Home » vrije tijd

Categorie: vrije tijd

hardlopen buddy

Hardlopen met een buddy: blind vertrouwen tussen schoorstenen en Schotse Hooglanders

Geschatte leestijd: 4 minuten

Mijn naam is Claudia Kaijen, ik ben twintig jaar en oh ja, ik ben zo goed als blind. Een van mijn grootste hobby’s op dit moment is hardlopen. Daar wil ik je graag meer over vertellen. Ik neem je mee in mijn eerste echte ervaring met het hardlopen met een buddy. Wat het (extra) bijzonder maakt.

Al rennend verkennen

Ik woon op Rozenburg. Er zijn weinig plekken waar industrie en natuur zo dicht bij elkaar zijn als hier. Een klein zwart hondje rent al keffend achter twee mensen aan in het park op Rozenburg. Een vrouw roept naar hem: ‘kom hier! Hier komen!’, maar het hondje blijft achter de mensen aan rennen. Eén van die twee mensen ben ik, samen met mijn buddy loop ik hard door het park. Het hondje vindt mij en mijn buddy veel te interessant en heeft duidelijk geen zin om te luisteren. Hij rent al keffend af en toe een rondje om ons heen en blijft dan voor ons staan. De vrouw probeert het nog eens: ‘Max kom nou eindelijk hier!”. Uiteindelijk houdt het hondje het voor gezien en gaat terug naar zijn baasje. Mijn buddy en ik rennen verder.

Buitenfoto natuur
Sporten in de natuur met silo’s op de achtergrond / foto Peter Kaijen

Het is fijn om je vrij te voelen en buiten in de (niet zo) frisse lucht te zijn. Hier in het park krijg je niet veel mee van de industrie buiten het dorp: af en toe hoor je geluiden die er op wijzen dat je in de Botlek bent, zoals traag rijdende goederentreinen of fabrieken die aan het affakkelen zijn, maar in het park is het in het algemeen rustig. Het park heeft niet alleen maar een functie als losloopgebied of hardlooproute, het zorgt er namelijk ook voor dat je op het dorp niet veel ziet van de industrie. Voor mijn buddy is het soms nog even zoeken naar de routes: we lopen namelijk voor de eerste keer samen.

Hoe ik mijn buddy ontmoette

Via de site van RunningBlind zijn we met elkaar in contact gekomen. Het is voor mij wel even wennen om met een man van rond de veertig hard te lopen. Tijdens het hardlopen moet ik hem honderd procent  kunnen vertrouwen, maar na een paar honderd meter en de eerste grote hindernissen zoals palen, weet ik dat het goed zit en dat we veilig terug komen. We zijn tijdens het lopen met elkaar verbonden door een lintje, zo kan hij mij sturen. Hij is tijdens het hardlopen mijn ogen, hij zorgt ervoor dat ik de goede kant op ga en niet over een takje of stoeprandje struikel. Als we de stoeprand naderen zegt hij: ‘over twee stappen het stoepje af’, tegelijkertijd verlaagt hij het tempo iets, zodat ik meer tijd heb om te reageren. Met de hulp van mijn buddy kan ik nog meer genieten van de mooie natuur die Rozenburg te bieden heeft en mijn grenzen opzoeken tijdens het hardlopen. Met mijn buddy kan ik verder en harder lopen en hoef ik niet meer op mijn ogen te vertrouwen. Want niets is zo fijn als moe en bezweet, maar vooral heel terug te komen van een mooie en uitdagende hardlooproute.

Alleen ging niet meer

Ik loop eigenlijk nog niet zo lang hard. In maart vorig jaar ben ik begonnen met hardlopen. Door corona zat ik opeens thuis. Ik kan niet zo goed tegen stilzitten, dus ik besloot dat ik wilde gaan hardlopen. De eerste tijd heb ik samen met mijn nicht hardgelopen, maar na een paar maanden kon zij helaas niet meer. Ik was het hardlopen nog lang niet zat en omdat ik de routes inmiddels goed kende besloot ik om zelf maar te gaan lopen. Dit heb ik vanaf de zomer tot aan ongeveer januari/februari van dit jaar gedaan, maar ik merkte dat het voor mij steeds lastiger werd om zelf hard te lopen, omdat mijn zicht verder achteruit ging.

Ondertussen was ik er wel achter gekomen dat ik niet wilde stoppen, dus moest ik opzoek naar een oplossing. Toen kwam ik op de site van RunningBlind terecht en ben ik op zoek gegaan naar een passende buddy. Die heb ik gelukkig vrij snel gevonden en het bleek een goede match. We lopen nog steeds met veel plezier samen hard en zijn van plan om onze grenzen verder te verleggen, door bijvoorbeeld mee te doen aan hardloopevenementen zoals de CPC Den Haag.

Andere sporten

Hardlopen is niet de eerste sport die ik doe, ik heb vanaf dat ik klein ben gezwommen en daarvan vele jaren gesnorkeld. Met het snorkelen ben ik een aantal jaren geleden gestopt omdat het in mijn ogen niet meer goed te doen was omdat ik minder ging zien.  Ik heb trouwens nooit goed gezien, maar de laatste jaren is mijn zicht hard achteruit gegaan en inmiddels ben ik zo goed als blind. Dit zorgt er voor dat ik door de jaren heen me steeds heb moeten aanpassen met wat ik wel en niet kan (zien).

Dit artikel werd geschreven door Claudia Kaijen. Ook gastauteur worden? Klik hier.

Foto van koffie op het terras

Als VIP op het terras

Geschatte leestijd: 3 minuten

Eindelijk, na een periode vol wind en regen lijkt de zomer even terug te zijn. De temperaturen gaan voorzichtig weer omhoog, de zon schijnt en we gaan weer steeds meer naar buiten. Wat mij betreft is dit dan ook DE tijd om een terrasje te pakken. Mijn woonplaats barst van de restaurants met terrassen en helemaal met dit lekkere weer ben ik daar dan ook regelmatig te vinden met familie of vrienden, genietend van een hapje, drankje en de gezellige sfeer. Ik krijg dan echt zo’n vakantiegevoel.

Goed voorbereid het terras op

Ik krijg wel eens de vraag of ik het niet lastig vind om mezelf zogezegd te kunnen redden op een terras. Ik zie immers enkel licht en donker, dus even de menukaart lezen of het personeel wenken is wel eens lastig. Gelukkig hebben de meeste restaurants de menukaart op hun website staan en vaak is deze wel redelijk toegankelijk voor de spraaksoftware die ik gebruik. Het gebeurt een enkele keer dat de menukaart als een afbeelding op de site staat en dan kan ik er logischerwijs niks mee. Dat vind ik jammer, want vaak bekijk ik de menukaart even voor ik op stap ga, zodat ik al een beetje weet wat ik kan verwachten en het voor mij dan makkelijker is om, eenmaal op het terras aangekomen, een keuze te maken.

De aandacht trekken van het personeel is voor mij echter wel een issue, want dit doe je over het algemeen door oogcontact te maken en laat ik daar nou niet zo goed in zijn. En nee, ik ben ook niet het type mens dat dan maar over het terras gaat zitten roeptoeteren dat hij nog iets wil eten of drinken. Gelukkig heb ik meestal wel iemand bij me met meer zicht dan ik, en weet ik inmiddels ook restaurants in de buurt te vinden waar de bediening vaak uit zichzelf naar je toe komt.

Het grote nadeel

Het is wel eens gebeurd dat ik met twee vrienden een terrasje wilde pakken en we bij een restaurant kwamen waar ik maar één keer eerder was geweest. Toen was de bediening niet zo vlot, maar dat was inmiddels al meer dan een jaar geleden, dus gaf ik ze het voordeel van de twijfel. Nou, dat heb ik geweten. We hebben ze welgeteld drie keer gezien, toen ze de bestelling op kwamen nemen, toen ze de bestelling brachten en ongeveer een uur later, toen we na diverse pogingen contact probeerden te krijgen maar op stonden om weg te gaan. Ja, toen wisten ze niet hoe snel ze naar ons toe moesten komen met de rekening. Nu denk je misschien, het was vast heel druk daar, dus wat een ongeduld, maar er waren maar liefst twee andere tafels bezet, dus daar lag het niet aan. Maar goed, ondanks die vervelende ervaring hadden we het wel gewoon gezellig met elkaar en daar gaat het uiteindelijk om, toch?

Tips voor zorgeloos non-visueel terrassen

Ben je zelf visueel beperkt en vind je het zogezegd een uitdaging om zonder hulp van iemand met goed zicht toch naar een restaurant te gaan? Voel je dan niet bezwaart om iets extra’s aan het personeel te vragen. Ik vraag bijvoorbeeld altijd of ze het vlees dat ik besteld heb willen snijden, omdat het voor mij nu eenmaal lastig is om dit zelf netjes te doen, helemaal als er behalve het vlees nog meer dingen op mijn bord liggen. Zo kan ik toch van mijn eten genieten, zonder dat het een complete chaos op mijn bord wordt. Ook is het een goed idee om van te voren de online menukaart van het restaurant te checken als die er is, zodat je alvast een beetje kunt bedenken wat je wilt eten en het personeel niet de hele menukaart hoeft voor te lezen.

Avond zeilen, foto van water en lichtjes

In hetzelfde schuitje: zeilen met SailWise

Geschatte leestijd: 5 minuten

Ieder jaar is het voor mij weer een struggle: wat ga ik doen met mijn vakantie? Mijn hoofd zit vol wilde plannen. Zo zou ik graag een keer willen backpacken door Australië, lijkt het me spannend om een wereldreis te maken en wil ik altijd nog een keer naar een resort in Spanje. Dat zijn dingen die je niet zo snel in je eentje onderneemt, zeker niet als je zeer slecht ziet. Bovendien hebben we dit jaar nog steeds te maken met corona, waardoor het me beter leek om in eigen land te blijven. Mijn huisgenoot en goede vriend Robert had me al vaak enthousiaste verhalen verteld over zijn vakanties met SailWise, een stichting die watersportvakanties organiseert voor mensen met een beperking. Hij was al een paar keer mee geweest met de watersportweek voor jongeren. Ik had al eerder overwogen om mee te gaan, maar de prijs schrok me een beetje af, hoewel deze in verhouding eigenlijk best wel mee valt. Hoe dan ook, dit jaar hakte ik de knoop door en besloot ook om mee te gaan. Het enige waar ik na zeven woelige dagen van zeilen, zwemmen, roeien en waterskiën spijt van heb, is dat ik niet veel eerder ben meegegaan.

Grenzen verleggen

Mijn watersportervaring reikt, afgezien van een enkele keer roeien en kanoën met school, niet verder dan mijn A-zwemdiploma en zo nu en dan rondhangen op een door een ander bestuurd motorbootje. Ik was in mijn leven één keer wezen zeilen met school op een enorme zeilboot, waarbij ik meer aandacht besteedde aan kletsen met mijn schoolvriendinnen dan aan de techniek van de sport. Het kwam er dus op neer dat ik niet precies wist wat ik kon verwachten en dat ik een heel vertekend beeld had van de boten. Maar goed, het was een doe-vakantie en ik ben dol op water, dus ik ging er vanuit dat het wel goed zou komen, wat natuurlijk ook zo was. Ik heb veel verschillende zeilboten mogen varen, uiteraard met ervaren vrijwilligers als bemanning. Daardoor kon ik af en toe sturen of mocht ik de fok, het kleine zeil, bedienen. Ook heb ik een keer buiten boord mogen hangen aan een daarvoor bestemd touw, de trapeze genaamd, waarmee je de boot met je gewicht recht kunt trekken waardoor deze harder gaat.

SailWise bood die week ook een aangepaste vorm van waterskiën aan. Waterskiën was iets dat mijn ouders en zussen vaak deden tijdens onze vakanties in Hongarije, waarbij ik alleen maar verlangend vanaf de kant kon toekijken. Ze durfden het niet aan met mij, wat ook wel logisch is misschien. Deze vorm van waterskiën die ik heb gedaan was beter haalbaar voor mij. Je werd niet aan je armen voortgetrokken, maar zat (of stond) in plaats daarvan op een surfplank die achter een speedboot aan werd getrokken. Dit was een ontzettend leuke en enerverende ervaring.

Alles was zo goed georganiseerd voor mensen met een lichamelijke of zintuiglijke beperking, dat ik me altijd heel erg veilig heb gevoeld. Zelfs toen het op de eerste hele dag van de week zo hard waaide dat ze niet alle boten uit wilden sturen en de boot waarop ik zat, die nooit eerder was omgeslagen, omsloeg. Natuurlijk moest zoiets mij weer overkomen. Ik was op pad met twee ervaren zeilers, maar één onverwachtse windvlaag en het was gebeurd. Natuurlijk droeg ik een reddingsvest en bang was ik dan ook absoluut niet. Wel rukten de hulptroepen massaal uit, brandweer, waterpolitie en zelfs een traumahelikopter, omdat mensen op de kant alarm hadden geslagen. De brandweer en heli werden al snel geannuleerd, want deze waren absoluut niet nodig. Ook SailWise was snel ter plaatsen met hun speedboot om me terug te brengen naar het eiland. Ze waren allemaal erg bezorgd om me. Hoe vaak me wel niet is gevraagd of ik bang was geweest… Nee, het was natuurlijk even een schrikmomentje toen we te water raakten en bungelen aan de glibberige rand van een boot met volgelopen zeilkleding is ook niet het meest comfortabele wat ik ooit heb gedaan, maar verder vond ik het een hele ervaring en kon ik er al heel snel om lachen. Misschien kwam het ook door mijn gebrek aan zeilervaring dat ik al vanaf het begin rekening hield met de mogelijkheid van omslaan. Hoe dan ook, de rest van de week is mij, of een andere deelnemer, niets vergelijkbaars overkomen en bleven boten die een stuk makkelijker omslaan in de juiste positie op het water drijven.

Non-visueel zeilen

SailWise biedt watersportvakanties aan voor groepen met verschillende soorten beperkingen. De week waar ik aan deelnam is toegerust op mensen met een fysieke en / of zintuiglijke beperking. Alles was hierdoor zo aangepast dat iedereen kon meedoen. Ook leuk, zeilen doe je voor een deel op gevoel, dus voor de visueel beperkten die mee waren was het zeker niet saai. Ik heb onwijs genoten van de harmonie van wind en water, die je, als je weet wat je doet, samen naar de juiste plek brengen. Het was ook bijzonder om mensen met zo veel verschillende soorten beperkingen te ontmoeten. Je leert tijdens zo’n week erg veel van elkaar en je wereld wordt op dat gebied erg verruimd. Wel merkte ik, niet voor het eerst uiteraard, dat mijn beperking best bepalend is voor hoe ik omga met bepaalde situaties. De eerste paar dagen waren mijn ogen constant moe, omdat ik de omgeving van het eiland waar we verbleven in me moest opnemen. Later trok dat gelukkig bij. Ook is het voor mij erg lastig om mijn zicht uit te leggen. Er waren nog twee andere mensen met een visuele beperking mee, maar die kunnen allebei niets zien, dus daarbij was het een stuk makkelijker. Bij mijn zicht, wat ik er wel en niet mee kan, valt geen rechte lijn te trekken. Sowieso kan ik geen rechte lijnen trekken in verband met mijn belabberde oog-handcoördinatie. Het is lastig uit te leggen dat ik kan zien waar de aanlegsteiger ophoudt en het water begint, terwijl ik niet zelf mijn maat bij de geleende zeilkleding kan vinden. Of dat ik makkelijk lang achter elkaar video games kan spelen, maar bij het bij elkaar sprokkelen van mijn ontbijt of het helpen in de keuken al snel het overzicht verlies, wat soms resulteert in een mini-paniekaanvalletje. Gelukkig ontbrak het me niet aan hulp en heb ik, afgezien van mijn brandende ogen, volop van de vakantie kunnen genieten.

De zeven dagen vlogen veel te snel voorbij. Ik heb veel leuke, inspirerende mensen ontmoet bij wie het bijna fysiek pijn deed om aan het einde van de week afscheid van te nemen. Ik wil zeker nog een keer, of meerdere keren, terugkeren naar het eiland, om de dingen te doen waar ik niet aan toe was gekomen. Als je van watersport houdt en een beetje avontuurlijk bent aangelegd, is deze, of misschien een andere SailWise-vakantie, ook echt iets voor jou!

Foto van robotstofzuiger

Opgeruimd staat netjes, blind of niet

Geschatte leestijd: 4 minuten

“Een opgeruimd huis is een opgeruimde geest.”
Met deze uitspraak ben ik het helemaal eens. Goed, er zijn genoeg mensen die zich fijn voelen in een gestructureerde chaos, maar dat geld niet voor mij. Ik ben het type mens dat na het eten meteen alle vuile vaat in de gootsteen zet en helemaal vrolijk word van een schoon en opgeruimd huis.

Van chaos naar structuur

Mijn ouders leerden me al van jongs af aan dat het erg belangrijk is om een schoon en net huis te hebben, juist als je een visuele beperking hebt. Niet alleen omdat je alles dan makkelijker terug kunt vinden, maar ook zodat je minder werk hebt om alles bij te houden. Ik was daar als kind niet erg van onder de indruk en mijn kamer was dan ook vaak een ware ontploffing. Toen ik ouder werd kwam ik er wel steeds meer achter dat ik beter mijn rust kon vinden als alles in mijn kamer een vaste plek had en hetgeen ik op dat moment niet nodig had gewoon netjes opgeborgen was, en niet ergens onder een kast of onder mijn bureau lag. Mijn moeder leerde me hoe ik zonder zicht toch zo goed mogelijk kon stofzuigen en afstoffen. Bij beiden is het het handigst om echt een beginpunt te hebben en daar systematisch steeds verder vandaan te werken, zodat je zo min mogelijk stukken overslaat. Zo deed ik stukje bij beetje steeds meer zelf.
Nu ik zelfstandiger woon ben ik heel blij dat ik de boel zelf schoon kan houden. Dat is ook niet zo moeilijk, omdat ik heel klein behuisd ben. Maar als ik over een tijdje groter ga wonen is het wel handig als ik huishoudelijke hulp krijg, want ik zie nog wel eens het één en ander over het hoofd en ik wil niet het risico lopen dat als ik van huis ben, de muizen letterlijk op de tafel dansen.

Robotstofzuiger

Stofzuigen zonder zicht is zeker niet onmogelijk, echter is de kans wel groot dat je na verloop van tijd in de war raakt. Want was je nou al wel of niet in dat hoekje geweest, en ligt er echt geen viezigheid meer onder de tafel? Voor dit soort issues is wat mij betreft een robotstofzuiger echt de oplossing. Deze heb je in diverse soorten en maten en dus ook in verschillende prijsklassen. Zelf heb ik de iRobot Roomba 605, één van de simpelste stofzuigers van dit merk. Deze is dus niet te bedienen via een app, of aan te sturen met bijvoorbeeld de Google assistent of Alexa.
Ik merk zeker verschil tussen mijn stofzuigkunsten en die van de robotstofzuiger. Waar ik voorheen nog wel eens vuil op de vloer tegenkwam, is dat nu gewoon verdwenen. De gewone stofzuiger pak ik er enkel nog bij om de plekken schoon te krijgen waar de robotstofzuiger niet bij kan komen.

Helaas zijn er ook wat nadelen te noemen bij een robotstofzuiger. Zo moet je telkens je eetkamerstoelen weghalen als je wilt dat de stofzuiger ook onder de tafel komt en is het raadzaam om stekkers en snoeren die op de grond liggen zo goed mogelijk weg te werken, om te zorgen dat de stofzuiger er niet mee aan de haal gaat. Je kunt hiervoor trouwens ook een zogeheten virtuele muur gebruiken. Dat is een apparaatje dat je voor de plek zet waar de stofzuiger niet mag komen. Doormiddel van verschillende standen kun je het bereik van de virtuele muur groter of kleiner maken. Handig toch?

Het onderhoud aan de stofzuiger zelf is volgens mij ook iets meer werk dan een normale stofzuiger. Aan de onderkant zitten bijvoorbeeld een aantal borstels die de vloer schoon moeten maken. Veel van het vuil komt netjes in het daarvoor bestemde bakje terecht, maar soms blijft er nog wel eens iets achter in de borstels. Daarom is het wel handig om deze ook zelf regelmatig een schoonmaakbeurt te geven, helemaal als je huisdieren hebt.

Geen dagelijkse bezigheid

Goed, genoeg gezwetst over die robotstofzuiger, anders lijkt dit artikel zo langzamerhand meer op een review voor een elektronica site dan op een EyeOpener.
Je denkt nu misschien dat ik elke dag loop te poetsen en dat alles in m’n huisje blinkt en glimt als een spiegel. Dat laatste zou natuurlijk ideaal zijn, maar ook ik ben gewoon een mens en heb inmiddels geleerd dat één dag in de week schoonmaken echt voldoende is om het netjes te houden, zeker als je zo klein woont als ik. Zo wordt het niet te dwangmatig en blijft het toch netjes, mocht er onverwacht visite komen. En eerlijk is eerlijk, stiekem hoop ik dat ik in de verre toekomst ooit nog eens de trotse eigenaar word van een huishoudrobot. Je weet wel, zo’n robot uit sciencefiction verhalen die je hele huis schoonmaakt, zodat wij nog meer tijd overhouden voor andere dingen

wintersport, GIF van schaatser

Op glad ijs: wintersporten met weinig zicht

Geschatte leestijd: 5 minuten

Zie je het al voor je? Een schaatser die zich aan het tuig van zijn geleidehond over het ijs voortbeweegt, of een skiër die met behulp van een taststok de zwarte piste afdaalt? Nee? Goed, dat ligt niet aan jouw vermogen tot inbeelden, de traditionele hulpmiddelen voor visueel beperkten schieten zeer zeker tekort op een gladde, bevroren ondergrond. Dat wil echter niet zeggen dat blinden en slechtzienden niet aan wintersport kunnen doen. In mijn jeugd heb ik zeer regelmatig mogen skiën en schaatsen. Dankzij verschillende stichtingen en mijn eigen school mocht ik meerdere malen proeven van de wintersport en nog steeds ga ik niet snel zo’n ijskoud avontuur uit de weg.

Schaatslessen op kunstijs

Al op jonge leeftijd begon ik met schaatsen. Er werden voor kinderen met een visuele beperking speciale dagen georganiseerd door een stichting, ik weet helaas niet meer welke, waarbij we op ons eigen tempo kennis konden maken met de sport. We kregen dan vaak één op één les van een instructeur, die al zijn tijd, aandacht en geduld aan zijn of haar leerling wijdde. Eerst leerde ik schaatsen aan zo’n rekje dat je voor je uit duwt om niet onderuit te gaan, maar al snel ging ik zonder hulpmiddel over het ijs.

Ook op latere leeftijd, toen ik al op het voortgezet onderwijs zat, werden er speciale schaatsdagen georganiseerd door mijn school. Omdat ik al enige ervaring had ging ik na korte tijd mijn eigen rondjes op de ijsbaan schaatsen. Het voordeel van schaatsen op zo’n baan is dat je niet kunt verdwalen: je kunt maar één kant op en de baan loopt rond, dus je kunt nooit een verkeerde afslag nemen. Het enige waarvoor ik moest oppassen, waren mijn mede-schaatsers die niet mee waren vanuit mijn school. Zij konden in tegenstelling tot mij prima zien, maar zagen niet aan mij dat dit voor mij niet gold. Dat was de reden dat we knalgele hesjes moesten dragen waarop duidelijk stond aangegeven dat we het slecht zagen.

Vorig jaar was er rond deze tijd een kleine ijsbaan vlak bij mijn huidige woonplek. Ik heb toen ook een paar keer geschaatst zonder instructeur, gewoon met vrienden. Inmiddels had ik letterlijk de slag te pakken. Schaatsen verleer je niet zo snel meer, zeker niet als je in je jonge jaren intensief één op één instructie hebt gehad. Of ik bang ben om te vallen? Ach, natuurlijk ga ik wel eens onderuit, maar dit ligt lang niet altijd aan mijn slechte visus. En zo lang de schaatsers om je heen een beetje rekening met je houden komt het meestal wel goed is mijn ervaring.

Schaatsen op natuurijs

Tja, dit is weer een hele andere tak van de wintersport. Als mijn ouders met mijn zussen op het meer vlak bij ons huis gingen schaatsen, deed ik altijd dapper mee en ik hield ze nog bij ook. Toch voelt schaatsen op natuurijs, hoe gaaf het ook is om te doen, een beetje onveilig voor me. Je kunt makkelijker verdwalen als je op open water schaatst, al hielden mijn ouders me natuurlijk goed in de gaten. Daarbij heeft natuurijs genoeg oneffenheden die ik makkelijk over het hoofd kan zien, zeker als er sneeuw op het ijs ligt. Ondanks dat, ga ik graag mee om te schaatsen. Simpelweg omdat ik het heel erg leuk vind. Ik voel me super vrij en wendbaar op mijn schaatsen, zelfs al hebben mijn knieën vaak genoeg een harde ontmoeting met het bevroren wateroppervlak.

Skikamp in Oostenrijk: next-level wintersport

Skiën is voor mij een soortgelijk verhaal. Ik begon als jonkie met speciale één op één skilessen in Snow World, Zoetermeer. Ook dit skiën vond ik heel erg leuk, alleen dat vallen… Natuurlijk, omdat je je over sneeuw voortbeweegt val je zachter, maar het overeind komen duurt door die lange latten een eeuwigheid. Ook het naar boven gaan, we begonnen natuurlijk wel met een kleine heuvel, vergde tijd. Daar tegenover stond dat het van de heuvel af glijden met een behoorlijke vaart, terwijl de ijzige wind door mijn haren woei, een heerlijke beloning voor mijn zwoegen was.

In 2015 ging ik met de bovenbouw van mijn school een week op skikamp. We verbleven in een hostel hoog in de bergen van Oostenrijk. Vaarwel miniheuvels en kunstsneeuw, nu gingen we voor het echie. We begonnen met skiën vanaf het bospad, een vrij makkelijke en niet al te lange route. Daarvoor moesten we wel met de skilift naar boven. Een heuse skilift, waar je heel snel tegenaan moest leunen voordat hij aan je neus voorbij ging. De lift duwde je dan naar boven, dus je moest opletten dat de latten van je ski’s niet over elkaar heen gingen. Voor de mensen die het echt eng vonden werd de lift af en toe stil gezet

Ook het skiën ging hier één op één, er waren genoeg begeleiders mee. Voor degenen die het echt slecht zagen, zoals ik, werd een hulpmiddel gebruikt dat een pilot werd genoemd. Ik hield een soort beugel vast die voor mijn buik werd gehouden. Achter me skiede iemand met goed zicht, die de twee uiteinden van deze beugel vasthield en indien nodig daarmee de richting kon aangeven. Later voelde ik me zeker genoeg om zonder pilot te skiën en aan het eind van de week ging ik de blauwe piste af. Deze vond ik al best eng met van die scherpe bochten. Hier ben ik het vaakst onderuit gegaan en ik vergeet nooit meer dat moment dat de ski’s van mijzelf en mijn begeleider in elkaar gehaakt zaten en we beide niet konden opstaan. We hebben toen flink gelachen en gevloekt.

Wat een heerlijke week was dat. We hebben niet alleen op de ski’s gestaan, we gingen ook wandelen en langlaufen. ’s Middags wachtte dan vaak een heerlijke, hete soep op ons in het hostel. Nee, met de juiste begeleiding en aanpassingen zijn deze wintersporten erg leuk voor mensen met een visuele beperking. En tijdens deze week heeft niemand een ledemaat gebroken, dat kun je bij veel skivakanties met grote groepen zienden niet zeggen, toch?

Foto van Miranda met de tekst 'Mijn wazige wereld'

Hoe vloggen mijn wazige wereld voor anderen zichtbaar maakt

Geschatte leestijd: 5 minuten

Hallo mooi mens,
Welkom in mijn wazige wereld. Ik ben Miranda. Door de ziekte van Stargardt word mijn centrale gezichtsvermogen sterk aangetast, waardoor ik veel details mis en wazig zie. Ik vlog over hoe ik in het dagelijks leven omga met mijn visuele beperking.

Slechtziend worden

Toen ik zeventien jaar was kreeg ik na onderzoeken te horen dat ik de ziekte van Stargardt heb. Op dat moment kon ik alleen maar denken:
ik ga me niet nu opeens aanpassen aan mijn slechtziendheid. Heb het al die jaren daarvoor toch ook gewoon gered?
Zo gezegd zo gedaan, ik ging na de diagnose gewoon door met hoe ik daarvoor de dingen deed. Op mijn manier, met allerlei trucjes om het zicht dat ik kwijt was te compenseren kon ik mij prima redden… dacht ik. Hier en daar vroeg ik af en toe om hulp en werd ik vanuit Visio ondersteunt tijdens mijn studie en later door een maatschappelijk werkster. Op deze manier hielp ik mezelf om toch verder te gaan. Ik had mijn studie maatschappelijke zorg succesvol afgerond en ging aan het werk als welzijnsmedewerker in een verpleeghuis. Ik heb altijd een fijn en druk sociaal leven gehad. Ik richtte in 2015 samen met andere vrijwilligers de stichting Uniek op, waarmee we doormiddel van bijeenkomsten iets voor jongvolwassenen met een beperking kunnen betekenen en ik ontmoete de liefde van mijn leven. Kortom ik zat niet stil, hield van gezelligheid en betekende graag iets voor anderen.

Ermee leren omgaan

Mijn overlevingsstrategie leek een kracht en heeft mij veel gebracht, maar uiteindelijk in september 2018 was mijn interne batterijtje toch echt helemaal leeg en raakte ik in een depressie. De dipjes waar ik wel eens last van had werden donkere, negatieve buien. Waar ik voorheen na een paar dagen weer vrolijk verder ging bleef ik nu hangen in negatieve gedachten, paniekaanvallen en veel verdriet. Ik was uitgeput en ik raakte me er van bewust dat ik één heel belangrijk persoon al jaren vergat, namelijk Miranda, ik zelf. Ik voelde heel diep van binnen dat ik wilde leren om gelukkig te leven in plaats van overleven. Ondanks de negatieve gedachten was er ook iets in mij dat mij kracht gaf om te beseffen dat juist deze depressie mij sterker kon maken en mij de kans kon geven om dichter bij mezelf te komen.
Ik ging hulp zoeken. Deze vond ik in therapie, medicatie, sporten, steun van vrienden/familie, de natuur in gaan en bloggen. Ik kwam er achter dat het mij in de paniek en heftige emotie buien hielp om alles van me af te schrijven. Dit ben ik ook gaan delen, om wie daar behoefde aan had mee te nemen in mijn donkere tijd. Tijdens het schrijven werd ik rustiger, kon ik verwerken en relativeren. Na een aantal gesprekken met een psychiater kwam ik er achter dat ik mijn visuele beperking nooit heb kunnen accepteren en al die jaren te veel van mezelf gevraagd had, door dat ik weinig hulp vroeg en aannam. Ik wist dat als ik nu niet met mezelf aan de slag zou gaan om leren om te gaan met mijn beperking, ik op een later moment mezelf weer uit zou putten.

Wat vloggen mij brengt

In maart 2019 krabbelde ik langzaam uit de donkere tunnel en begon ik weer wat meer te stralen en energie te krijgen. Ik besloot de moeilijke maar ook mooie stap te maken, ik ging een intensieve revalidatie aan bij Visio het Loo Erf. Nog steeds was ik aan het bloggen, maar ik deed dit allemaal visueel met de restvisus die ik nog heb. Toen ik het eens met iemand over mijn energie had en vertelde dat het schrijven mij toch wel veel moeite koste qua visuele inspanning, zei diegene tegen mij:
“waarom ga je niet vloggen? Vloggen kost minder energie en je laat jezelf nog puurder zien/horen.” Nu volgde ik zelf geen vloggers en had ik daar ook weinig behoefte aan, maar dat wilde natuurlijk niet zeggen dat ik niet kon proberen of vloggen wel bij mij paste. Ik had bedacht dat ik dan wel ging vloggen op mijn eigen manier, zonder filmpjes opnieuw te maken en te bewerken, gewoon zo puur mogelijk. Filmpjes te maken die mij helpen net zoals het bloggen mij hielp, en tegelijkertijd deze te delen, om wellicht anderen te kunnen inspireren en mee te nemen in beide kanten van de medaille in het leven met een visuele beperking.
Ik startte met vloggen op de eerste dag van mijn revalidatie (in juli 2019) en kwam er al snel achter dat dit mij minder energie kost dan het schrijven. Ik gebruik de camera als een soort spiegel waarin ik met mezelf in gesprek ga over hetgeen waar ik op dat moment mee zit, meemaak, voel, denk of doe. Ik ben vanaf dat moment mijn vlogs gaan delen op mijn Facebookpagina en later ook op Youtube en Instagram, allemaal onder de naam: Mijn wazige wereld.
Het vloggen is voor mij niet alleen helpend om dingen te verwerken, te relativeren of te reflecteren, maar het is ook een spiegel van in welk proces ik zit, hoe ik mij voel en wat ik aan het ontdekken ben in het leven. Door dat ik het deel heeft het mij ook bijzondere gesprekken en ontmoetingen gegeven met mensen die mij gingen volgen. Een mooi cadeautje is ook dat het mij zelfs een paar bijzondere vriendschappen heeft gebracht en ik echt voel dat ik andere mensen kan inspireren met mijn vlogs.

Acceptatie

Door de revalidatie bij Visio het Loo Erf heb ik mijn visuele beperking kunnen accepteren en ben ik dichter bij mezelf gekomen. Door deze stappen te hebben gemaakt kan ik verder met mijn ware ik te leren accepteren, liefde en rust te vinden in wie ik ben en gelukkig te leven. Gelukkig leven betekent voor mij niet dat het alleen maar fantastisch is, maar dat alles gevoeld mag worden en je daarin leert en ervaart wat je nodig hebt om je dromen waar te maken en te kunnen zijn wie je echt bent. Een visuele beperking is moeilijk, maar als het daarnaast lukt om ook de sterke kanten ervan te voelen is het leven ook heel mooi en interessant.
Mooi mens, we zijn het waard!

Dit artikel werd geschreven door Miranda Blomsma

Animal Crossing

The Animal Crossing inside me

Geschatte leestijd: 6 minuten

Zeven jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met het spel. Althans, toen hoorde ik er voor het eerst van. Ik heb samen met m’n beste vriendin de hele stad afgestruind voor Animal Crossing New Leaf. Zelf dacht ik echt: waarom zoveel moeite voor zo’n stom spel? Man, wat was ze teleurgesteld en haast hysterisch toen we het spel niet konden vinden. Ik heb smakelijk gelachen en het spel weer, letterlijk, naast me neergelegd. Maar ook ik kon de verleiding niet meer weerstaan toen ik van alles voorbij zag komen van Animal Crossing: New Horizons, het nieuwste spel van de serie. Waar zal ik beginnen? Het is zo’n groot spel en er is veel te vertellen. Ik zal jullie een klein kijkje geven in de wereld van Animal Crossing. Neem dat ‘klein’ maar letterlijk, want er is héél veel te ontdekken en het moet na het lezen van dit artikel nog wel leuk zijn om te gaan spelen!

Huisje, boompje… beestje?

Het klopt allemaal. In Animal Crossing draait het letterlijk om huizen, bomen en beestjes. De beestjes zijn je dorpsbewoners. Het is namelijk de bedoeling dat je vanaf onderaan de ladder begint met het creëren van je droomeiland en vijf sterren te behalen. Maar wees niet getreurd. Je begint niet met helemaal niks. In het begin krijg je twee bewoners toegewezen die je komen vergezellen op je eiland. Jammer genoeg heb je daar zelf niets over te zeggen. Je moet dus geluk hebben of de bewoners je aanspreken of niet. Er zijn namelijk verschillende karakters en eigenschappen. Hier kom ik later op terug. Daarnaast krijg je een klein winkeltje en een soort servicebalie. Ook begin je eerst in een tent. Later kun je, je huis upgraden met verschillende kamers, een kelder en een zolder. Máár, dit is niet gratis. Dit kost je aardig wat klingels/bells. Of het klingels of bells zijn, hangt af van of je het spel in het Nederlands of in het Engels speelt.

Beestjes

Er zijn wel 397 verschillende karakters onderverdeeld in 35 verschillende diersoorten. Van een wolf tot een geit en van een geit tot een kat. Je komt van alles tegen. Vandaar de benaming: beestjes. Mijn favorieten zijn de kangoeroes en het beertje: Tutu. Tutu had ik gevonden op een onbewoond eiland toen ik mijn Switch Lite nog had. Vervolgens ging ik over naar de Switch en… Toen was ik haar kwijt. Toen was het nog niet mogelijk om je opgeslagen gegevens mee te nemen naar een ander apparaat. Dit is inmiddels veranderd, whoehoe! Sorry, ik dwaal af. Dit zijn de karakters die je tegen kunt komen in het spel:

  • Chagrijnig
  • Sportief
  • Lui
  • Zelfingenomen
  • Normaal
  • Pittig
  • Zusterlijk
  • Verwaand

Ik ben een enorme fan van de zusterlijke types en totaal niet van de chagrijnige of zelfingenomen types. Maar dit is echt heel persoonlijk. Er zijn mensen die hun eiland het liefst vol hebben met chagrijnen. Dat heeft natuurlijk ook wel wat!

Fossielen, fruit, vissen, insecten, diepzeewezens en DIY’s

Het spel kent zes fruitsoorten, namelijk: kersen, perziken, appels, peren, kokosnoten en sinaasappels. Vanaf het begin krijg je jouw eilandfruit willekeurig toegewezen. Hier vallen kokosnoten trouwens niet onder. Deze kun je bemachtigen bij andere spelers of op een onbewoond eiland met Nook Miles Tickets.

Je krijgt ook te maken met gereedschap; een breekbare bijl, gieter, hengel en een net. Later in het spel krijg je een katapult, schep en een polstok. Op een gegeven moment valt het woordje ‘breekbaar’ ook weg als je beter gereedschap kan kopen dat minder snel kapot gaat. Dit is een groot persoonlijk frustratiepunt. Net zoals in het echte leven gaat hier ook alles tegelijk stuk. Je hebt het heel zwaar zonder gereedschap op je eiland. Je hebt je hengel nodig om te vissen, je gieter voor de bloemen en je schep om te graven en te planten. Dit is nog maar de helft. Vissen, diepzeewezens en fossielen zijn een belangrijk deel uit het spel. Deze verzamel je voor het museum dat je uit eindelijk op je eiland krijgt. Een leuke toevoeging van het spel is: het duiken. Je koopt een duikpak en gooit jezelf de zee in, opzoek naar diepzeewezens. Naast het feit dat je alles aan het museum kunt doneren, is er ook de optie om te verkopen bij Nook’s Hoek. Het kan je aardig wat klingels opleveren namelijk! Op je Nook Phone heb je een encyclopedie waar alle vissen, insecten en diepzeewezens die je hebt gevangen worden opgeslagen.

En dan is nu het moment aangebroken om uit te leggen wat DIY’s zijn. Jullie zullen wel denken: “Héhé, eindelijk.” Nou, dat denk ik ook hoor. DIY staat voor: Do It Yourself. Dit zijn plannen die je op kunt slaan op je Nook Phone. Animal Crossing gaat ook mee met onze generatie door ons te voorzien van een smartphone. Deze plannen bestaan uit meubels, hebbedingetjes, wanden, vloeren, buiten decoratie, kransen en nog veel meer! Maar voor niets gaat de ‘zon’ op. Snap je hem? Goed, je hebt materialen nodig om werk te maken van je plannen, zoals: hout, hardhout, zachthout, ijzerklompjes, kleihompjes, stenen en goudklompjes. Deze verzamel je om de stenen op je eiland ervan langs te geven met je bijl en in bomen hakken.

Servicebalie, winkel & Nook Miles

Deze twee heb ik al eerder genoemd. In je winkel kun je spullen verkopen en kopen. Denk aan bloemzaadjes, DIY’s, exclusieve voorwerpen en… dingen waar je waarschijnlijk niets mee gaat doen. Hier kun je ook je knollen verkopen. Iedere zondag komt Daisy Mae naar je eiland om knollen te verkopen. Je koopt ze van haar en vervolgens probeer je ze te verkopen met winst. Hiervoor kun je naar andere eilanden, of je eigen knollenprijs moet gunstig genoeg zijn. Het is overigens wel een must om een online lidmaatschap te hebben voor dit spel. Anders is het überhaupt niet mogelijk om bij anderen op bezoek te gaan.

Bij de servicebalie vind je de Nook Automaat. Deze is vooral belangrijk als je net begint. In deze automaat kun je o.a spullen kopen van Nook Miles. Nook Miles zijn punten die je krijgt door het voltooien van opdrachten/doelen op je Nook Phone. Verder heb je in de automaat nog de mogelijkheid om klingels te storten en op te nemen van je rekening. De Nook Catalogus mag ik ook niet vergeten. Hierin staan de voorwerpen die je ooit in je handen hebt gehad. Deze kun je nabestellen! Let op: dit geldt niet voor zelfgemaakte voorwerpen.

Het wasbeertje aan de balie moet ook zeker even genoemd worden. De vraag “wat kan ik doen?” Zal je een flink stuk op weg helpen. Bij hem kun je o.a. terecht voor de afbetaling van je huis. Later kun je ook bij hem aankloppen voor de inrichting van je eiland én hij krijgt op een goed moment een assistente. Maar wanneer dat zal zijn, is een verrassing. Voor zover je het een verrassing kunt noemen, aangezien het hele internet bomvol staat met informatie.

Een dierbaar team

Toen ik begon met spelen had ik zoveel vragen en besloot om eens te zoeken naar een Facebook groep. Deze heb ik gevonden! In deze groep worden vragen beantwoord, giveaways gehouden en met elkaar onderhandeld. Een tijdje geleden werd er een oproep geplaatst met de vraag naar een nieuwe moderator. Na wat nadenken besloot ik om te reageren en te kijken of het wat voor me was. Ja, dat was het. Maar niet alleen het moderator gedeelte. Het belangrijkste gedeelte vind ik het team waar ik in terecht ben gekomen. Deze mensen zijn niet alleen goed voor Animal Crossing, maar zijn in een korte tijd ook belangrijk voor me geworden. Je zit immers dagelijks met elkaar opgescheept. Ik doe het met enorm veel plezier en het maakt het spelen nóg leuker.

Ik zal jullie niet langer vervelen met meer uitleg. Ervaar vooral zelf hoe je het spel vind. Alles wat ik hierboven heb beschreven, is nog niet eens de helft van wat het spel te bieden heeft.

GIF non-visueel koken

Tips en trucs voor non-visueel koken

Geschatte leestijd: 17 minuten

Voor veel mensen met een visuele beperking, en helemaal als je (zoals ik) volledig blind bent, kan koken erg moeilijk zijn. Ik ben nu sinds een half jaar actief bezig om non-visueel te leren koken. Hiermee hoop ik dat ik een stuk zelfredzamer kan worden en dat ik ook eens kan zeggen: “mama, ik kook vanavond.” Ik heb de vaardigheden die ik nu al beheers niet geleerd bij begeleid wonen of iets soortgelijks, maar gewoon thuis van mijn moeder. Zij kent me natuurlijk het best en weet hoe ze me dingen moet aanleren. Vaak komt ze ook met handige en soms verrassende tips waar andere mensen niet zo gauw aan zouden denken. Zelf heb ik ook enige handigheidjes ontdekt die sommige dingen die erg lastig lijken toch een stuk makkelijker kunnen maken.

Kook- en baktips

Ik heb hieronder een aantal tips en handige hulpmiddelen voor in de keuken op een rijtje gezet. Hopelijk worden het er meer als ik beter met potten en pannen leer werken. Ik zal het allemaal zo goed mogelijk proberen uit te leggen, maar soms zal het misschien een beetje omslachtig klinken. De tips zijn vanuit mijn oogpunt, dus zicht speelt hier eigenlijk geen rol. Alvast heel veel lees en daarna kookplezier.

Appels schillen

Voor het schillen van appels heb ik een heel eenvoudig trucje ontdekt. Schil eerst met je dunschiller een strook van boven naar beneden over de appel. Ga dan vanuit het midden van de vrijgemaakte strook rondom de hele appel. Doe dit ook aan de boven en onderkant. Zo heb je in vier halen het grootste gedeelte van de schil verwijdert en hoef je alleen nog maar de kleine overgebleven stukjes weg te schillen.

Het eigeel van het eiwit scheiden

Er bestaat een speciaal apparaatje waarmee je eieren kunt scheiden. Er zijn ook mensen die het doen met twee lepels, maar ik heb een heel eenvoudig trucje dat zeker geschikt is om te gebruiken als je het niet ziet. Waarschuwing, je moet er wel vieze handen voor over hebben. Sla het ei in het midden kapot boven een kommetje, zodat er een barst in komt. Laat het rauwe ei op je ene hand lopen. Houd dan je vingers een klein stukje van elkaar. Je zult nu merken dat het eiwit tussen je vingers uitdruipt en uiteindelijk hou je alleen het eigeel nog in je hand. Hoe makkelijk is dat.

Gehaktballen toevoegen aan je soeppan

Zorg eerst dat je een warmte vaste klem of zelfs een nat washandje aan de handgrepen van je pan hebt hangen. Zo heb je een oriëntatiepunt waaraan je kan zien waar je pan is. Zet het bord met gehaktballen zo dicht mogelijk naast het fornuis neer en vul dan een diepe soeplepel met de gehaktballen. Breng dan, met je oriëntatiepunt en je soeplepel als taststok, de lepel boven je soeppan en laat hem dan zakken totdat je voelt dat hij onder water is. Draai de lepel dan horizontaal met de open kant naar je toe en keer hem dan voorzichtig om. Je voelt het als de gehaktballen eruit zijn gevallen. Nu kun je een volgende lading in de soep laten zakken. Laat alleen wel eerst je lepel afdruipen boven de pan alvorens je hem weer naar het bord verplaatst.

Beschuit smeren

Beschuit smeren is in mijn ervaring soms erg lastig, omdat het oppervlak waar je op moet smeren hard is. Dit is wederom een handigheidje waarvoor je een beetje vieze handen moet overhebben, maar het is wel makkelijk. Leg in het midden van je beschuitje een klontje boter. Smeer het met een mes een beetje uit zodat het op één punt tot de rand komt. Leg dan de wijsvinger van je niet-dominante hand op het beschuitje en laat je vingertop het klontje boter in het midden raken. Draai met je andere hand het beschuitje zodat je de boter over het hele oppervlak kunt verdelen. Je voelt het als ergens te veel of te weinig boter zit. Op deze manier krijg je natuurlijk wel een vieze hand, maar ook een perfect gesmeerd beschuitje. Dit trucje kun je trouwens ook gebruiken voor ander smeerbaar broodbeleg zoals chocolade pasta of jam. Ook kun je dit trucje gebruiken om brood te smeren, al vind ik dat persoonlijk makkelijker met een mes. Een cracker is denk ik het lastigst om te smeren, omdat dat meestal een rechthoek is en je niet zoals bij een beschuitje rond kunt gaan.

Een deegbodem verdelen in een bakvorm

Je leest wel eens in een recept dat wanneer je bijvoorbeeld een zanddeegbodem in een bakvormmoet maken, je de deegbal tot een passende plak moet uitrollen en die dan in de vorm moet leggen. Of er staat bijvoorbeeld: Druk het deeg plat met de bolle kant van een lepel. Er zijn een aantal redenen waarom ik deze manier niet erg handig vind voor mensen met een visuele beperking. Ten eerste, je kan niet zien hoe groot je deegplak moet zijn. Ten tweede, blijft er vaak deeg aan je deegroller plakken of is je plak niet overal dezelfde dikte. En ten derde, als je de plak moet optillen om hem in je vorm te leggen, scheurt hij negen van de tien keer. Ook met een lepel vind ik het niet handig werken, omdat je geen controle hebt over wat je doet en als je een kruimelbodem maakt druk je vaak met de lepel de bodem kapot. Ik heb een veel handiger trucje. Het vergt misschien wat meer werk, maar dan heb je ook een mooie bodem. Neem hiervoor de deegbal in je hand en duw hem plat, maar niet zo plat dat hij kan scheuren. Maak er een soort platte burger van. Leg hem in het midden van je vorm en begin hem dan verder plat te duwen. Het is het handigst als je eerst net zoals bij het beschuit smeren, een punt op de rand van je vorm opzoekt. Als je dat punt hebt gevonden heb je een soort lijn waarna je de rest van het deeg kan gaan uitduwen. Als je ergens niet helemaal tot de rand komt, voel je de bodem af naar een plek waar hij dikker is dan op andere plaatsen. Als je die plek hebt gevonden, zetje de onderkant van je hand net achter dat gedeelte en maak je een soort loop beweging met je hand. Het is een beetje moeilijk uit te leggen zo, maar als je er eenmaal de handigheid in krijgt snap je wel wat ik bedoel. Zo loop je eigenlijk met het teveel aan deeg naar de plek toe waar het nodig is en kun je hem opvullen. Als je denkt dat je het deeg goed verdeeld hebt, kun je met je vinger langs de rand gaan om te kijken of het deeg overal tot aan de rand komt. Dan leg je je hand plat in de vorm en zo kun je voelen of er nog grove ongelijkheden zitten en kun je deze uit het deeg halen en glad strijken. Dit werkt ook goed met een kruimelbodem, al moet je daar iets voorzichtiger zijn zodat de bodem niet kapot gaat. Je kunt ook om taart of zanddeeg gladder te maken het bestrijken met een beetje ei, water of melk. Dan strijk je de overgebleven oneffenheden makkelijk glad. Zo glad als wanneer je het met een deegroller uitrolt krijg je het nooit, maar je hebt nu wel een mooie gelijke bodem die precies in je vorm past.

Groente, fruit etc. in blokjes snijden

Als je groente, fruit of ander voedsel in blokjes wilt snijden, heb ik daar een heel makkelijk trucje voor. Hierbij geldt wel dat je het eerst even in je vingers moet krijgen, maar als je het eenmaal weet snijd je als een chef-kok. Als voorbeeld neem ik even een appel. Als je het klokhuis hebt verwijderd, snijd je de appel eerst in reepjes met de dikte van de blokjes die je daarna wilt snijden. Leg een reepje verticaal op de snijplank. Plaats je wijs en middelvinger op het reepje appel en je duim tegen het uiteinde dat het dichtst bij je ligt. Je kan nu het mes op het reepje zetten en met je duim ongeveer voelen hoe groot je het blokje maakt. Snij het reepje dan door op de plek die je hebt gekozen en schuif vervolgens het afgesneden gedeelte met je duim opzij. Je wijs en middelvinger zorgen ervoor dat het overgebleven reepje op zijn plaats blijft liggen. Als je het afgesneden blokje hebt weggeschoven, plaats je je duim opnieuw tegen het uiteinde en herhaal je het proces. Ik garandeer je, als je dit trucje eenmaal kent heb je binnen no time je appel of wat je dan ook wilt snijden in blokjes gehakt.

Zaadlijsten verwijderen uit een paprika

Voor het verwijderen van de zaadlijsten uit een paprika bestaat een heel makkelijk trucje. Allereerst zal ik even uitleggen, voor de mensen die het niet weten hoe een paprika er van binnen uitziet. Een paprika is hol van binnen. De zaadlijsten zitten vast aan het steeltje dat je aan de buitenkant voelt. Ze hangen dus als het ware los in de paprika. Als je nu de paprika net naast het steeltje doormidden snijdt, heb je twee holle helften en in de ene helft hangen de zaadlijsten. Als je je vinger nu achter de zaadlijsten haakt, kun je alle zaadjes met steeltje en al er in één keer uitwippen. Voor het beste resultaat moet je de paprika nog wel even afspoelen om alle zaadjes eruit te krijgen, want die dingen blijven nog wel eens plakken. Dan zitten er nog witte gedeeltes in de paprika die niet zo lekker zijn om te eten. Deze kan je herkennen omdat ze zachter aanvoelen dan de rest van de paprika. Je kunt ze er met een mes uithalen, maar je kan ook met je mes een klein beginnetje maken en de rest van het witte daarna met beleid lostrekken.

Cake uit de bakvorm halen

Als je een cake hebt gebakken, gebeurt het nog wel eens dat wanneer je de vorm omkeert, de cake er niet vanzelf uitvalt. Je moet dan eerst de zijkanten van de cake lossteken met een mes. Om te voorkomen dat je in je cake snijdt, moet je goed opletten, zeker als je het niet goed ziet. Steek eerst je mes tussen de zijkant van je cake en de bakvorm. Houd je mes nu een beetje schuin, zodat de snijkant van je mes wat meer tegen de binnenkant van de bakvorm aandrukt. Maak vervolgens snijbewegingen, ga op en neer met je mes, terwijl je de kant waarmee je snijdt steeds stevig tegen de bakvorm drukt. Op deze manier snij je nooit in je cake. Doe dit bij alle kanten van de bakvorm. Wedden dat je cake er dan zo uit valt? Je kan dit trucje natuurlijk ook gebruiken bij een taart die nog in de bakvorm zit en het is ook zeker aan te raden eerst de kanten los te steken, als je te maken hebt met een springvorm.

Extra tip: Vet altijd je bakblik goed in voordat je er iets in gaat bakken.

Bakpapier

Voor veel mensen met een visuele beperking zal het recht afknippen van bakpapier een moeilijke opgave zijn. Hier volgen enkele tips om ervoor te zorgen dat ook jij je bakplaat of bakvorm goed met bakpapier kan bedekken. Ten eerste is het goed om te weten dat het niet zo handig is om een rol bakpapier te kopen. Ik bedoel een rol aan één stuk. Er zijn ook rollen bakpapier te koop die al in stukken geknipt zijn, net zoals een rol vuilniszakken bijvoorbeeld. Je trekt er gewoon een vel af en je hoeft je geen zorgen meer te maken over scheef afgeknipte vellen.

Als je wel een rol bakpapier aan één stuk gebruikt is het handig om op het stuk dat je wilt afknippen iets zwaars neer te zetten, zodat het recht blijft liggen en niet verschuift, bijvoorbeeld een pak bloem of een snijplank. Houd dan met je ene hand de rol vast en schuif de schaar aan de ene kant tussen het bakpapier op het punt waar je het wilt afknippen. Houd de rol goed vast en knip langs de rol, zodat je zo recht mogelijk knipt. Het is niet ideaal, maar wel een goede manier om bakpapier zo recht mogelijk af te knippen. Je kan dit trucje ook gebruiken bij bijvoorbeeld cadeaupapier.

De bakplaat

Als je een bakplaat wil bekleden met bakpapier, leg je eerst het afgeknipte stuk of een vel bakpapier op de plaat en zet er dan weer wat zwaars op. Meestal is je stuk papier te groot voor de bakplaat, je moet het dus gaan bijknippen. Leg de linker zijkant van het papier zo dat het precies in de linker boven hoek van je bakplaat ligt. Houd het zo vast met het zware voorwerp. Vouw nu de rechter zijkant naar binnen. Dit kan je heel recht doen omdat je langs de rand van je bakplaat kan vouwen. Maak een scherpe vouw die goed voelbaar is. Nu kan je het papier langs de vouwlijn afknippen en past het precies op de plaat. Doe hetzelfde met het uitstekende stuk papier aan de onderkant van de plaat.

Bakpapier in een springvorm

een springvorm bekleden met bakpapier is super makkelijk. Als je dit handigheidje nog niet kent, sla je je waarschijnlijk voor je hoofd omdat je er zelf niet op gekomen bent. Maak de rand van de springvorm los van de bodem. Leg nu een vel bakpapier over de bodem van de vorm en let goed op of deze helemaal bedekt is. Zorg dat er geen kreukels in zitten en dat het bakpapier aan alle kanten uitsteekt. Plaats nu de rand van de springvorm weer op de bodem en maak hem vast. Zo is je bodem netjes bedekt met bakpapier en hoef je alleen nog maar het overtollige papier aan de buitenkant weg te knippen.

Vlees bakken

Je hebt misschien wel eens gehoord dat als je een klontje boter smelt op hoog vuur en het sissen wordt minder, dat dan je boter goed genoeg is verwarmd om te gebruiken. Ook een bekende truc is om als je olie verwarmd, een kleine druppel water in je pan te laten vallen. Als de olie dan begint te sissen is hij goed. Allemaal leuk en aardig, maar hoe weet je wanneer je je vlees moet omdraaien of wanneer je vlees gaar is? Nou, volgens mij heb ik nu een handigheidje gevonden dat sommigen waarschijnlijk wel zullen kennen, maar desalniettemin erg handig is. Als je vlees wokt, bijvoorbeeld varkenshaas, verwarm je eerst de wok olie. Als je dan het vlees in de pan doet begint het heftig de sissen. Nu ga je het vlees omscheppen, zodat het aan alle kanten gebakken wordt. Als het sissen steeds minder wordt en uiteindelijk bijna is gestopt, is je vlees gaar. Dit geldt ook als je je vlees in boter bakt, bijvoorbeeld shoarma, of gehakt dat je rul wilt bakken enzovoort. Ook kun je dit handigheidje gebruiken als je vlees aan één stuk bakt, bijvoorbeeld een kipfilet of een hamburger. Als het sissen minder wordt is die kant van je vlees dichtgeschroeid en kun je hem dus omdraaien.

Groente of vlees toevoegen aan een hete pan met boter of olie

Je kent ze misschien wel, snijplanken die je aan de zijkanten omhoog kan klappen zodat je je groenten of vlees makkelijk in de pan kan schuiven. Klinkt makkelijk, maar hierbij heb je twee handen nodig en dat is niet makkelijk voor mensen met weinig zicht, omdat je je dan niet goed kunt oriënteren waar je pan is. Althans dat is mijn ervaring. Ik heb een betere manier geleerd.

Foto van een Griekse schotel
Een Griekse schotel met patat, kip en groenten

Gebruik ten eerste als je stukjes groente en/of vlees wil wokken altijd een wok-hapjespan. Die hebben een hoge rand zodat je de inhoud minder snel over de rand kunt scheppen. Zorg er ook weer voor dat het bord of de schaal met ingrediënten vlakbij het fornuis staat. Als je nu de boter of olie goed hebt verwarmd, zet je het vuur laag. Dat geeft je meer tijd om je ingrediënten in de pan te doen. En nu komt het, gebruik een draadspaan. Dit lijkt een beetje op een ronde lepel met een lange steel, alleen is de binnenkant van de lepel een soort ijzeren netje. Het wordt ook wel gebruikt om oliebollen uit het vet te scheppen, omdat het overtollige vet er door dat netje makkelijk afdruipt. Als je dus het vuur laag hebt gezet, vul je de draadspaan met de groente of wat je dan ook aan je pan wilt toevoegen. Houd met je ene hand de steel van je pan vast en voel met de draadspaan waar de pan is. Als je de draadspaan in je pan zet gaat de boter of de olie sissen omdat een gedeelte van de ingrediënten al contact maakt. Je weet nu dat je goed zit en je kunt nu de draadspaan omdraaien. Laat deze nu eerst uitdruipen en sla voor alle zekerheid met de zijkant van de steel tegen de rand van de pan. Nu kan je een volgende lading opscheppen. Omdat je met één hand het eten in de draadspaan moet leggen, is het ook handig als je naast het fornuis een nat doekje neerlegt, zodat je je handen zo nu en dan kunt afvegen. Let er trouwens bij het omscheppen ook op dat je groente of vlees niet allemaal aan één kant van de pan belandt. Ga hiervoor af en toe met je omscheplepel langs de rand van de pan om te controleren of er nergens iets overheen dreigt te vallen.

Thee inschenken

Je hebt vast weleens gehoord van zo’n apparaatje dat je in een glas kunt hangen en dat gaat piepen als het glas vol is. In mijn ervaring zijn die dingen niet echt handig. Bij koude dranken hou ik meestal gewoon een vingertop in het glas en voel wanneer het vol genoeg is. Thee is natuurlijk een ander verhaal. Niemand houdt voor de lol zijn vinger in kokend water. Toch kan je zonder zo’n apparaatje makkelijk thee inschenken als je goed oplet. Gebruik als eerste een theekan of waterkoker met een voelbaar randje onderaan de schenktuit. Ook is het handig om vlak naast een wasbak in te schenken. Als je knoeit heb je namelijk koud water dichtbij en je kunt de waterkoker of theepot, die meestal hoger zijn dan een kopje in de wasbak laten zakken, zodat ze op gelijke hoogte zijn. Zo hoef je de theepot niet gelijk schuin te houden en is de kans op knoeien verminderd. Dit kan natuurlijk ook met een melkpak of bijvoorbeeld een fles frisdrank. Houd dan met je ene hand het kopje vast en ga met de kan op en neer over de rand van het kopje, totdat je het randje onderaan de schenktuit voelt. Zo heb je een steunpunten loop je niet het gevaar dat je kokend water over je hand laat lopen, omdat de bovenkant van de tuit gegarandeerd boven het kopje zit. Nu kun je gaan gieten. Doe dit voorzichtig en niet te snel. Voel af en toe aan de buitenkant van het kopje. Je voelt dat een gedeelte van de buitenkant warm wordt en de rest niet. Zo kan je voelen tot waar het glas vol is. Dit is niet heel erg precies, omdat op een gegeven moment toch het hele kopje warm wordt, maar als je hier handigheid in krijgt kun je zonder moeite en zonder extra hulpmiddelen thee inschenken.

Enkele handige hulpmiddelen

Hieronder heb ik nog een paar keuken-hulpmiddelen die voor mij handig zijn gebleken op een rijtje gezet. Ik geef bij elk hulpmiddel een korte uitleg. Hopelijk werken ze ook voor jou.

Panvergiet

Hiermee bedoel ik een vergiet dat je in je pan kunt zetten, voordat je aardappelen of groente gaat koken. Als je dan wilt afgieten zet je gewoon de pan in de wasbak en tilt het vergiet eruit. Voor mij in ieder geval een stuk minder gedoe en het is nagenoeg onmogelijk dat je heet water over je heen krijgt.

Kookverklikker

Een kookverklikker is een schijfje met een dikke rand dat je in de pan legt als je gaat koken. Als het water kookt gaat hij klepperen. Sommige mensen gebruiken hiervoor ook wel een schoteltje. Het kan ook zijn dat je dit hulpmiddel kent onder de naam melkwacht.

Brede spatel voor het omdraaien van pannenkoeken

Pannenkoeken omdraaien blijft een kunst op zich en helemaal als je het niet ziet. Hoewel ik er nog niet zo handig in ben heb ik wel een makkelijk hulpmiddel gevonden, een soort spatel met een breed, plat vlak, die je makkelijk onder je pannenkoek kunt schuiven. Zo ligt een groot deel van je pannenkoek al op de spatel en wordt het omdraaien makkelijker. Ook vouw je je pannenkoek nu minder snel dubbel. Of het ook voor gebakken eieren werkt moet ik nog uitproberen.

Klemlepel voor het omdraaien van vlees

Klemlepels zijn eigenlijk twee spatels die met de uiteinden aan elkaar vastzitten en met een scharnier uit elkaar en tegen elkaar aan kunnen worden geklapt. Je schuift dus de ene spatel onder het stuk vlees en klemt het vast met de andere spatel. Zo kun je het makkelijk omdraaien en is er eigenlijk geen kans dat het vlees van de spatel glijdt.

Maatschepjes

Maatschepjes vind ik erg handig in gebruik, gewoon omdat ze een opstaande rand hebben en de kruiden, bakpoeder of wat dan ook er niet afglijdt zoals bij een thee of eetlepel.

Antispatdeksel voor op een beslagkom

Het is je vast weleens gebeurd dat als je cakebeslag of slagroom aan het mixen bent, het beslag over de rand van de kom spat of de bloem begint de stuiven. Speciaal om dit tegen te gaan, bestaan er beslagkommen met zogenaamde antispatdeksels. Dit is een deksel die je op de beslagkom vastklikt. In het midden zit een gat waar je de mixer doorheen in de kom kunt zetten. Zo is het spatten met beslag tot een minimum beperkt of je moet wel heel erg wild mixen.

Nicer Dicer plus

Dit is een apparaat dat heel erg handig is om grote hoeveelheden groente te snijden. Het is een rechthoekige bak waar een speciaal soort deksel op zit. Als je het deksel openklapt, zit er een soort houder in waar je een roostertje in kunt vastklikken. Er zitten verschillende roostertjes bij, bijvoorbeeld voor het snijden van reepjes of plakjes, grote en kleine blokjes of partjes (bijvoorbeeld voor eieren.) Je legt gewoon een stuk groente op het roostertje en slaat het deksel dicht. Je slaat als het ware het stuk groente door het roostertje en voilà, het is gesneden. Zeker voor het snijden van ui of prei is dit hulpmiddel heel erg handig. Het is alleen wel een heel werk om dit apparaat weer schoon te krijgen, omdat er altijd wel wat tussen het roostertje of aan het deksel blijft hangen. Ik gebruik hem dan ook eigenlijk alleen als we gaan gourmetten, of als we stoofpot maken waar veel uien in moeten.

Voor het snijden van ui en prei heb ik trouwens nog een andere tip. Er bestaat een mesje waarbij aan het handvat vijf mesjes op een rijtje vastzitten. Zo kun je in één keer vijf plakjes ui of prei snijden. Het is nog altijd een gedoe met die losse ringen, maar het is toch wel makkelijker.

Tot slot

Ik hoop dat ik jullie heb kunnen helpen met deze kooktips. Ik vond het erg leuk om ze te schrijven en een manier te zoeken om ze zo duidelijk mogelijk uit te leggen. Mocht er iets nog niet helemaal duidelijk zijn, dan kun je me altijd vragen stellen. Dit kan via: redactie@eyeopeners.space, Facebook of Twitter. Als ik meer handigheidjes heb geleerd, schrijf ik er zeker weer een blog over. Tot dan alvast veel plezier met het uitproberen van deze trucjes en vooral eet smakelijk!

Dit artikel werd geschreven door Danique

Pompoenlantaarn Walibi Fright Nights

In blinde paniek door Walibi Fright Nights

Geschatte leestijd: 3 minuten

Het is oktober, de maand van Halloween! Dit hebben wij vorig jaar met een leuk groepje mensen mogen vieren tijdens de Walibi Fright Nights. Van dat groepje waren Moortje en ik de enige slechtzienden. Ik denk dat we het er beide over eens zijn dat onze visuele beperking een extra dimensie heeft gegeven aan deze ervaring. Je ziet dingen soms nóg later aankomen en ik kan je vertellen dat dat de spanning er wel in houdt. Dit jaar zijn we ook geweest, echter was er geen Fright Nights vanwege de coronacrisis. In dit artikel zal ik de ervaring van dit jaar ook met jullie delen.

Scarezones

Het woord zegt het misschien al. Maar dit zijn de zones in het park waarin je bang gemaakt gaat worden door mensen die de benen onder hun lijf vandaan hebben gerend om dit voor elkaar te boksen. Hier zie je mensen met kostuums, schmink en soms wat bloed hier en daar. Deze mensen laten er geen gras over groeien en stormen af en toe op je af alsof je ze wat aangedaan hebt. Dit is natuurlijk niet zo, maar ze zijn kil en meedogenloos. In deze zones was ook muziek te horen. Dit was onheilspellende muziek, of keiharde rock. Dit maakte me nog zenuwachtiger.

Buiten deze zones ben je veilig en heb je de kans om even op adem te komen. Ik had dat ten minste nodig. Er zijn mensen die namelijk geen kick geven.

Een vredige boswandeling

In ieder geval kunnen Moortje en ik één ding van onze bucketlist afstrepen. Wie wil er nou niet omsingeld worden door 4 bebloede mannen met een kettingzaag en er vervolgens één tegen je achterwerk aan krijgen? Even voor de goede orde, ik heb het over de kettingzaag. Dat resulteerde in gillend, rennend en half struikelend door het bos heen gaan. Op dat moment kon ik niet relativeren dat het allemaal nep was. Complimenten voor de acteurs!

Al met al was dit een zeer leuke, spannende en geslaagde avond. We hoopten dat het dit jaar weer zou kunnen, maar door de huidige omstandigheden is dit anders gelopen.

Virtuele wachtrijen

Om afstand te kunnen houden en het zo veilig mogelijk te maken voor iedereen, is er dit jaar een nieuw concept in het leven geroepen: de virtuele wachtrij. Deze rij gold voor de achtbanen. De rest van de attracties kon je bezoeken zonder virtuele wachtrij. Bij binnenkomst kregen we een QR-code die we konden scannen met onze smartphone. Deze verwees ons naar de website met de achtbanen. Zo kon je de wachttijden zien en je aanmelden voor een achtbaan. Als de wachttijd voorbij was, dan had je nog dertig minuten om bij de attractie te komen. Dit gaf ons de mogelijkheid om tussendoor een attractie te bezoeken waar je, je niet voor aan hoefde te melden.

Deze manier van werken scheelde enorm veel gedrang en gedoe in de wachtrijen. De wachtrijen waren korter en minder benauwend. Uiteraard was dit ook de bedoeling, maar van mij mogen ze dit altijd wel doen!

Ook dit was een lange, gezellige dag. Ondanks dat het anders was dan we gewend waren, was het niet minder leuk. Ook over dit jaar mijn complimenten aan Walibi!

GIF van Mario video games

Het spelen van video games met weinig visus

Geschatte leestijd: 6 minuten

Ik moet een jaar of tien geweest zijn toen mijn zusje voor haar verjaardag van mijn ouders een roze Nintendo DS Lite kreeg. Ook kreeg ze daarbij een spelletje waarmee ze voor baby’s kon zorgen. Toen al helemaal gek op zorgen en moederen stortte ze zich op het spel. Bijna iedere dag zag ik haar liefdevol spelen met haar digitale kindertjes. Ik was stiekem een beetje jaloers op hoe ze zich verloor in die wereld en wilde dat ook. Maar helaas, toen ze het me liet proberen ontdekte ik al snel dat het voor mijn drie procent zicht te veel gevraagd was. Te veel tekst, te veel details die ik miste. Later kreeg ze er een spel bij waarmee ze voor hamstertjes zorgde. Dat ging me wat beter af, vooral bepaalde minigames lukten me aardig. Toch dachten zowel mijn ouders als ik dat zo’n apparaatje niets voor mij zou zijn, omdat ik er zo weinig mee zou kunnen en ik misschien last van mijn ogen zou krijgen. Dus met een lichte teleurstelling zei ik de video games vaarwel.

Toen mijn andere zusje ongeveer een jaar later ook een DS Lite kreeg, een groene, nam mijn interesse voor video games weer toe. Zij kreeg er een totaal ander spel bij, namelijk: New Super Mario Bros. DS. Dit 2D Mario-spel waarbij je een klein poppetje door verschillende levels met uiteenlopende vijanden en obstakels moet sturen, was helemaal niet voor me te doen, zo dacht mijn moeder. Maar op een goede dag kreeg ik de DS van mijn zusje te pakken en probeerde ik ook dat spel, waarbij ik tot de verbazingwekkende ontdekking kwam dat ik het best redelijk kon zien, zolang ik de game console maar dicht bij genoeg hield, zo’n 1,5 centimeter van mijn ogen af. Er ging een hele wereld voor me open. De wereld van Super Mario, die lang niet zo ondoenlijk voor me bleek te zijn dan we hadden gedacht. En toen kwam het magische moment dat mijn moeder me op een ochtend in maart 2009 wakker maakte met de alles veranderende mededeling: “er is een witte DS Lite in de aanbieding, ga je mee?”, waarmee mijn leven als video gamer een startsein kreeg.

Gokken en klikken

Het begon met spellen van Super Mario. Deze waren niet al te lastig: er zit bijna geen verhaal in die spellen, dus ik hoefde geen halsbrekende toeren uit te halen om dat mee te krijgen. Hierdoor miste ik wel de plot van een spel als Super Mario 64 DS, maar de talrijke 3D-werelden die je zonder tijdslimiet kon verkennen om Power Stars te verzamelen, maakten dat meer dan goed. In Super Mario Bros. DS zat wel een tijdslimiet, die samen met Mini Mario de meeste problemen gaf. En Mario Kart was ook opvallend goed voor me te doen. Hoewel mijn visus waardeloos is, werkt mijn visuele geheugen wel behoorlijk goed, waardoor ik vrij snel de verschillende kartbanen uit mijn hoofd kende. Het liefst speelde ik als het vrolijke groene draakje, waarvan ik de naam natuurlijk niet kon lezen, dus die ik tot Ditchy gedoopt had, om er veel later achter te komen dat deze eigenlijk Yoshi heette. Internet werd in die tijd mijn grootste vriend en online las ik over de achtergrond van veel Mario personages, waardoor ik het ‘verhaal’ in de spellen beter kon begrijpen.

Mijn Mario Kart 8 deluxe highlights als Witte Yoshi
Meer highlights op een visueel uitdagender baan

Dankzij een schoolvriendinnetje ontdekte ik de wereld van Pokémon. Ik was meteen verkocht toen ze me Pokémon Soul Silver liet zien en wilde dat spel ook spelen. Het spel werd op mijn verzoek op mijn R4-kaartje gedownload, maar helaas was het de Japanse versie. Of nou ja, helaas, ik kon het toch niet lezen. En als extra moeilijkheid hebben de Pokémon spellen wel een uitgebreide verhaallijn. Omdat ik die totaal niet mee kreeg, rommelde ik maar wat aan. Dit had als gevolg dat ik soms tijden vast zat in hetzelfde gebied en maar niet verder kwam. Ik heb het zelfs voor elkaar gekregen om op een gegeven moment mijn sterkste Pokémon te verwijderen en ik kreeg hem met geen mogelijkheid meer terug. Toch had ik er ontzettend veel lol in. Later kreeg ik andere Pokémon spellen, zoals: Pokémon Diamond, die wel in het Engels waren. Ook daarvan was de tekst natuurlijk veel te klein om het verhaal te volgen, maar dit nam ik voor lief. Pokémon gevechten gingen beter, want ik leerde de zetten die mijn Pokémon kenden ook uit mijn hoofd. En zo af en toe vroeg ik iemand in mijn buurt om iets te lezen als ik dacht dat het belangrijk was.

Cheaten

Ik was, en ben nog steeds wel, erg streng voor mezelf als het om spelen van video games gaat. Ieder level, ieder gevecht wil ik zelf halen, drie procent zicht of niet. Ik heb de meeste spellen op eigen kracht uit kunnen spelen. Online leg ik het vaak wel af tegen mijn medespelers die niet gehinderd worden door slechte ogen en hoewel online spelen daardoor erg confronterend is, doe ik het wel graag. Af en toe stond ik mezelf toe om voor de lol cheats te activeren via mijn R4-kaart. Voor niet-gamers, cheats zijn codes die de spellen gemakkelijker maken. In Mario wordt je bijvoorbeeld onoverwinnelijk of kun je ongelimiteerd hoog en lang springen, waardoor je over alle obstakels heen vliegt. Er zijn veel verschillende soorten cheats en ik hield ervan om daarmee te spelen, al wiste ik de vorderingen die ik daarmee maakte vrijwel meteen weer. Er was altijd wel een stemmetje in mijn hoofd dat fluisterde dat ik vanwege mijn slechte zicht best wel eens zou mogen cheaten bij zo’n spel, maar dan voelde de prestaties die ik leverde niet als die van mij en maakte ik de voortgang die ik had geboekt vrijwel meteen weer ongedaan.

De beste consoles voor slechtzienden

Door de jaren heen heb ik verschillende consoles versleten. Niet zo zeer omdat ik slordig omga met mijn spullen, ik bedoel, ik heb in die tijd maar één DS Lite in tweeën laten breken. Ik kreeg een DSI, niet alleen om zijn vele nieuwe functies ten opzichte van de Lite, zoals het opnemen en bewerken van korte audiofragmenten waar ik onwijs mee geklooid heb, maar ook en vooral omdat daar een XL-versie van was die veel grotere schermen had. Ik nam in die tijd ook afscheid van de R4-kaart, omdat illegale spellen te veel ellende gaven en je er niet mee online kan gaan. Toen de Nintendo 3DS uitkwam besloot ik bij mijn DSI te blijven, maar ja, de nieuwste spellen kwamen alleen nog maar voor de 3DS uit. Ik baalde hier een beetje van. Aan die 3D-functie, één van de nieuwe mogelijkheden van deze console, had ik niets. Ik hou het apparaat zo dicht bij mijn gezicht dat, als ik 3D aanzet, mijn zicht op het spel wordt gehinderd door lelijke strepen. Gelukkig kun je 3D ook uit laten, en dus zwichtte ik in 2016 en kocht de Nintendo 3DS XL.

En toen kwam de Nintendo Switch uit. Ook tegen die drang om de Switch te kopen heb ik me jarenlang met succes verzet. Uiteindelijk werd ik toch overgehaald en kocht ik de Switch Lite. Deze kan niet aan de televisie verbonden worden, maar in tegenstelling tot wat je misschien zou denken vind ik dit juist fijner. Natuurlijk, een tv heeft een groter scherm, maar dit kun je niet vlak bij je ogen houden. Ook heb ik op de tv geen duidelijk overzicht en met een kleiner scherm wel. Mij wordt regelmatig gevraagd of dat gamen niet zwaar is voor mijn ogen. Bizar genoeg valt dat bij de meeste spellen best mee. Zolang ik niet hoef te lezen of te turen naar voor mij minuscule details, houden mijn ogen het erg lang vol zonder dat ik er last mee krijg.

Met het veranderen van console veranderde ook mijn manier van spelen. Mijn strategie van gokken en klikken volstond niet meer. Ik werd ouder en wilde het verhaal graag beter volgen. Toen ik de 3DS had, had ik daarvoor een vrij omslachtige en vermoeiende maar werkende methode gevonden. Ik gebruikte de camera van mijn telefoon met de vergrootfunctie om zo de tekst te lezen, en later gebruikte ik de app Seeing AI, die met wat gestotter en gehakkel de tekst onder mijn camera kon voorlezen. Toen ik twee maanden geleden de Switch Lite kocht, werd ik getroffen door een positieve verrassing. Deze Switch heeft namelijk een zoomfunctie, waarmee ik het scherm kan vergroten en dus geen hulp van andere apparaten nodig heb om te lezen wat ik doe. Dat zo’n visueel georiënteerd bedrijf als Nintendo dan toch rekening begint te houden met mensen met een visuele beperking ontroert me eerlijk gezegd een beetje. Nu nog een speciale audioconsole voor volledig blinde mensen en dan kunnen ze in mijn ogen niets meer fout doen.