Home » games

Tag: games

Animal Crossing

The Animal Crossing inside me

Geschatte leestijd: 6 minuten

Zeven jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met het spel. Althans, toen hoorde ik er voor het eerst van. Ik heb samen met m’n beste vriendin de hele stad afgestruind voor Animal Crossing New Leaf. Zelf dacht ik echt: waarom zoveel moeite voor zo’n stom spel? Man, wat was ze teleurgesteld en haast hysterisch toen we het spel niet konden vinden. Ik heb smakelijk gelachen en het spel weer, letterlijk, naast me neergelegd. Maar ook ik kon de verleiding niet meer weerstaan toen ik van alles voorbij zag komen van Animal Crossing: New Horizons, het nieuwste spel van de serie. Waar zal ik beginnen? Het is zo’n groot spel en er is veel te vertellen. Ik zal jullie een klein kijkje geven in de wereld van Animal Crossing. Neem dat ‘klein’ maar letterlijk, want er is héél veel te ontdekken en het moet na het lezen van dit artikel nog wel leuk zijn om te gaan spelen!

Huisje, boompje… beestje?

Het klopt allemaal. In Animal Crossing draait het letterlijk om huizen, bomen en beestjes. De beestjes zijn je dorpsbewoners. Het is namelijk de bedoeling dat je vanaf onderaan de ladder begint met het creëren van je droomeiland en vijf sterren te behalen. Maar wees niet getreurd. Je begint niet met helemaal niks. In het begin krijg je twee bewoners toegewezen die je komen vergezellen op je eiland. Jammer genoeg heb je daar zelf niets over te zeggen. Je moet dus geluk hebben of de bewoners je aanspreken of niet. Er zijn namelijk verschillende karakters en eigenschappen. Hier kom ik later op terug. Daarnaast krijg je een klein winkeltje en een soort servicebalie. Ook begin je eerst in een tent. Later kun je, je huis upgraden met verschillende kamers, een kelder en een zolder. Máár, dit is niet gratis. Dit kost je aardig wat klingels/bells. Of het klingels of bells zijn, hangt af van of je het spel in het Nederlands of in het Engels speelt.

Beestjes

Er zijn wel 397 verschillende karakters onderverdeeld in 35 verschillende diersoorten. Van een wolf tot een geit en van een geit tot een kat. Je komt van alles tegen. Vandaar de benaming: beestjes. Mijn favorieten zijn de kangoeroes en het beertje: Tutu. Tutu had ik gevonden op een onbewoond eiland toen ik mijn Switch Lite nog had. Vervolgens ging ik over naar de Switch en… Toen was ik haar kwijt. Toen was het nog niet mogelijk om je opgeslagen gegevens mee te nemen naar een ander apparaat. Dit is inmiddels veranderd, whoehoe! Sorry, ik dwaal af. Dit zijn de karakters die je tegen kunt komen in het spel:

  • Chagrijnig
  • Sportief
  • Lui
  • Zelfingenomen
  • Normaal
  • Pittig
  • Zusterlijk
  • Verwaand

Ik ben een enorme fan van de zusterlijke types en totaal niet van de chagrijnige of zelfingenomen types. Maar dit is echt heel persoonlijk. Er zijn mensen die hun eiland het liefst vol hebben met chagrijnen. Dat heeft natuurlijk ook wel wat!

Fossielen, fruit, vissen, insecten, diepzeewezens en DIY’s

Het spel kent zes fruitsoorten, namelijk: kersen, perziken, appels, peren, kokosnoten en sinaasappels. Vanaf het begin krijg je jouw eilandfruit willekeurig toegewezen. Hier vallen kokosnoten trouwens niet onder. Deze kun je bemachtigen bij andere spelers of op een onbewoond eiland met Nook Miles Tickets.

Je krijgt ook te maken met gereedschap; een breekbare bijl, gieter, hengel en een net. Later in het spel krijg je een katapult, schep en een polstok. Op een gegeven moment valt het woordje ‘breekbaar’ ook weg als je beter gereedschap kan kopen dat minder snel kapot gaat. Dit is een groot persoonlijk frustratiepunt. Net zoals in het echte leven gaat hier ook alles tegelijk stuk. Je hebt het heel zwaar zonder gereedschap op je eiland. Je hebt je hengel nodig om te vissen, je gieter voor de bloemen en je schep om te graven en te planten. Dit is nog maar de helft. Vissen, diepzeewezens en fossielen zijn een belangrijk deel uit het spel. Deze verzamel je voor het museum dat je uit eindelijk op je eiland krijgt. Een leuke toevoeging van het spel is: het duiken. Je koopt een duikpak en gooit jezelf de zee in, opzoek naar diepzeewezens. Naast het feit dat je alles aan het museum kunt doneren, is er ook de optie om te verkopen bij Nook’s Hoek. Het kan je aardig wat klingels opleveren namelijk! Op je Nook Phone heb je een encyclopedie waar alle vissen, insecten en diepzeewezens die je hebt gevangen worden opgeslagen.

En dan is nu het moment aangebroken om uit te leggen wat DIY’s zijn. Jullie zullen wel denken: “Héhé, eindelijk.” Nou, dat denk ik ook hoor. DIY staat voor: Do It Yourself. Dit zijn plannen die je op kunt slaan op je Nook Phone. Animal Crossing gaat ook mee met onze generatie door ons te voorzien van een smartphone. Deze plannen bestaan uit meubels, hebbedingetjes, wanden, vloeren, buiten decoratie, kransen en nog veel meer! Maar voor niets gaat de ‘zon’ op. Snap je hem? Goed, je hebt materialen nodig om werk te maken van je plannen, zoals: hout, hardhout, zachthout, ijzerklompjes, kleihompjes, stenen en goudklompjes. Deze verzamel je om de stenen op je eiland ervan langs te geven met je bijl en in bomen hakken.

Servicebalie, winkel & Nook Miles

Deze twee heb ik al eerder genoemd. In je winkel kun je spullen verkopen en kopen. Denk aan bloemzaadjes, DIY’s, exclusieve voorwerpen en… dingen waar je waarschijnlijk niets mee gaat doen. Hier kun je ook je knollen verkopen. Iedere zondag komt Daisy Mae naar je eiland om knollen te verkopen. Je koopt ze van haar en vervolgens probeer je ze te verkopen met winst. Hiervoor kun je naar andere eilanden, of je eigen knollenprijs moet gunstig genoeg zijn. Het is overigens wel een must om een online lidmaatschap te hebben voor dit spel. Anders is het überhaupt niet mogelijk om bij anderen op bezoek te gaan.

Bij de servicebalie vind je de Nook Automaat. Deze is vooral belangrijk als je net begint. In deze automaat kun je o.a spullen kopen van Nook Miles. Nook Miles zijn punten die je krijgt door het voltooien van opdrachten/doelen op je Nook Phone. Verder heb je in de automaat nog de mogelijkheid om klingels te storten en op te nemen van je rekening. De Nook Catalogus mag ik ook niet vergeten. Hierin staan de voorwerpen die je ooit in je handen hebt gehad. Deze kun je nabestellen! Let op: dit geldt niet voor zelfgemaakte voorwerpen.

Het wasbeertje aan de balie moet ook zeker even genoemd worden. De vraag “wat kan ik doen?” Zal je een flink stuk op weg helpen. Bij hem kun je o.a. terecht voor de afbetaling van je huis. Later kun je ook bij hem aankloppen voor de inrichting van je eiland én hij krijgt op een goed moment een assistente. Maar wanneer dat zal zijn, is een verrassing. Voor zover je het een verrassing kunt noemen, aangezien het hele internet bomvol staat met informatie.

Een dierbaar team

Toen ik begon met spelen had ik zoveel vragen en besloot om eens te zoeken naar een Facebook groep. Deze heb ik gevonden! In deze groep worden vragen beantwoord, giveaways gehouden en met elkaar onderhandeld. Een tijdje geleden werd er een oproep geplaatst met de vraag naar een nieuwe moderator. Na wat nadenken besloot ik om te reageren en te kijken of het wat voor me was. Ja, dat was het. Maar niet alleen het moderator gedeelte. Het belangrijkste gedeelte vind ik het team waar ik in terecht ben gekomen. Deze mensen zijn niet alleen goed voor Animal Crossing, maar zijn in een korte tijd ook belangrijk voor me geworden. Je zit immers dagelijks met elkaar opgescheept. Ik doe het met enorm veel plezier en het maakt het spelen nóg leuker.

Ik zal jullie niet langer vervelen met meer uitleg. Ervaar vooral zelf hoe je het spel vind. Alles wat ik hierboven heb beschreven, is nog niet eens de helft van wat het spel te bieden heeft.

GIF van Mario video games

Het spelen van video games met weinig visus

Geschatte leestijd: 6 minuten

Ik moet een jaar of tien geweest zijn toen mijn zusje voor haar verjaardag van mijn ouders een roze Nintendo DS Lite kreeg. Ook kreeg ze daarbij een spelletje waarmee ze voor baby’s kon zorgen. Toen al helemaal gek op zorgen en moederen stortte ze zich op het spel. Bijna iedere dag zag ik haar liefdevol spelen met haar digitale kindertjes. Ik was stiekem een beetje jaloers op hoe ze zich verloor in die wereld en wilde dat ook. Maar helaas, toen ze het me liet proberen ontdekte ik al snel dat het voor mijn drie procent zicht te veel gevraagd was. Te veel tekst, te veel details die ik miste. Later kreeg ze er een spel bij waarmee ze voor hamstertjes zorgde. Dat ging me wat beter af, vooral bepaalde minigames lukten me aardig. Toch dachten zowel mijn ouders als ik dat zo’n apparaatje niets voor mij zou zijn, omdat ik er zo weinig mee zou kunnen en ik misschien last van mijn ogen zou krijgen. Dus met een lichte teleurstelling zei ik de video games vaarwel.

Toen mijn andere zusje ongeveer een jaar later ook een DS Lite kreeg, een groene, nam mijn interesse voor video games weer toe. Zij kreeg er een totaal ander spel bij, namelijk: New Super Mario Bros. DS. Dit 2D Mario-spel waarbij je een klein poppetje door verschillende levels met uiteenlopende vijanden en obstakels moet sturen, was helemaal niet voor me te doen, zo dacht mijn moeder. Maar op een goede dag kreeg ik de DS van mijn zusje te pakken en probeerde ik ook dat spel, waarbij ik tot de verbazingwekkende ontdekking kwam dat ik het best redelijk kon zien, zolang ik de game console maar dicht bij genoeg hield, zo’n 1,5 centimeter van mijn ogen af. Er ging een hele wereld voor me open. De wereld van Super Mario, die lang niet zo ondoenlijk voor me bleek te zijn dan we hadden gedacht. En toen kwam het magische moment dat mijn moeder me op een ochtend in maart 2009 wakker maakte met de alles veranderende mededeling: “er is een witte DS Lite in de aanbieding, ga je mee?”, waarmee mijn leven als video gamer een startsein kreeg.

Gokken en klikken

Het begon met spellen van Super Mario. Deze waren niet al te lastig: er zit bijna geen verhaal in die spellen, dus ik hoefde geen halsbrekende toeren uit te halen om dat mee te krijgen. Hierdoor miste ik wel de plot van een spel als Super Mario 64 DS, maar de talrijke 3D-werelden die je zonder tijdslimiet kon verkennen om Power Stars te verzamelen, maakten dat meer dan goed. In Super Mario Bros. DS zat wel een tijdslimiet, die samen met Mini Mario de meeste problemen gaf. En Mario Kart was ook opvallend goed voor me te doen. Hoewel mijn visus waardeloos is, werkt mijn visuele geheugen wel behoorlijk goed, waardoor ik vrij snel de verschillende kartbanen uit mijn hoofd kende. Het liefst speelde ik als het vrolijke groene draakje, waarvan ik de naam natuurlijk niet kon lezen, dus die ik tot Ditchy gedoopt had, om er veel later achter te komen dat deze eigenlijk Yoshi heette. Internet werd in die tijd mijn grootste vriend en online las ik over de achtergrond van veel Mario personages, waardoor ik het ‘verhaal’ in de spellen beter kon begrijpen.

Mijn Mario Kart 8 deluxe highlights als Witte Yoshi
Meer highlights op een visueel uitdagender baan

Dankzij een schoolvriendinnetje ontdekte ik de wereld van Pokémon. Ik was meteen verkocht toen ze me Pokémon Soul Silver liet zien en wilde dat spel ook spelen. Het spel werd op mijn verzoek op mijn R4-kaartje gedownload, maar helaas was het de Japanse versie. Of nou ja, helaas, ik kon het toch niet lezen. En als extra moeilijkheid hebben de Pokémon spellen wel een uitgebreide verhaallijn. Omdat ik die totaal niet mee kreeg, rommelde ik maar wat aan. Dit had als gevolg dat ik soms tijden vast zat in hetzelfde gebied en maar niet verder kwam. Ik heb het zelfs voor elkaar gekregen om op een gegeven moment mijn sterkste Pokémon te verwijderen en ik kreeg hem met geen mogelijkheid meer terug. Toch had ik er ontzettend veel lol in. Later kreeg ik andere Pokémon spellen, zoals: Pokémon Diamond, die wel in het Engels waren. Ook daarvan was de tekst natuurlijk veel te klein om het verhaal te volgen, maar dit nam ik voor lief. Pokémon gevechten gingen beter, want ik leerde de zetten die mijn Pokémon kenden ook uit mijn hoofd. En zo af en toe vroeg ik iemand in mijn buurt om iets te lezen als ik dacht dat het belangrijk was.

Cheaten

Ik was, en ben nog steeds wel, erg streng voor mezelf als het om spelen van video games gaat. Ieder level, ieder gevecht wil ik zelf halen, drie procent zicht of niet. Ik heb de meeste spellen op eigen kracht uit kunnen spelen. Online leg ik het vaak wel af tegen mijn medespelers die niet gehinderd worden door slechte ogen en hoewel online spelen daardoor erg confronterend is, doe ik het wel graag. Af en toe stond ik mezelf toe om voor de lol cheats te activeren via mijn R4-kaart. Voor niet-gamers, cheats zijn codes die de spellen gemakkelijker maken. In Mario wordt je bijvoorbeeld onoverwinnelijk of kun je ongelimiteerd hoog en lang springen, waardoor je over alle obstakels heen vliegt. Er zijn veel verschillende soorten cheats en ik hield ervan om daarmee te spelen, al wiste ik de vorderingen die ik daarmee maakte vrijwel meteen weer. Er was altijd wel een stemmetje in mijn hoofd dat fluisterde dat ik vanwege mijn slechte zicht best wel eens zou mogen cheaten bij zo’n spel, maar dan voelde de prestaties die ik leverde niet als die van mij en maakte ik de voortgang die ik had geboekt vrijwel meteen weer ongedaan.

De beste consoles voor slechtzienden

Door de jaren heen heb ik verschillende consoles versleten. Niet zo zeer omdat ik slordig omga met mijn spullen, ik bedoel, ik heb in die tijd maar één DS Lite in tweeën laten breken. Ik kreeg een DSI, niet alleen om zijn vele nieuwe functies ten opzichte van de Lite, zoals het opnemen en bewerken van korte audiofragmenten waar ik onwijs mee geklooid heb, maar ook en vooral omdat daar een XL-versie van was die veel grotere schermen had. Ik nam in die tijd ook afscheid van de R4-kaart, omdat illegale spellen te veel ellende gaven en je er niet mee online kan gaan. Toen de Nintendo 3DS uitkwam besloot ik bij mijn DSI te blijven, maar ja, de nieuwste spellen kwamen alleen nog maar voor de 3DS uit. Ik baalde hier een beetje van. Aan die 3D-functie, één van de nieuwe mogelijkheden van deze console, had ik niets. Ik hou het apparaat zo dicht bij mijn gezicht dat, als ik 3D aanzet, mijn zicht op het spel wordt gehinderd door lelijke strepen. Gelukkig kun je 3D ook uit laten, en dus zwichtte ik in 2016 en kocht de Nintendo 3DS XL.

En toen kwam de Nintendo Switch uit. Ook tegen die drang om de Switch te kopen heb ik me jarenlang met succes verzet. Uiteindelijk werd ik toch overgehaald en kocht ik de Switch Lite. Deze kan niet aan de televisie verbonden worden, maar in tegenstelling tot wat je misschien zou denken vind ik dit juist fijner. Natuurlijk, een tv heeft een groter scherm, maar dit kun je niet vlak bij je ogen houden. Ook heb ik op de tv geen duidelijk overzicht en met een kleiner scherm wel. Mij wordt regelmatig gevraagd of dat gamen niet zwaar is voor mijn ogen. Bizar genoeg valt dat bij de meeste spellen best mee. Zolang ik niet hoef te lezen of te turen naar voor mij minuscule details, houden mijn ogen het erg lang vol zonder dat ik er last mee krijg.

Met het veranderen van console veranderde ook mijn manier van spelen. Mijn strategie van gokken en klikken volstond niet meer. Ik werd ouder en wilde het verhaal graag beter volgen. Toen ik de 3DS had, had ik daarvoor een vrij omslachtige en vermoeiende maar werkende methode gevonden. Ik gebruikte de camera van mijn telefoon met de vergrootfunctie om zo de tekst te lezen, en later gebruikte ik de app Seeing AI, die met wat gestotter en gehakkel de tekst onder mijn camera kon voorlezen. Toen ik twee maanden geleden de Switch Lite kocht, werd ik getroffen door een positieve verrassing. Deze Switch heeft namelijk een zoomfunctie, waarmee ik het scherm kan vergroten en dus geen hulp van andere apparaten nodig heb om te lezen wat ik doe. Dat zo’n visueel georiënteerd bedrijf als Nintendo dan toch rekening begint te houden met mensen met een visuele beperking ontroert me eerlijk gezegd een beetje. Nu nog een speciale audioconsole voor volledig blinde mensen en dan kunnen ze in mijn ogen niets meer fout doen.