebt het heel zwaar zonder gereedschap op je eiland. Je hebt je hengel nodig om te vissen, je gieter voor de bloemen en je schep om te graven en te planten. Dit is nog maar de helft. Vissen, diepzeewezens en fossielen zijn een belangrijk deel uit het spel. Deze verzamel je voor het museum dat je uit eindelijk op je eiland krijgt. Een leuke toevoeging van het spel is: het duiken. Je koopt een duikpak en gooit jezelf de zee in, opzoek naar diepzeewezens. Naast het feit dat je alles aan het museum kunt doneren, is er ook de optie om te verkopen bij Nook’s Hoek. Het kan je aardig wat klingels opleveren namelijk! Op je Nook Phone heb je een encyclopedie waar alle vissen, insecten en diepzeewezens die je hebt gevangen worden opgeslagen.

En dan is nu het moment aangebroken om uit te leggen wat DIY’s zijn. Jullie zullen wel denken: “Héhé, eindelijk.” Nou, dat denk ik ook hoor. DIY staat voor: Do It Yourself. Dit zijn plannen die je op kunt slaan op je Nook Phone. Animal Crossing gaat ook mee met onze generatie door ons te voorzien van een smartphone. Deze plannen bestaan uit meubels, hebbedingetjes, wanden, vloeren, buiten decoratie, kransen en nog veel meer! Maar voor niets gaat de ‘zon’ op. Snap je hem? Goed, je hebt materialen nodig om werk te maken van je plannen, zoals: hout, hardhout, zachthout, ijzerklompjes, kleihompjes, stenen en goudklompjes. Deze verzamel je om de stenen op je eiland ervan langs te geven met je bijl en in bomen hakken.

Servicebalie, winkel & Nook Miles

Deze twee heb ik al eerder genoemd. In je winkel kun je spullen verkopen en kopen. Denk aan bloemzaadjes, DIY’s, exclusieve voorwerpen en… dingen waar je waarschijnlijk niets mee gaat doen. Hier kun je ook je knollen verkopen. Iedere zondag komt Daisy Mae naar je eiland om knollen te verkopen. Je koopt ze van haar en vervolgens probeer je ze te verkopen met winst. Hiervoor kun je naar andere eilanden, of je eigen knollenprijs moet gunstig genoeg zijn. Het is overigens wel een must om een online lidmaatschap te hebben voor dit spel. Anders is het überhaupt niet mogelijk om bij anderen op bezoek te gaan.

Bij de servicebalie vind je de Nook Automaat. Deze is vooral belangrijk als je net begint. In deze automaat kun je o.a spullen kopen van Nook Miles. Nook Miles zijn punten die je krijgt door het voltooien van opdrachten/doelen op je Nook Phone. Verder heb je in de automaat nog de mogelijkheid om klingels te storten en op te nemen van je rekening. De Nook Catalogus mag ik ook niet vergeten. Hierin staan de voorwerpen die je ooit in je handen hebt gehad. Deze kun je nabestellen! Let op: dit geldt niet voor zelfgemaakte voorwerpen.

Het wasbeertje aan de balie moet ook zeker even genoemd worden. De vraag “wat kan ik doen?” Zal je een flink stuk op weg helpen. Bij hem kun je o.a. terecht voor de afbetaling van je huis. Later kun je ook bij hem aankloppen voor de inrichting van je eiland én hij krijgt op een goed moment een assistente. Maar wanneer dat zal zijn, is een verrassing. Voor zover je het een verrassing kunt noemen, aangezien het hele internet bomvol staat met informatie.

Een dierbaar team

Toen ik begon met spelen had ik zoveel vragen en besloot om eens te zoeken naar een Facebook groep. Deze heb ik gevonden! In deze groep worden vragen beantwoord, giveaways gehouden en met elkaar onderhandeld. Een tijdje geleden werd er een oproep geplaatst met de vraag naar een nieuwe moderator. Na wat nadenken besloot ik om te reageren en te kijken of het wat voor me was. Ja, dat was het. Maar niet alleen het moderator gedeelte. Het belangrijkste gedeelte vind ik het team waar ik in terecht ben gekomen. Deze mensen zijn niet alleen goed voor Animal Crossing, maar zijn in een korte tijd ook belangrijk voor me geworden. Je zit immers dagelijks met elkaar opgescheept. Ik doe het met enorm veel plezier en het maakt het spelen nóg leuker.

Ik zal jullie niet langer vervelen met meer uitleg. Ervaar vooral zelf hoe je het spel vind. Alles wat ik hierboven heb beschreven, is nog niet eens de helft van wat het spel te bieden heeft.

GIF van Mario video games

Het spelen van video games met weinig visus

Geschatte leestijd: 6 minuten

Ik moet een jaar of tien geweest zijn toen mijn zusje voor haar verjaardag van mijn ouders een roze Nintendo DS Lite kreeg. Ook kreeg ze daarbij een spelletje waarmee ze voor baby’s kon zorgen. Toen al helemaal gek op zorgen en moederen stortte ze zich op het spel. Bijna iedere dag zag ik haar liefdevol spelen met haar digitale kindertjes. Ik was stiekem een beetje jaloers op hoe ze zich verloor in die wereld en wilde dat ook. Maar helaas, toen ze het me liet proberen ontdekte ik al snel dat het voor mijn drie procent zicht te veel gevraagd was. Te veel tekst, te veel details die ik miste. Later kreeg ze er een spel bij waarmee ze voor hamstertjes zorgde. Dat ging me wat beter af, vooral bepaalde minigames lukten me aardig. Toch dachten zowel mijn ouders als ik dat zo’n apparaatje niets voor mij zou zijn, omdat ik er zo weinig mee zou kunnen en ik misschien last van mijn ogen zou krijgen. Dus met een lichte teleurstelling zei ik de video games vaarwel.

Toen mijn andere zusje ongeveer een jaar later ook een DS Lite kreeg, een groene, nam mijn interesse voor video games weer toe. Zij kreeg er een totaal ander spel bij, namelijk: New Super Mario Bros. DS. Dit 2D Mario-spel waarbij je een klein poppetje door verschillende levels met uiteenlopende vijanden en obstakels moet sturen, was helemaal niet voor me te doen, zo dacht mijn moeder. Maar op een goede dag kreeg ik de DS van mijn zusje te pakken en probeerde ik ook dat spel, waarbij ik tot de verbazingwekkende ontdekking kwam dat ik het best redelijk kon zien, zolang ik de game console maar dicht bij genoeg hield, zo’n 1,5 centimeter van mijn ogen af. Er ging een hele wereld voor me open. De wereld van Super Mario, die lang niet zo ondoenlijk voor me bleek te zijn dan we hadden gedacht. En toen kwam het magische moment dat mijn moeder me op een ochtend in maart 2009 wakker maakte met de alles veranderende mededeling: “er is een witte DS Lite in de aanbieding, ga je mee?”, waarmee mijn leven als video gamer een startsein kreeg.

Gokken en klikken

Het begon met spellen van Super Mario. Deze waren niet al te lastig: er zit bijna geen verhaal in die spellen, dus ik hoefde geen halsbrekende toeren uit te halen om dat mee te krijgen. Hierdoor miste ik wel de plot van een spel als Super Mario 64 DS, maar de talrijke 3D-werelden die je zonder tijdslimiet kon verkennen om Power Stars te verzamelen, maakten dat meer dan goed. In Super Mario Bros. DS zat wel een tijdslimiet, die samen met Mini Mario de meeste problemen gaf. En Mario Kart was ook opvallend goed voor me te doen. Hoewel mijn visus waardeloos is, werkt mijn visuele geheugen wel behoorlijk goed, waardoor ik vrij snel de verschillende kartbanen uit mijn hoofd kende. Het liefst speelde ik als het vrolijke groene draakje, waarvan ik de naam natuurlijk niet kon lezen, dus die ik tot Ditchy gedoopt had, om er veel later achter te komen dat deze eigenlijk Yoshi heette. Internet werd in die tijd mijn grootste vriend en online las ik over de achtergrond van veel Mario personages, waardoor ik het ‘verhaal’ in de spellen beter kon begrijpen.

Mijn Mario Kart 8 deluxe highlights als Witte Yoshi
Meer highlights op een visueel uitdagender baan

Dankzij een schoolvriendinnetje ontdekte ik de wereld van Pokémon. Ik was meteen verkocht toen ze me Pokémon Soul Silver liet zien en wilde dat spel ook spelen. Het spel werd op mijn verzoek op mijn R4-kaartje gedownload, maar helaas was het de Japanse versie. Of nou ja, helaas, ik kon het toch niet lezen. En als extra moeilijkheid hebben de Pokémon spellen wel een uitgebreide verhaallijn. Omdat ik die totaal niet mee kreeg, rommelde ik maar wat aan. Dit had als gevolg dat ik soms tijden vast zat in hetzelfde gebied en maar niet verder kwam. Ik heb het zelfs voor elkaar gekregen om op een gegeven moment mijn sterkste Pokémon te verwijderen en ik kreeg hem met geen mogelijkheid meer terug. Toch had ik er ontzettend veel lol in. Later kreeg ik andere Pokémon spellen, zoals: Pokémon Diamond, die wel in het Engels waren. Ook daarvan was de tekst natuurlijk veel te klein om het verhaal te volgen, maar dit nam ik voor lief. Pokémon gevechten gingen beter, want ik leerde de zetten die mijn Pokémon kenden ook uit mijn hoofd. En zo af en toe vroeg ik iemand in mijn buurt om iets te lezen als ik dacht dat het belangrijk was.

Cheaten

Ik was, en ben nog steeds wel, erg streng voor mezelf als het om spelen van video games gaat. Ieder level, ieder gevecht wil ik zelf halen, drie procent zicht of niet. Ik heb de meeste spellen op eigen kracht uit kunnen spelen. Online leg ik het vaak wel af tegen mijn medespelers die niet gehinderd worden door slechte ogen en hoewel online spelen daardoor erg confronterend is, doe ik het wel graag. Af en toe stond ik mezelf toe om voor de lol cheats te activeren via mijn R4-kaart. Voor niet-gamers, cheats zijn codes die de spellen gemakkelijker maken. In Mario wordt je bijvoorbeeld onoverwinnelijk of kun je ongelimiteerd hoog en lang springen, waardoor je over alle obstakels heen vliegt. Er zijn veel verschillende soorten cheats en ik hield ervan om daarmee te spelen, al wiste ik de vorderingen die ik daarmee maakte vrijwel meteen weer. Er was altijd wel een stemmetje in mijn hoofd dat fluisterde dat ik vanwege mijn slechte zicht best wel eens zou mogen cheaten bij zo’n spel, maar dan voelde de prestaties die ik leverde niet als die van mij en maakte ik de voortgang die ik had geboekt vrijwel meteen weer ongedaan.

De beste consoles voor slechtzienden

Door de jaren heen heb ik verschillende consoles versleten. Niet zo zeer omdat ik slordig omga met mijn spullen, ik bedoel, ik heb in die tijd maar één DS Lite in tweeën laten breken. Ik kreeg een DSI, niet alleen om zijn vele nieuwe functies ten opzichte van de Lite, zoals het opnemen en bewerken van korte audiofragmenten waar ik onwijs mee geklooid heb, maar ook en vooral omdat daar een XL-versie van was die veel grotere schermen had. Ik nam in die tijd ook afscheid van de R4-kaart, omdat illegale spellen te veel ellende gaven en je er niet mee online kan gaan. Toen de Nintendo 3DS uitkwam besloot ik bij mijn DSI te blijven, maar ja, de nieuwste spellen kwamen alleen nog maar voor de 3DS uit. Ik baalde hier een beetje van. Aan die 3D-functie, één van de nieuwe mogelijkheden van deze console, had ik niets. Ik hou het apparaat zo dicht bij mijn gezicht dat, als ik 3D aanzet, mijn zicht op het spel wordt gehinderd door lelijke strepen. Gelukkig kun je 3D ook uit laten, en dus zwichtte ik in 2016 en kocht de Nintendo 3DS XL.

En toen kwam de Nintendo Switch uit. Ook tegen die drang om de Switch te kopen heb ik me jarenlang met succes verzet. Uiteindelijk werd ik toch overgehaald en kocht ik de Switch Lite. Deze kan niet aan de televisie verbonden worden, maar in tegenstelling tot wat je misschien zou denken vind ik dit juist fijner. Natuurlijk, een tv heeft een groter scherm, maar dit kun je niet vlak bij je ogen houden. Ook heb ik op de tv geen duidelijk overzicht en met een kleiner scherm wel. Mij wordt regelmatig gevraagd of dat gamen niet zwaar is voor mijn ogen. Bizar genoeg valt dat bij de meeste spellen best mee. Zolang ik niet hoef te lezen of te turen naar voor mij minuscule details, houden mijn ogen het erg lang vol zonder dat ik er last mee krijg.

Met het veranderen van console veranderde ook mijn manier van spelen. Mijn strategie van gokken en klikken volstond niet meer. Ik werd ouder en wilde het verhaal graag beter volgen. Toen ik de 3DS had, had ik daarvoor een vrij omslachtige en vermoeiende maar werkende methode gevonden. Ik gebruikte de camera van mijn telefoon met de vergrootfunctie om zo de tekst te lezen, en later gebruikte ik de app Seeing AI, die met wat gestotter en gehakkel de tekst onder mijn camera kon voorlezen. Toen ik twee maanden geleden de Switch Lite kocht, werd ik getroffen door een positieve verrassing. Deze Switch heeft namelijk een zoomfunctie, waarmee ik het scherm kan vergroten en dus geen hulp van andere apparaten nodig heb om te lezen wat ik doe. Dat zo’n visueel georiënteerd bedrijf als Nintendo dan toch rekening begint te houden met mensen met een visuele beperking ontroert me eerlijk gezegd een beetje. Nu nog een speciale audioconsole voor volledig blinde mensen en dan kunnen ze in mijn ogen niets meer fout doen.

Videoland: een doorgekraste afspeelknop

Gestrand in Videoland

Geschatte leestijd: 4 minuten

Beste makers van Videoland, Allereerst wil ik jullie complimenteren met het hele idee achter dit platform. Zo’n beetje alle films en series van RTL zijn bij jullie te bekijken voor een redelijk bedrag per maand. Er is alleen één ding dat ons, visueel beperkten, nogal dwars zit om van jullie dienst gebruik te maken, en dat is de ontoegankelijkheid van jullie app. Het zal jullie waarschijnlijk niet geheel onbekend zijn dat ook wij gebruik maken van een smartphone en of tablet en dat we deze niet enkel gebruiken om te bellen/gebeld te worden. Nee, wij zitten ook op Facebook, sturen Whatsappjes naar onze familie en vrienden en ja, misschien heel verrassend, maar wij kijken ook films en series. Nu is dit bij de meeste platforms inmiddels geen issue meer, denk hierbij aan Netflix of NlZiet. Deze apps zijn voor ons negenennegentig procent toegankelijk, omdat ze goed samenwerken met de schermlezers op onze smartphones. Jullie app doet dit voor laten we zeggen, twee procent en dat is voor zo’n groot platform best een beetje om te huilen, vinden jullie zelf ook niet? Laat ik eens wat specifieker zijn en jullie meenemen op mijn blinde reis door Videoland, met Apples voiceover als onze gids.

Een reisje door Videoland

Het drama begint, hoe ironisch, al op het beginscherm van de app, waar ik tot mijn grote verbazing zie dat best veel essentiële knoppen ‘grijs’ zijn, ik kan er dus niet op drukken. Goed, niet ideaal, maar ik weet wat ik wil kijken, dus dan maar naar het zoekveld. Yes, dat gaat goed. Even de naam van de des betreffende serie intypen en zoeken maar. Oké dan, ik zie nu wat onzin staan over acteurs en regisseurs, maar de serie die ik wil kijken is in geen velden of wegen te bekennen en ik weet heel zeker dat deze serie hier te vinden is, toch voor de zekerheid probeer ik nogmaals te zoeken, maar deze keer naar een andere serie. Het resultaat is niet erg verrassend en nogal frustrerend, alweer dezelfde ongein over acteurs en regisseurs. Gelukkig is er op het moment iemand met goed zicht in de buurt en vraag ik of er wat materiaal in mijn kijklijst gezet kan worden. Nadat dat is gebeurt probeer ik naar deze lijst te navigeren. Na wat gedoe met knoppen, die ieder zo om hun eigen duistere redenen niet meewerken, ben ik er dan eindelijk en kan ik beginnen met kijken.

Een korte pauze…?

Als ik even later op de bank helemaal verdiept ben in mijn serie, gaat ineens de bel. Oké, even naar de pauzeknop zoeken, maar waar zit dat ding? Dan valt het me op dat het kijkscherm er nogal vreemd uitziet. Er zijn iets van twee knoppen en geen van die knoppen is de pauzeknop. Degene die voor de deur staat heeft kennelijk geen geduld, want de bel gaat nog een keer. Nou, dan maar helemaal uit de app gaan en mijn iPhone vergrendelen. Hè hè, dat helpt, maar wat een gedoe zeg. Na de nodige plichtplegingen bij de voordeur wil ik weer verder gaan met kijken en wonder boven wonder, dat lukt ook nog zonder de nodige frustraties. Laat ik het alleen maar niet hebben over de capriolen die ik later moest uithalen om weer uit het kijkscherm te komen en een andere serie op te zoeken. Conclusie: De app van Videoland is voor visueel beperkten echt een ontoegankelijk en onoverzichtelijk drama en ik heb me laten vertellen dat de website er al niet beter aan toe is en ook mensen met goed zicht regelmatig verdwalen in dit doolhof van knopjes en icoontjes.

Veel betere kijk apps

Zelf ben ik groot fan van de apps van NLZiet, Netflix en Disney+. Deze apps zijn over het algemeen erg toegankelijk, al zijn bij NLZiet sommige knoppen nogal vreemd of gewoon niet gelabeld, maar ze doen het wel en als je eenmaal de functie van de knoppen weet is het prima te doen. Verder is het jammer dat je bij de Apple devices de ondertiteling bij films en series niet kan laten voorlezen, iets dat bij Netflix en Disney+ wel mogelijk is. Maar goed, dit weegt niet op tegen alle nadelen die de app en website van Videoland ons te bieden hebben. Ik heb gehoord dat het vanaf september verplicht is dat alle apps voor iedereen toegankelijk moeten zijn, dus, beste makers van Videoland, er is werk aan de winkel, want op deze manier slaan jullie behoorlijk de plank mis bij een vrij grote doelgroep. Mijn advies: ga eens brainstormen met wat ervaringsdeskundigen, dat levert vast wat op.

Voorkom de ‘blind selfie’ met SelfieX

Blind selfie

Geschatte leestijd: 3 minuten

Ze zijn niet meer weg te denken uit de wereld der social media, de selfies. Op de gemiddelde Facebooktijdlijn kom je ze regelmatig tegen. Vaak op leuke locaties, met familie of vrienden. Maar hoe is dat als je blind of zeer slechtziend bent en deze selfies ook zelf graag zou willen maken?

Selfie zonder zicht, het kan, maar…

Ongeveer vier jaar geleden ben ik begonnen met selfies maken met mijn iPhone. Ik zei tegen mijn vrienden dat ik met de tijd mee wilde gaan, maar stiekem wilde ik gewoon meer likes bij mijn berichten op Facebook. Ik had toen een app waarmee ik een foto kon maken en die vertelde me door middel van gesproken tekst zo goed en zo kwaad als dat ging wat er op de foto’s te zien was. Het werd niet altijd even gedetailleerd beschreven, waardoor ik geheel zonder het zelf te willen de scheve selfie op Facebook introduceerde. Toen ik ook eet/drinkfoto’s ging maken, kwamen daar ook nog de halve hamburger en de cocktail plus hoofd van degene tegenover mij erbij. En wat dacht je van dierenfoto’s? De kat met maar een oor en de halve hond waren een groot succes. Maar goed, een gewone, leuke, goed gelukte foto liet nog even op zich wachten.

Betere app

Dit veranderde min of meer toen de app Seeing AI in de App Store verscheen. Deze app is gemaakt door Microsoft en een ware must-have als je het mij vraagt. Alleen vind ik de naam wel lichtelijk om te huilen. Seeing AI kan niet alleen hetgeen er op een foto te zien is omschrijven, maar ook het herkennen van personen, tekst, zowel handgeschreven als drukletters en zelfs QR-codes van producten behoord tot de mogelijkheden. Ook kan de app licht detecteren en met een pieptoon aangeven hoe fel het licht is. Hoe feller het licht, hoe hoger de toon. Maar vooral het herkennen van personen sprak me wel aan en dus gebruikte ik deze app voortaan voor het maken van selfies. Toch was het nog steeds wel te zien dat het blind selfies waren, al waren ze niet meer zo scheef als eerst. Ook duurde het nog best lang om een leuke selfie te krijgen, soms wel een minuut of tien, waardoor eigenlijk het hele spontane van zo’n foto weg is.

SelfieX

Ongeveer een maand geleden vertelde een vriendin mij over de app SelfieX, die geheel uit zichzelf selfies maakt zonder dat je er iets voor hoeft te zien. Net als bij de hier bovengenoemde apps wordt er gebruik gemaakt van gesproken tekst. Het verschil is wel dat deze app aanwijzingen geeft om de camera van je iPhone zo goed mogelijk op je gezicht te richten. De aanwijzingen worden in de meeste gevallen gegeven door een Engelse stem en luiden hoofdzakelijk: left. right, up en down. Als je gezicht goed in beeld is, wordt er: “Say cheese!,” gezegd en vervolgens maakt SelfieX zelf een foto en slaat deze automatisch op in de fotobibliotheek op je smartphone. En wonder boven wonder, deze selfies zijn nog goed gelukt ook, dus is het voor mij tijd om nu officieel afscheid te nemen van de blind selfie.

Nog twee selfietips met en zonder SelfieX

Tip 1:

Voor een goede selfie met SelfieX kan je het beste de voorcamera gebruiken en de flits op automatisch zetten.

Tip 2:

Tegenwoordig heeft Voice-over, Apple’s eigen spraakprogramma, een functie die je in de standaard camera-app kan vertellen of je gezicht al dan niet in beeld is. Dit werkt op zich ook vrij goed, maar je moet wel net als bij Seeing AI zelf op de knop drukken om een foto te maken En dan krijg je misschien alsnog een blind selfie, doordat je per ongeluk je iPhone iets scheef houdt. Maar ach, krijgt de blind selfie misschien toch nog een tweede leven.

Downloads

Zowel SelfieX als Seeing AI zijn gratis te downloaden in Apple’s App Store. En lees je dit artikel op je iPhone, hoef je alleen maar op onderstaande links te klikken om deze apps te downloaden.

Download SelfieX Download Seeing a I

Overige foto’s

Maar hoe zit het dan met de halve hamburgers, de cocktails plus hoofd, de één-orige katten en de halve honden? Tja, ik denk dat we daar voorlopig nog geen afscheid van gaan nemen, al geloof ik wel dat er over een paar jaar ook zonder zicht ook goede eet, drink en dieren foto’s gemaakt kunnen worden, want technologie staat nooit stil.