Home » identiteit

Tag: identiteit

Foto van Miranda met de tekst 'Mijn wazige wereld'

Hoe vloggen mijn wazige wereld voor anderen zichtbaar maakt

Geschatte leestijd: 5 minuten

Hallo mooi mens,
Welkom in mijn wazige wereld. Ik ben Miranda. Door de ziekte van Stargardt word mijn centrale gezichtsvermogen sterk aangetast, waardoor ik veel details mis en wazig zie. Ik vlog over hoe ik in het dagelijks leven omga met mijn visuele beperking.

Slechtziend worden

Toen ik zeventien jaar was kreeg ik na onderzoeken te horen dat ik de ziekte van Stargardt heb. Op dat moment kon ik alleen maar denken:
ik ga me niet nu opeens aanpassen aan mijn slechtziendheid. Heb het al die jaren daarvoor toch ook gewoon gered?
Zo gezegd zo gedaan, ik ging na de diagnose gewoon door met hoe ik daarvoor de dingen deed. Op mijn manier, met allerlei trucjes om het zicht dat ik kwijt was te compenseren kon ik mij prima redden… dacht ik. Hier en daar vroeg ik af en toe om hulp en werd ik vanuit Visio ondersteunt tijdens mijn studie en later door een maatschappelijk werkster. Op deze manier hielp ik mezelf om toch verder te gaan. Ik had mijn studie maatschappelijke zorg succesvol afgerond en ging aan het werk als welzijnsmedewerker in een verpleeghuis. Ik heb altijd een fijn en druk sociaal leven gehad. Ik richtte in 2015 samen met andere vrijwilligers de stichting Uniek op, waarmee we doormiddel van bijeenkomsten iets voor jongvolwassenen met een beperking kunnen betekenen en ik ontmoete de liefde van mijn leven. Kortom ik zat niet stil, hield van gezelligheid en betekende graag iets voor anderen.

Ermee leren omgaan

Mijn overlevingsstrategie leek een kracht en heeft mij veel gebracht, maar uiteindelijk in september 2018 was mijn interne batterijtje toch echt helemaal leeg en raakte ik in een depressie. De dipjes waar ik wel eens last van had werden donkere, negatieve buien. Waar ik voorheen na een paar dagen weer vrolijk verder ging bleef ik nu hangen in negatieve gedachten, paniekaanvallen en veel verdriet. Ik was uitgeput en ik raakte me er van bewust dat ik één heel belangrijk persoon al jaren vergat, namelijk Miranda, ik zelf. Ik voelde heel diep van binnen dat ik wilde leren om gelukkig te leven in plaats van overleven. Ondanks de negatieve gedachten was er ook iets in mij dat mij kracht gaf om te beseffen dat juist deze depressie mij sterker kon maken en mij de kans kon geven om dichter bij mezelf te komen.
Ik ging hulp zoeken. Deze vond ik in therapie, medicatie, sporten, steun van vrienden/familie, de natuur in gaan en bloggen. Ik kwam er achter dat het mij in de paniek en heftige emotie buien hielp om alles van me af te schrijven. Dit ben ik ook gaan delen, om wie daar behoefde aan had mee te nemen in mijn donkere tijd. Tijdens het schrijven werd ik rustiger, kon ik verwerken en relativeren. Na een aantal gesprekken met een psychiater kwam ik er achter dat ik mijn visuele beperking nooit heb kunnen accepteren en al die jaren te veel van mezelf gevraagd had, door dat ik weinig hulp vroeg en aannam. Ik wist dat als ik nu niet met mezelf aan de slag zou gaan om leren om te gaan met mijn beperking, ik op een later moment mezelf weer uit zou putten.

Wat vloggen mij brengt

In maart 2019 krabbelde ik langzaam uit de donkere tunnel en begon ik weer wat meer te stralen en energie te krijgen. Ik besloot de moeilijke maar ook mooie stap te maken, ik ging een intensieve revalidatie aan bij Visio het Loo Erf. Nog steeds was ik aan het bloggen, maar ik deed dit allemaal visueel met de restvisus die ik nog heb. Toen ik het eens met iemand over mijn energie had en vertelde dat het schrijven mij toch wel veel moeite koste qua visuele inspanning, zei diegene tegen mij:
“waarom ga je niet vloggen? Vloggen kost minder energie en je laat jezelf nog puurder zien/horen.” Nu volgde ik zelf geen vloggers en had ik daar ook weinig behoefte aan, maar dat wilde natuurlijk niet zeggen dat ik niet kon proberen of vloggen wel bij mij paste. Ik had bedacht dat ik dan wel ging vloggen op mijn eigen manier, zonder filmpjes opnieuw te maken en te bewerken, gewoon zo puur mogelijk. Filmpjes te maken die mij helpen net zoals het bloggen mij hielp, en tegelijkertijd deze te delen, om wellicht anderen te kunnen inspireren en mee te nemen in beide kanten van de medaille in het leven met een visuele beperking.
Ik startte met vloggen op de eerste dag van mijn revalidatie (in juli 2019) en kwam er al snel achter dat dit mij minder energie kost dan het schrijven. Ik gebruik de camera als een soort spiegel waarin ik met mezelf in gesprek ga over hetgeen waar ik op dat moment mee zit, meemaak, voel, denk of doe. Ik ben vanaf dat moment mijn vlogs gaan delen op mijn Facebookpagina en later ook op Youtube en Instagram, allemaal onder de naam: Mijn wazige wereld.
Het vloggen is voor mij niet alleen helpend om dingen te verwerken, te relativeren of te reflecteren, maar het is ook een spiegel van in welk proces ik zit, hoe ik mij voel en wat ik aan het ontdekken ben in het leven. Door dat ik het deel heeft het mij ook bijzondere gesprekken en ontmoetingen gegeven met mensen die mij gingen volgen. Een mooi cadeautje is ook dat het mij zelfs een paar bijzondere vriendschappen heeft gebracht en ik echt voel dat ik andere mensen kan inspireren met mijn vlogs.

Acceptatie

Door de revalidatie bij Visio het Loo Erf heb ik mijn visuele beperking kunnen accepteren en ben ik dichter bij mezelf gekomen. Door deze stappen te hebben gemaakt kan ik verder met mijn ware ik te leren accepteren, liefde en rust te vinden in wie ik ben en gelukkig te leven. Gelukkig leven betekent voor mij niet dat het alleen maar fantastisch is, maar dat alles gevoeld mag worden en je daarin leert en ervaart wat je nodig hebt om je dromen waar te maken en te kunnen zijn wie je echt bent. Een visuele beperking is moeilijk, maar als het daarnaast lukt om ook de sterke kanten ervan te voelen is het leven ook heel mooi en interessant.
Mooi mens, we zijn het waard!

Dit artikel werd geschreven door Miranda Blomsma

Openbare toiletten

Ik moet iets kwijt: over de ongemakken van openbare toiletten

Geschatte leestijd: 4 minutenVorige week besloten een vriendin en ik om een terrasje te pakken op een warme, zonnige dag. Echter zat er een rauw randje aan het einde van ons bezoek. Beiden moesten we een bezoek brengen aan het toilet. Er viel me iets op; het mannen toilet had alleen maar urinoirs. Er was geen wc te vinden waar je op kon zitten. Ik, als transman, wist daar op dat moment geen raad mee. Voor mij is staand plassen geen optie en dat gaat ook geen optie worden. Ik besloot om naar het vrouwen toilet te gaan. Toen ik de deur gedachteloos open zwaaide stond daar een mevrouw die mijn komst niet helemaal op de planning had staan. Ik begrijp haar wel, maar de reactie had wat minder bot gekund. Het enige wat ze uitbracht was: “Uhhhh?”. Waarop ik antwoordde dat staand plassen voor mij geen optie is. Ze heeft haar excuses aangeboden, maar feitelijk gezien is het, het restaurant die ons in deze ongemakkelijke situatie heeft gebracht. Naar aanleiding van deze situatie ga ik mezelf in dit artikel uitlaten over de openbare toiletten in Nederland. Al weet ik dat het voor sommigen wat ongebruikelijk is.

Genderneutraal of niet?

Persoonlijk denk ik dat het een goede optie is om de toiletten genderneutraal te maken. Alleen al om wat hierboven beschreven is. Daarnaast zijn er mensen die zich geen man en geen vrouw voelen en hier veel baat bij zouden hebben. Ik vraag me sowieso af waarom er scheidingen zijn tussen vrouwen en mannentoiletten. Er zit nauwelijks verschil in. Het enige verschil is dat er op een mannentoilet urinoirs staan en op een vrouwentoilet staat een prullenbakje voor de vrouwen in hun maandelijkse periode. Wellicht is het aanstootgevend voor vrouwen om mannen te zien urineren bij een urinoir, maar daar valt ongetwijfeld iets voor te bedenken, zoals: een scherm naast de urinoirs of een aparte doorgang. Naast de ophef die dit thema met zich mee heeft gebracht en gaat brengen denk ik dat het niet schadelijk is voor zowel de bezoekers van een openbare faciliteit, als voor het bedrijf.

Betalen of niet?

Dit punt frustreert me enorm als de nood hoog is onderweg. Tegenwoordig kan je op een station of tankstation wel met je bankpas betalen, maar in sommige gevallen wordt er nog steeds om kleingeld gevraagd. Overigens gaat het ook nog eens om contactloos betalen als je met je bankpas betaalt. Je zou het in de tijd van nu niet denken, maar er zijn mensen die niet beschikken over de optie contactloos betalen. Als de hygiëne in het toilet goed is, dan is er misschien nog één haartje op m’n hoofd die het er mee eens kan zijn dat ik moet betalen voor een openbaar toilet. Als dit niet het geval is, dan is het bonnetje ter waarde van 0,50 cent het minste wat ze me toe kunnen stoppen na het bezoek aan een toilet in een tankstation…

Een paar jaar geleden kwam ik in een overdekt winkelcentrum en m’n blaas moest geleegd worden, want ik had het immers al een poosje opgehouden. Er zat daar een persoon, met voor zich een schoteltje met kleingeld. In eerste instantie had ik dat helemaal niet gezien, dus ik liep gehaast verder, echter werd ik onderbroken door een stem die me zei dat ik wel eerst moest betalen. Mijn blaas stond op knappen en ik heb meestal geen kleingeld bij me, omdat ik dat niet prettig vind. Haastig zocht ik in mijn portemonnee of er wat muntjes te vinden waren. Och, wat fijn. Het was net genoeg. Ik mocht, eindelijk! Natuurlijk kan de persoon in kwestie die daar zit, er helemaal niks aan doen. Het lijkt me verschrikkelijk om daar de hele dag te zitten, te wachten, schoon te maken en te vragen of mensen willen betalen voor hun dagelijkse behoeften.

De hygiëne in openbare toiletten

Stel je voor dat je buiten aan het eten bent bij een goed restaurant. Het eten is enorm lekker, de sfeer is goed en het personeel is zeer vriendelijk. Maar dan komt het moment dat je gebruik wil maken van het toilet. Geen probleem en betalen is ook niet nodig. Je loopt het restaurant binnen en ook dat ziet er netjes uit. Heel warm, gezellig en schoon. Daarop volgt een trap naar beneden, naar het hol van de leeuw. Je doet de deur open en daar tref je een hokje waar een strookje wc-papier zijn weg heeft gevonden op het toilet. Daarnaast vind je nog een aantal strookjes op de grond en als kers op de taart zitten er druppels op de wc-bril.  
Is dit bovenstaande bepalend voor jouw bezoek aan een restaurant? Voor mij ligt het er enorm aan hoe ik het bezoek verder heb ervaren. Het kan namelijk wel erg bepalend zijn en ik kan niet ontkennen dat ik dit soort dingen niet vergeet bij een volgend bezoek aan het desbetreffende restaurant. Echter doet dat niets af aan het eten en de sfeer.