Home » sport

Tag: sport

hardlopen buddy

Hardlopen met een buddy: blind vertrouwen tussen schoorstenen en Schotse Hooglanders

Geschatte leestijd: 4 minuten

Mijn naam is Claudia Kaijen, ik ben twintig jaar en oh ja, ik ben zo goed als blind. Een van mijn grootste hobby’s op dit moment is hardlopen. Daar wil ik je graag meer over vertellen. Ik neem je mee in mijn eerste echte ervaring met het hardlopen met een buddy. Wat het (extra) bijzonder maakt.

Al rennend verkennen

Ik woon op Rozenburg. Er zijn weinig plekken waar industrie en natuur zo dicht bij elkaar zijn als hier. Een klein zwart hondje rent al keffend achter twee mensen aan in het park op Rozenburg. Een vrouw roept naar hem: ‘kom hier! Hier komen!’, maar het hondje blijft achter de mensen aan rennen. Eén van die twee mensen ben ik, samen met mijn buddy loop ik hard door het park. Het hondje vindt mij en mijn buddy veel te interessant en heeft duidelijk geen zin om te luisteren. Hij rent al keffend af en toe een rondje om ons heen en blijft dan voor ons staan. De vrouw probeert het nog eens: ‘Max kom nou eindelijk hier!”. Uiteindelijk houdt het hondje het voor gezien en gaat terug naar zijn baasje. Mijn buddy en ik rennen verder.

Buitenfoto natuur
Sporten in de natuur met silo’s op de achtergrond / foto Peter Kaijen

Het is fijn om je vrij te voelen en buiten in de (niet zo) frisse lucht te zijn. Hier in het park krijg je niet veel mee van de industrie buiten het dorp: af en toe hoor je geluiden die er op wijzen dat je in de Botlek bent, zoals traag rijdende goederentreinen of fabrieken die aan het affakkelen zijn, maar in het park is het in het algemeen rustig. Het park heeft niet alleen maar een functie als losloopgebied of hardlooproute, het zorgt er namelijk ook voor dat je op het dorp niet veel ziet van de industrie. Voor mijn buddy is het soms nog even zoeken naar de routes: we lopen namelijk voor de eerste keer samen.

Hoe ik mijn buddy ontmoette

Via de site van RunningBlind zijn we met elkaar in contact gekomen. Het is voor mij wel even wennen om met een man van rond de veertig hard te lopen. Tijdens het hardlopen moet ik hem honderd procent  kunnen vertrouwen, maar na een paar honderd meter en de eerste grote hindernissen zoals palen, weet ik dat het goed zit en dat we veilig terug komen. We zijn tijdens het lopen met elkaar verbonden door een lintje, zo kan hij mij sturen. Hij is tijdens het hardlopen mijn ogen, hij zorgt ervoor dat ik de goede kant op ga en niet over een takje of stoeprandje struikel. Als we de stoeprand naderen zegt hij: ‘over twee stappen het stoepje af’, tegelijkertijd verlaagt hij het tempo iets, zodat ik meer tijd heb om te reageren. Met de hulp van mijn buddy kan ik nog meer genieten van de mooie natuur die Rozenburg te bieden heeft en mijn grenzen opzoeken tijdens het hardlopen. Met mijn buddy kan ik verder en harder lopen en hoef ik niet meer op mijn ogen te vertrouwen. Want niets is zo fijn als moe en bezweet, maar vooral heel terug te komen van een mooie en uitdagende hardlooproute.

Alleen ging niet meer

Ik loop eigenlijk nog niet zo lang hard. In maart vorig jaar ben ik begonnen met hardlopen. Door corona zat ik opeens thuis. Ik kan niet zo goed tegen stilzitten, dus ik besloot dat ik wilde gaan hardlopen. De eerste tijd heb ik samen met mijn nicht hardgelopen, maar na een paar maanden kon zij helaas niet meer. Ik was het hardlopen nog lang niet zat en omdat ik de routes inmiddels goed kende besloot ik om zelf maar te gaan lopen. Dit heb ik vanaf de zomer tot aan ongeveer januari/februari van dit jaar gedaan, maar ik merkte dat het voor mij steeds lastiger werd om zelf hard te lopen, omdat mijn zicht verder achteruit ging.

Ondertussen was ik er wel achter gekomen dat ik niet wilde stoppen, dus moest ik opzoek naar een oplossing. Toen kwam ik op de site van RunningBlind terecht en ben ik op zoek gegaan naar een passende buddy. Die heb ik gelukkig vrij snel gevonden en het bleek een goede match. We lopen nog steeds met veel plezier samen hard en zijn van plan om onze grenzen verder te verleggen, door bijvoorbeeld mee te doen aan hardloopevenementen zoals de CPC Den Haag.

Andere sporten

Hardlopen is niet de eerste sport die ik doe, ik heb vanaf dat ik klein ben gezwommen en daarvan vele jaren gesnorkeld. Met het snorkelen ben ik een aantal jaren geleden gestopt omdat het in mijn ogen niet meer goed te doen was omdat ik minder ging zien.  Ik heb trouwens nooit goed gezien, maar de laatste jaren is mijn zicht hard achteruit gegaan en inmiddels ben ik zo goed als blind. Dit zorgt er voor dat ik door de jaren heen me steeds heb moeten aanpassen met wat ik wel en niet kan (zien).

Dit artikel werd geschreven door Claudia Kaijen. Ook gastauteur worden? Klik hier.

Avond zeilen, foto van water en lichtjes

In hetzelfde schuitje: zeilen met SailWise

Geschatte leestijd: 5 minuten

Ieder jaar is het voor mij weer een struggle: wat ga ik doen met mijn vakantie? Mijn hoofd zit vol wilde plannen. Zo zou ik graag een keer willen backpacken door Australië, lijkt het me spannend om een wereldreis te maken en wil ik altijd nog een keer naar een resort in Spanje. Dat zijn dingen die je niet zo snel in je eentje onderneemt, zeker niet als je zeer slecht ziet. Bovendien hebben we dit jaar nog steeds te maken met corona, waardoor het me beter leek om in eigen land te blijven. Mijn huisgenoot en goede vriend Robert had me al vaak enthousiaste verhalen verteld over zijn vakanties met SailWise, een stichting die watersportvakanties organiseert voor mensen met een beperking. Hij was al een paar keer mee geweest met de watersportweek voor jongeren. Ik had al eerder overwogen om mee te gaan, maar de prijs schrok me een beetje af, hoewel deze in verhouding eigenlijk best wel mee valt. Hoe dan ook, dit jaar hakte ik de knoop door en besloot ook om mee te gaan. Het enige waar ik na zeven woelige dagen van zeilen, zwemmen, roeien en waterskiën spijt van heb, is dat ik niet veel eerder ben meegegaan.

Grenzen verleggen

Mijn watersportervaring reikt, afgezien van een enkele keer roeien en kanoën met school, niet verder dan mijn A-zwemdiploma en zo nu en dan rondhangen op een door een ander bestuurd motorbootje. Ik was in mijn leven één keer wezen zeilen met school op een enorme zeilboot, waarbij ik meer aandacht besteedde aan kletsen met mijn schoolvriendinnen dan aan de techniek van de sport. Het kwam er dus op neer dat ik niet precies wist wat ik kon verwachten en dat ik een heel vertekend beeld had van de boten. Maar goed, het was een doe-vakantie en ik ben dol op water, dus ik ging er vanuit dat het wel goed zou komen, wat natuurlijk ook zo was. Ik heb veel verschillende zeilboten mogen varen, uiteraard met ervaren vrijwilligers als bemanning. Daardoor kon ik af en toe sturen of mocht ik de fok, het kleine zeil, bedienen. Ook heb ik een keer buiten boord mogen hangen aan een daarvoor bestemd touw, de trapeze genaamd, waarmee je de boot met je gewicht recht kunt trekken waardoor deze harder gaat.

SailWise bood die week ook een aangepaste vorm van waterskiën aan. Waterskiën was iets dat mijn ouders en zussen vaak deden tijdens onze vakanties in Hongarije, waarbij ik alleen maar verlangend vanaf de kant kon toekijken. Ze durfden het niet aan met mij, wat ook wel logisch is misschien. Deze vorm van waterskiën die ik heb gedaan was beter haalbaar voor mij. Je werd niet aan je armen voortgetrokken, maar zat (of stond) in plaats daarvan op een surfplank die achter een speedboot aan werd getrokken. Dit was een ontzettend leuke en enerverende ervaring.

Alles was zo goed georganiseerd voor mensen met een lichamelijke of zintuiglijke beperking, dat ik me altijd heel erg veilig heb gevoeld. Zelfs toen het op de eerste hele dag van de week zo hard waaide dat ze niet alle boten uit wilden sturen en de boot waarop ik zat, die nooit eerder was omgeslagen, omsloeg. Natuurlijk moest zoiets mij weer overkomen. Ik was op pad met twee ervaren zeilers, maar één onverwachtse windvlaag en het was gebeurd. Natuurlijk droeg ik een reddingsvest en bang was ik dan ook absoluut niet. Wel rukten de hulptroepen massaal uit, brandweer, waterpolitie en zelfs een traumahelikopter, omdat mensen op de kant alarm hadden geslagen. De brandweer en heli werden al snel geannuleerd, want deze waren absoluut niet nodig. Ook SailWise was snel ter plaatsen met hun speedboot om me terug te brengen naar het eiland. Ze waren allemaal erg bezorgd om me. Hoe vaak me wel niet is gevraagd of ik bang was geweest… Nee, het was natuurlijk even een schrikmomentje toen we te water raakten en bungelen aan de glibberige rand van een boot met volgelopen zeilkleding is ook niet het meest comfortabele wat ik ooit heb gedaan, maar verder vond ik het een hele ervaring en kon ik er al heel snel om lachen. Misschien kwam het ook door mijn gebrek aan zeilervaring dat ik al vanaf het begin rekening hield met de mogelijkheid van omslaan. Hoe dan ook, de rest van de week is mij, of een andere deelnemer, niets vergelijkbaars overkomen en bleven boten die een stuk makkelijker omslaan in de juiste positie op het water drijven.

Non-visueel zeilen

SailWise biedt watersportvakanties aan voor groepen met verschillende soorten beperkingen. De week waar ik aan deelnam is toegerust op mensen met een fysieke en / of zintuiglijke beperking. Alles was hierdoor zo aangepast dat iedereen kon meedoen. Ook leuk, zeilen doe je voor een deel op gevoel, dus voor de visueel beperkten die mee waren was het zeker niet saai. Ik heb onwijs genoten van de harmonie van wind en water, die je, als je weet wat je doet, samen naar de juiste plek brengen. Het was ook bijzonder om mensen met zo veel verschillende soorten beperkingen te ontmoeten. Je leert tijdens zo’n week erg veel van elkaar en je wereld wordt op dat gebied erg verruimd. Wel merkte ik, niet voor het eerst uiteraard, dat mijn beperking best bepalend is voor hoe ik omga met bepaalde situaties. De eerste paar dagen waren mijn ogen constant moe, omdat ik de omgeving van het eiland waar we verbleven in me moest opnemen. Later trok dat gelukkig bij. Ook is het voor mij erg lastig om mijn zicht uit te leggen. Er waren nog twee andere mensen met een visuele beperking mee, maar die kunnen allebei niets zien, dus daarbij was het een stuk makkelijker. Bij mijn zicht, wat ik er wel en niet mee kan, valt geen rechte lijn te trekken. Sowieso kan ik geen rechte lijnen trekken in verband met mijn belabberde oog-handcoördinatie. Het is lastig uit te leggen dat ik kan zien waar de aanlegsteiger ophoudt en het water begint, terwijl ik niet zelf mijn maat bij de geleende zeilkleding kan vinden. Of dat ik makkelijk lang achter elkaar video games kan spelen, maar bij het bij elkaar sprokkelen van mijn ontbijt of het helpen in de keuken al snel het overzicht verlies, wat soms resulteert in een mini-paniekaanvalletje. Gelukkig ontbrak het me niet aan hulp en heb ik, afgezien van mijn brandende ogen, volop van de vakantie kunnen genieten.

De zeven dagen vlogen veel te snel voorbij. Ik heb veel leuke, inspirerende mensen ontmoet bij wie het bijna fysiek pijn deed om aan het einde van de week afscheid van te nemen. Ik wil zeker nog een keer, of meerdere keren, terugkeren naar het eiland, om de dingen te doen waar ik niet aan toe was gekomen. Als je van watersport houdt en een beetje avontuurlijk bent aangelegd, is deze, of misschien een andere SailWise-vakantie, ook echt iets voor jou!

wintersport, GIF van schaatser

Op glad ijs: wintersporten met weinig zicht

Geschatte leestijd: 5 minuten

Zie je het al voor je? Een schaatser die zich aan het tuig van zijn geleidehond over het ijs voortbeweegt, of een skiër die met behulp van een taststok de zwarte piste afdaalt? Nee? Goed, dat ligt niet aan jouw vermogen tot inbeelden, de traditionele hulpmiddelen voor visueel beperkten schieten zeer zeker tekort op een gladde, bevroren ondergrond. Dat wil echter niet zeggen dat blinden en slechtzienden niet aan wintersport kunnen doen. In mijn jeugd heb ik zeer regelmatig mogen skiën en schaatsen. Dankzij verschillende stichtingen en mijn eigen school mocht ik meerdere malen proeven van de wintersport en nog steeds ga ik niet snel zo’n ijskoud avontuur uit de weg.

Schaatslessen op kunstijs

Al op jonge leeftijd begon ik met schaatsen. Er werden voor kinderen met een visuele beperking speciale dagen georganiseerd door een stichting, ik weet helaas niet meer welke, waarbij we op ons eigen tempo kennis konden maken met de sport. We kregen dan vaak één op één les van een instructeur, die al zijn tijd, aandacht en geduld aan zijn of haar leerling wijdde. Eerst leerde ik schaatsen aan zo’n rekje dat je voor je uit duwt om niet onderuit te gaan, maar al snel ging ik zonder hulpmiddel over het ijs.

Ook op latere leeftijd, toen ik al op het voortgezet onderwijs zat, werden er speciale schaatsdagen georganiseerd door mijn school. Omdat ik al enige ervaring had ging ik na korte tijd mijn eigen rondjes op de ijsbaan schaatsen. Het voordeel van schaatsen op zo’n baan is dat je niet kunt verdwalen: je kunt maar één kant op en de baan loopt rond, dus je kunt nooit een verkeerde afslag nemen. Het enige waarvoor ik moest oppassen, waren mijn mede-schaatsers die niet mee waren vanuit mijn school. Zij konden in tegenstelling tot mij prima zien, maar zagen niet aan mij dat dit voor mij niet gold. Dat was de reden dat we knalgele hesjes moesten dragen waarop duidelijk stond aangegeven dat we het slecht zagen.

Vorig jaar was er rond deze tijd een kleine ijsbaan vlak bij mijn huidige woonplek. Ik heb toen ook een paar keer geschaatst zonder instructeur, gewoon met vrienden. Inmiddels had ik letterlijk de slag te pakken. Schaatsen verleer je niet zo snel meer, zeker niet als je in je jonge jaren intensief één op één instructie hebt gehad. Of ik bang ben om te vallen? Ach, natuurlijk ga ik wel eens onderuit, maar dit ligt lang niet altijd aan mijn slechte visus. En zo lang de schaatsers om je heen een beetje rekening met je houden komt het meestal wel goed is mijn ervaring.

Schaatsen op natuurijs

Tja, dit is weer een hele andere tak van de wintersport. Als mijn ouders met mijn zussen op het meer vlak bij ons huis gingen schaatsen, deed ik altijd dapper mee en ik hield ze nog bij ook. Toch voelt schaatsen op natuurijs, hoe gaaf het ook is om te doen, een beetje onveilig voor me. Je kunt makkelijker verdwalen als je op open water schaatst, al hielden mijn ouders me natuurlijk goed in de gaten. Daarbij heeft natuurijs genoeg oneffenheden die ik makkelijk over het hoofd kan zien, zeker als er sneeuw op het ijs ligt. Ondanks dat, ga ik graag mee om te schaatsen. Simpelweg omdat ik het heel erg leuk vind. Ik voel me super vrij en wendbaar op mijn schaatsen, zelfs al hebben mijn knieën vaak genoeg een harde ontmoeting met het bevroren wateroppervlak.

Skikamp in Oostenrijk: next-level wintersport

Skiën is voor mij een soortgelijk verhaal. Ik begon als jonkie met speciale één op één skilessen in Snow World, Zoetermeer. Ook dit skiën vond ik heel erg leuk, alleen dat vallen… Natuurlijk, omdat je je over sneeuw voortbeweegt val je zachter, maar het overeind komen duurt door die lange latten een eeuwigheid. Ook het naar boven gaan, we begonnen natuurlijk wel met een kleine heuvel, vergde tijd. Daar tegenover stond dat het van de heuvel af glijden met een behoorlijke vaart, terwijl de ijzige wind door mijn haren woei, een heerlijke beloning voor mijn zwoegen was.

In 2015 ging ik met de bovenbouw van mijn school een week op skikamp. We verbleven in een hostel hoog in de bergen van Oostenrijk. Vaarwel miniheuvels en kunstsneeuw, nu gingen we voor het echie. We begonnen met skiën vanaf het bospad, een vrij makkelijke en niet al te lange route. Daarvoor moesten we wel met de skilift naar boven. Een heuse skilift, waar je heel snel tegenaan moest leunen voordat hij aan je neus voorbij ging. De lift duwde je dan naar boven, dus je moest opletten dat de latten van je ski’s niet over elkaar heen gingen. Voor de mensen die het echt eng vonden werd de lift af en toe stil gezet

Ook het skiën ging hier één op één, er waren genoeg begeleiders mee. Voor degenen die het echt slecht zagen, zoals ik, werd een hulpmiddel gebruikt dat een pilot werd genoemd. Ik hield een soort beugel vast die voor mijn buik werd gehouden. Achter me skiede iemand met goed zicht, die de twee uiteinden van deze beugel vasthield en indien nodig daarmee de richting kon aangeven. Later voelde ik me zeker genoeg om zonder pilot te skiën en aan het eind van de week ging ik de blauwe piste af. Deze vond ik al best eng met van die scherpe bochten. Hier ben ik het vaakst onderuit gegaan en ik vergeet nooit meer dat moment dat de ski’s van mijzelf en mijn begeleider in elkaar gehaakt zaten en we beide niet konden opstaan. We hebben toen flink gelachen en gevloekt.

Wat een heerlijke week was dat. We hebben niet alleen op de ski’s gestaan, we gingen ook wandelen en langlaufen. ’s Middags wachtte dan vaak een heerlijke, hete soep op ons in het hostel. Nee, met de juiste begeleiding en aanpassingen zijn deze wintersporten erg leuk voor mensen met een visuele beperking. En tijdens deze week heeft niemand een ledemaat gebroken, dat kun je bij veel skivakanties met grote groepen zienden niet zeggen, toch?

Foto van Annemarieke en paard Lex bij de para-dressuur clinic van bonscoach Joyce

Para-dressuur, een gevoelssport

Geschatte leestijd: 3 minuten

Het enige dat ik kan en mag besturen

Zeer regelmatig krijg ik te horen: wat knap dat je kunt paardrijden terwijl je blind bent! Dan weet ik nooit zo goed wat ik moet zeggen. Voor mij is het vanzelfsprekend: ik doe het al 15 jaar met veel plezier. Ik heb een aangeboren visuele beperking. Momenteel zie ik nog 0,01%, licht, donker en contouren. Bij paardrijden hoef ik mijn zicht nauwelijks te gebruiken: ik kan voelen wat het paard onder mij doet en welk been hij op welk moment optilt of neerzet. Ik kan het ritme voelen en mee bewegen met het ritme. Een veel voorkomende vraag van instructeurs is ook: voel je het verschil?

Para-dressuur

Het enige lastige is dat ik niet kan zien waar we heen rijden. Dit is van belang bij dressuur, waarbij wordt verwacht dat er rechte lijnen gereden worden op de letter. Vroeger kon ik de letters nog een klein beetje waarnemen, maar tegenwoordig is hier geen sprake meer van. Vorig jaar besefte ik dat ik toch echt hulpmiddelen nodig zal hebben als ik verder wil in de wedstrijdsport. Ik heb mij verdiept in de wereld van de para-dressuur waar ik tot dan nog zeer weinig vanaf wist. Ik kwam te weten dat ik mij kon laten keuren bij een oogarts. Aan de hand van de expertise van de oogarts werd bepaald welke hulpmiddelen ik mag gebruiken tijdens wedstrijden en in welke grade ik ingedeeld zal worden. Dit werd bepaald door NOC*NSF en de Koninklijke Nederlandse Hippysche Sportfederatie. Ik kon snel terecht bij de oogarts van Bartiméus en het traject verliep vlot.

Ik heb, zoals dat heet, een dispensatiepas ontvangen waar op staat dat ik gebruik mag maken van ‘callers’, één of meerdere personen die in de rijbak staan een de letters opnoemen waar ik langs rijd. Zo kan ik horen waar ik ben en waar ik heen ga.

De para-dressuur bestaat uit vijf grades, dit houd in dat de ernst van de beperking bepaald in welke grade je wordt ingedeeld. Grade één is zeer ernstig beperkt en grade vijf lichtbeperkt. De proeven van grade één zijn veel lichter dan die van grade vijf. Tot mijn verbazing werd ik ingedeeld in grade vijf, blindheid wordt dus als lichte beperking gezien.

Hulpmiddelen

Er is een stichting genaamd DVB Foundation, bestaande uit een netwerk van sponsoren die ruiters met een beperking een warm hart toedragen. Zij sponsoren hulpmiddelen en lessen voor ruiters met een beperking, bijvoorbeeld een aangepast zadel. Ik heb tien paardrijlessen gesponsord gekregen van een  gerenomeerd instructeur. Hier ben ik zeer dankbaar voor.

Eigen paard

Na lang sparen heb ik eind 2019 een eigen paard gekocht. Natuurlijk had ik alles geregeld wat bij een eigen paard komt kijken. Een stal waar hij zal komen te staan enzovoort. Ik heb voor een pensionstal gekozen waar de stal uitgemest wordt en de paarden gevoert worden. Niet omdat ik lui ben, maar een stal uitmesten is praktisch niet te doen voor mij. Op de tast mestballen opsporen, nee bedankt!

Het gaat erg goed met mijn paard Lex en met onze samenwerking. In het begin was het erg wennen. Lex had nog nooit een zeer slechtziende op zijn rug gehad. Ik geloof dat paarden wel merken dat er iets aan de hand is, maar hoe of wat is moeilijk te begrijpen voor hen.

Mooiste ervaring

In augustus heb ik deel genomen aan een clinnic die gegeven werd door de Nederlandse bonscoach van de para-dressuur, Joyce Heuitink. Op een prachtige accomodatie hebben Lex en ik een introductieproef gereden. Deze werd beoordeeld door Joyce Heuitink waarna ik nog les kreeg van haar. Dit was een zeer leerzame ervaring. Lex en ik gaan nog veel oefenen en verbeteren. Mijn droom is om met de Nederlandse kampioenschappen mee te doen, maar plezier is het aller belangrijkste. Aan plezier ontbreekt het niet, iedere dag ga ik met een grote smile op mijn gezicht naar Lex toe. Rijdend op Lex ben ik even onbeperkt.

Dit artikel werd geschreven door Annemarieke van Bloois