Home » vakantie

Tag: vakantie

Avond zeilen, foto van water en lichtjes

In hetzelfde schuitje: zeilen met SailWise

Geschatte leestijd: 5 minuten

Ieder jaar is het voor mij weer een struggle: wat ga ik doen met mijn vakantie? Mijn hoofd zit vol wilde plannen. Zo zou ik graag een keer willen backpacken door Australië, lijkt het me spannend om een wereldreis te maken en wil ik altijd nog een keer naar een resort in Spanje. Dat zijn dingen die je niet zo snel in je eentje onderneemt, zeker niet als je zeer slecht ziet. Bovendien hebben we dit jaar nog steeds te maken met corona, waardoor het me beter leek om in eigen land te blijven. Mijn huisgenoot en goede vriend Robert had me al vaak enthousiaste verhalen verteld over zijn vakanties met SailWise, een stichting die watersportvakanties organiseert voor mensen met een beperking. Hij was al een paar keer mee geweest met de watersportweek voor jongeren. Ik had al eerder overwogen om mee te gaan, maar de prijs schrok me een beetje af, hoewel deze in verhouding eigenlijk best wel mee valt. Hoe dan ook, dit jaar hakte ik de knoop door en besloot ook om mee te gaan. Het enige waar ik na zeven woelige dagen van zeilen, zwemmen, roeien en waterskiën spijt van heb, is dat ik niet veel eerder ben meegegaan.

Grenzen verleggen

Mijn watersportervaring reikt, afgezien van een enkele keer roeien en kanoën met school, niet verder dan mijn A-zwemdiploma en zo nu en dan rondhangen op een door een ander bestuurd motorbootje. Ik was in mijn leven één keer wezen zeilen met school op een enorme zeilboot, waarbij ik meer aandacht besteedde aan kletsen met mijn schoolvriendinnen dan aan de techniek van de sport. Het kwam er dus op neer dat ik niet precies wist wat ik kon verwachten en dat ik een heel vertekend beeld had van de boten. Maar goed, het was een doe-vakantie en ik ben dol op water, dus ik ging er vanuit dat het wel goed zou komen, wat natuurlijk ook zo was. Ik heb veel verschillende zeilboten mogen varen, uiteraard met ervaren vrijwilligers als bemanning. Daardoor kon ik af en toe sturen of mocht ik de fok, het kleine zeil, bedienen. Ook heb ik een keer buiten boord mogen hangen aan een daarvoor bestemd touw, de trapeze genaamd, waarmee je de boot met je gewicht recht kunt trekken waardoor deze harder gaat.

SailWise bood die week ook een aangepaste vorm van waterskiën aan. Waterskiën was iets dat mijn ouders en zussen vaak deden tijdens onze vakanties in Hongarije, waarbij ik alleen maar verlangend vanaf de kant kon toekijken. Ze durfden het niet aan met mij, wat ook wel logisch is misschien. Deze vorm van waterskiën die ik heb gedaan was beter haalbaar voor mij. Je werd niet aan je armen voortgetrokken, maar zat (of stond) in plaats daarvan op een surfplank die achter een speedboot aan werd getrokken. Dit was een ontzettend leuke en enerverende ervaring.

Alles was zo goed georganiseerd voor mensen met een lichamelijke of zintuiglijke beperking, dat ik me altijd heel erg veilig heb gevoeld. Zelfs toen het op de eerste hele dag van de week zo hard waaide dat ze niet alle boten uit wilden sturen en de boot waarop ik zat, die nooit eerder was omgeslagen, omsloeg. Natuurlijk moest zoiets mij weer overkomen. Ik was op pad met twee ervaren zeilers, maar één onverwachtse windvlaag en het was gebeurd. Natuurlijk droeg ik een reddingsvest en bang was ik dan ook absoluut niet. Wel rukten de hulptroepen massaal uit, brandweer, waterpolitie en zelfs een traumahelikopter, omdat mensen op de kant alarm hadden geslagen. De brandweer en heli werden al snel geannuleerd, want deze waren absoluut niet nodig. Ook SailWise was snel ter plaatsen met hun speedboot om me terug te brengen naar het eiland. Ze waren allemaal erg bezorgd om me. Hoe vaak me wel niet is gevraagd of ik bang was geweest… Nee, het was natuurlijk even een schrikmomentje toen we te water raakten en bungelen aan de glibberige rand van een boot met volgelopen zeilkleding is ook niet het meest comfortabele wat ik ooit heb gedaan, maar verder vond ik het een hele ervaring en kon ik er al heel snel om lachen. Misschien kwam het ook door mijn gebrek aan zeilervaring dat ik al vanaf het begin rekening hield met de mogelijkheid van omslaan. Hoe dan ook, de rest van de week is mij, of een andere deelnemer, niets vergelijkbaars overkomen en bleven boten die een stuk makkelijker omslaan in de juiste positie op het water drijven.

Non-visueel zeilen

SailWise biedt watersportvakanties aan voor groepen met verschillende soorten beperkingen. De week waar ik aan deelnam is toegerust op mensen met een fysieke en / of zintuiglijke beperking. Alles was hierdoor zo aangepast dat iedereen kon meedoen. Ook leuk, zeilen doe je voor een deel op gevoel, dus voor de visueel beperkten die mee waren was het zeker niet saai. Ik heb onwijs genoten van de harmonie van wind en water, die je, als je weet wat je doet, samen naar de juiste plek brengen. Het was ook bijzonder om mensen met zo veel verschillende soorten beperkingen te ontmoeten. Je leert tijdens zo’n week erg veel van elkaar en je wereld wordt op dat gebied erg verruimd. Wel merkte ik, niet voor het eerst uiteraard, dat mijn beperking best bepalend is voor hoe ik omga met bepaalde situaties. De eerste paar dagen waren mijn ogen constant moe, omdat ik de omgeving van het eiland waar we verbleven in me moest opnemen. Later trok dat gelukkig bij. Ook is het voor mij erg lastig om mijn zicht uit te leggen. Er waren nog twee andere mensen met een visuele beperking mee, maar die kunnen allebei niets zien, dus daarbij was het een stuk makkelijker. Bij mijn zicht, wat ik er wel en niet mee kan, valt geen rechte lijn te trekken. Sowieso kan ik geen rechte lijnen trekken in verband met mijn belabberde oog-handcoördinatie. Het is lastig uit te leggen dat ik kan zien waar de aanlegsteiger ophoudt en het water begint, terwijl ik niet zelf mijn maat bij de geleende zeilkleding kan vinden. Of dat ik makkelijk lang achter elkaar video games kan spelen, maar bij het bij elkaar sprokkelen van mijn ontbijt of het helpen in de keuken al snel het overzicht verlies, wat soms resulteert in een mini-paniekaanvalletje. Gelukkig ontbrak het me niet aan hulp en heb ik, afgezien van mijn brandende ogen, volop van de vakantie kunnen genieten.

De zeven dagen vlogen veel te snel voorbij. Ik heb veel leuke, inspirerende mensen ontmoet bij wie het bijna fysiek pijn deed om aan het einde van de week afscheid van te nemen. Ik wil zeker nog een keer, of meerdere keren, terugkeren naar het eiland, om de dingen te doen waar ik niet aan toe was gekomen. Als je van watersport houdt en een beetje avontuurlijk bent aangelegd, is deze, of misschien een andere SailWise-vakantie, ook echt iets voor jou!

wintersport, GIF van schaatser

Op glad ijs: wintersporten met weinig zicht

Geschatte leestijd: 5 minuten

Zie je het al voor je? Een schaatser die zich aan het tuig van zijn geleidehond over het ijs voortbeweegt, of een skiër die met behulp van een taststok de zwarte piste afdaalt? Nee? Goed, dat ligt niet aan jouw vermogen tot inbeelden, de traditionele hulpmiddelen voor visueel beperkten schieten zeer zeker tekort op een gladde, bevroren ondergrond. Dat wil echter niet zeggen dat blinden en slechtzienden niet aan wintersport kunnen doen. In mijn jeugd heb ik zeer regelmatig mogen skiën en schaatsen. Dankzij verschillende stichtingen en mijn eigen school mocht ik meerdere malen proeven van de wintersport en nog steeds ga ik niet snel zo’n ijskoud avontuur uit de weg.

Schaatslessen op kunstijs

Al op jonge leeftijd begon ik met schaatsen. Er werden voor kinderen met een visuele beperking speciale dagen georganiseerd door een stichting, ik weet helaas niet meer welke, waarbij we op ons eigen tempo kennis konden maken met de sport. We kregen dan vaak één op één les van een instructeur, die al zijn tijd, aandacht en geduld aan zijn of haar leerling wijdde. Eerst leerde ik schaatsen aan zo’n rekje dat je voor je uit duwt om niet onderuit te gaan, maar al snel ging ik zonder hulpmiddel over het ijs.

Ook op latere leeftijd, toen ik al op het voortgezet onderwijs zat, werden er speciale schaatsdagen georganiseerd door mijn school. Omdat ik al enige ervaring had ging ik na korte tijd mijn eigen rondjes op de ijsbaan schaatsen. Het voordeel van schaatsen op zo’n baan is dat je niet kunt verdwalen: je kunt maar één kant op en de baan loopt rond, dus je kunt nooit een verkeerde afslag nemen. Het enige waarvoor ik moest oppassen, waren mijn mede-schaatsers die niet mee waren vanuit mijn school. Zij konden in tegenstelling tot mij prima zien, maar zagen niet aan mij dat dit voor mij niet gold. Dat was de reden dat we knalgele hesjes moesten dragen waarop duidelijk stond aangegeven dat we het slecht zagen.

Vorig jaar was er rond deze tijd een kleine ijsbaan vlak bij mijn huidige woonplek. Ik heb toen ook een paar keer geschaatst zonder instructeur, gewoon met vrienden. Inmiddels had ik letterlijk de slag te pakken. Schaatsen verleer je niet zo snel meer, zeker niet als je in je jonge jaren intensief één op één instructie hebt gehad. Of ik bang ben om te vallen? Ach, natuurlijk ga ik wel eens onderuit, maar dit ligt lang niet altijd aan mijn slechte visus. En zo lang de schaatsers om je heen een beetje rekening met je houden komt het meestal wel goed is mijn ervaring.

Schaatsen op natuurijs

Tja, dit is weer een hele andere tak van de wintersport. Als mijn ouders met mijn zussen op het meer vlak bij ons huis gingen schaatsen, deed ik altijd dapper mee en ik hield ze nog bij ook. Toch voelt schaatsen op natuurijs, hoe gaaf het ook is om te doen, een beetje onveilig voor me. Je kunt makkelijker verdwalen als je op open water schaatst, al hielden mijn ouders me natuurlijk goed in de gaten. Daarbij heeft natuurijs genoeg oneffenheden die ik makkelijk over het hoofd kan zien, zeker als er sneeuw op het ijs ligt. Ondanks dat, ga ik graag mee om te schaatsen. Simpelweg omdat ik het heel erg leuk vind. Ik voel me super vrij en wendbaar op mijn schaatsen, zelfs al hebben mijn knieën vaak genoeg een harde ontmoeting met het bevroren wateroppervlak.

Skikamp in Oostenrijk: next-level wintersport

Skiën is voor mij een soortgelijk verhaal. Ik begon als jonkie met speciale één op één skilessen in Snow World, Zoetermeer. Ook dit skiën vond ik heel erg leuk, alleen dat vallen… Natuurlijk, omdat je je over sneeuw voortbeweegt val je zachter, maar het overeind komen duurt door die lange latten een eeuwigheid. Ook het naar boven gaan, we begonnen natuurlijk wel met een kleine heuvel, vergde tijd. Daar tegenover stond dat het van de heuvel af glijden met een behoorlijke vaart, terwijl de ijzige wind door mijn haren woei, een heerlijke beloning voor mijn zwoegen was.

In 2015 ging ik met de bovenbouw van mijn school een week op skikamp. We verbleven in een hostel hoog in de bergen van Oostenrijk. Vaarwel miniheuvels en kunstsneeuw, nu gingen we voor het echie. We begonnen met skiën vanaf het bospad, een vrij makkelijke en niet al te lange route. Daarvoor moesten we wel met de skilift naar boven. Een heuse skilift, waar je heel snel tegenaan moest leunen voordat hij aan je neus voorbij ging. De lift duwde je dan naar boven, dus je moest opletten dat de latten van je ski’s niet over elkaar heen gingen. Voor de mensen die het echt eng vonden werd de lift af en toe stil gezet

Ook het skiën ging hier één op één, er waren genoeg begeleiders mee. Voor degenen die het echt slecht zagen, zoals ik, werd een hulpmiddel gebruikt dat een pilot werd genoemd. Ik hield een soort beugel vast die voor mijn buik werd gehouden. Achter me skiede iemand met goed zicht, die de twee uiteinden van deze beugel vasthield en indien nodig daarmee de richting kon aangeven. Later voelde ik me zeker genoeg om zonder pilot te skiën en aan het eind van de week ging ik de blauwe piste af. Deze vond ik al best eng met van die scherpe bochten. Hier ben ik het vaakst onderuit gegaan en ik vergeet nooit meer dat moment dat de ski’s van mijzelf en mijn begeleider in elkaar gehaakt zaten en we beide niet konden opstaan. We hebben toen flink gelachen en gevloekt.

Wat een heerlijke week was dat. We hebben niet alleen op de ski’s gestaan, we gingen ook wandelen en langlaufen. ’s Middags wachtte dan vaak een heerlijke, hete soep op ons in het hostel. Nee, met de juiste begeleiding en aanpassingen zijn deze wintersporten erg leuk voor mensen met een visuele beperking. En tijdens deze week heeft niemand een ledemaat gebroken, dat kun je bij veel skivakanties met grote groepen zienden niet zeggen, toch?

Kustlijn Vlissingen, Zeeland

Mijn zomer in Zeeland

Geschatte leestijd: 3 minuten

In deze vreemde tijd is het al moeilijker om een vakantie te plannen, laat staan het vinden van een leuke bestemming. En blijf je in Nederland, of waag je de gok en kies je voor het buitenland? Persoonlijk ben ik meer het type vakantievierder in eigen land. Niet alleen omdat het minder gedoe is met reizen, maar ook omdat ik vind dat Nederland ons zoveel moois te bieden heeft. En er zijn nog zoveel plekken waar ik nog nooit ben geweest en zoveel steden om te ontdekken. Toch zijn er altijd plekken en of provincies waar ik naar terugkeer en één daarvan is de provincie Zeeland.

Zeeland, de place to be, of toch nie?

Persoonlijk ben ik echt helemaal fan van deze provincie met zijn mooie natuur, schone stranden en gezellige dorpen en steden. Ik ervaar hier echt het vakantiegevoel, helemaal als ik door een winkelstraat loop, op het strand ben of geniet van een drankje op een terras. Toch zijn er ook mensen die Zeeland echt de saaiste provincie van Nederland vinden, omdat ze er bijvoorbeeld als kind elke vakantie naartoe zijn geweest, of omdat ze het er te rustig vinden. Ja, het is geen Amsterdam of Utrecht, maar ondanks dat het er rustiger is, kan je in de steden en op de stranden ook genoeg vertier vinden. Ik zal hieronder mijn favoriete plaatsen met je delen.

Vlissingen

Ondanks dat ik hier maar één keer geweest ben is dit toch wel mijn favoriet. Alles wat je zoekt op het gebied van winkels, terrasjes en strand komt hier zo mooi bij elkaar. Vooral de boulevard vind ik een erg fijne plek. Als ik in de buurt zou wonen, zou ik daar regelmatig te vinden zijn, op een bankje luisterend naar het rustgevende geluid van de golven van de zee. Verder is er qua restaurants en winkels ook een groot aanbod, dus is het denk ik moeilijk om je snel te vervelen in deze stad.

Sluis

Dit gezellige vestingstadje is de ultieme bestemming voor een dagje shoppen. Ik kom hier regelmatig en het verveeld eigenlijk nooit. Even tussendoor een terrasje pakken, succes met kiezen! Sluis is namelijk niet alleen populair door z’n grote hoeveelheid winkels, maar ook om de vele restaurants die je er kunt vinden.

Goes

Goes is wat mij betreft ook een stad waar je echt een keer geweest moet zijn. Niet alleen behoort de stad door zijn vele winkels, net als Sluis en Middelburg tot de drie belangrijkste winkelsteden van Zeeland, ook door de gezellige markten is Goes erg populair. Het is dus denk ik heel moeilijk om met lege handen thuis te komen na een dagje Goes. Mij is het in ieder geval niet gelukt.

Groede

Strandgangers opgelet! Aan de kust, nabij dit schilderachtige dorp is het echt genieten met een hoofdletter G. Ga lekker zonnen op één van de schoonste stranden van Zeeland, neem een frisse duik in de zee, of geniet op het terras bij het strandpaviljoen van een hapje en een drankje. Ik ben hier vorig jaar geweest en was meteen op mijn gemak door de fijne sfeer. Als je op zoek bent naar het ultieme vakantiegevoel, ga je het in Groede zeker vinden.

Plekken die ik nog wil ontdekken

Toch zijn er ook in Zeeland genoeg plekken waar ik nog niet ben geweest en graag naartoe zou willen, zoals Zierikzee, Renesse, Middelburg en Zoutelande. Ook voor mij dus nog genoeg te ontdekken. Zo zie je maar, je hoeft geen verre en dure reizen te maken voor een fijne vakantie, je kunt ook gewoon naar Zeeland.