Home » visuele beperking

Tag: visuele beperking

hardlopen buddy

Hardlopen met een buddy: blind vertrouwen tussen schoorstenen en Schotse Hooglanders

Geschatte leestijd: 4 minuten

Mijn naam is Claudia Kaijen, ik ben twintig jaar en oh ja, ik ben zo goed als blind. Een van mijn grootste hobby’s op dit moment is hardlopen. Daar wil ik je graag meer over vertellen. Ik neem je mee in mijn eerste echte ervaring met het hardlopen met een buddy. Wat het (extra) bijzonder maakt.

Al rennend verkennen

Ik woon op Rozenburg. Er zijn weinig plekken waar industrie en natuur zo dicht bij elkaar zijn als hier. Een klein zwart hondje rent al keffend achter twee mensen aan in het park op Rozenburg. Een vrouw roept naar hem: ‘kom hier! Hier komen!’, maar het hondje blijft achter de mensen aan rennen. Eén van die twee mensen ben ik, samen met mijn buddy loop ik hard door het park. Het hondje vindt mij en mijn buddy veel te interessant en heeft duidelijk geen zin om te luisteren. Hij rent al keffend af en toe een rondje om ons heen en blijft dan voor ons staan. De vrouw probeert het nog eens: ‘Max kom nou eindelijk hier!”. Uiteindelijk houdt het hondje het voor gezien en gaat terug naar zijn baasje. Mijn buddy en ik rennen verder.

Buitenfoto natuur
Sporten in de natuur met silo’s op de achtergrond / foto Peter Kaijen

Het is fijn om je vrij te voelen en buiten in de (niet zo) frisse lucht te zijn. Hier in het park krijg je niet veel mee van de industrie buiten het dorp: af en toe hoor je geluiden die er op wijzen dat je in de Botlek bent, zoals traag rijdende goederentreinen of fabrieken die aan het affakkelen zijn, maar in het park is het in het algemeen rustig. Het park heeft niet alleen maar een functie als losloopgebied of hardlooproute, het zorgt er namelijk ook voor dat je op het dorp niet veel ziet van de industrie. Voor mijn buddy is het soms nog even zoeken naar de routes: we lopen namelijk voor de eerste keer samen.

Hoe ik mijn buddy ontmoette

Via de site van RunningBlind zijn we met elkaar in contact gekomen. Het is voor mij wel even wennen om met een man van rond de veertig hard te lopen. Tijdens het hardlopen moet ik hem honderd procent  kunnen vertrouwen, maar na een paar honderd meter en de eerste grote hindernissen zoals palen, weet ik dat het goed zit en dat we veilig terug komen. We zijn tijdens het lopen met elkaar verbonden door een lintje, zo kan hij mij sturen. Hij is tijdens het hardlopen mijn ogen, hij zorgt ervoor dat ik de goede kant op ga en niet over een takje of stoeprandje struikel. Als we de stoeprand naderen zegt hij: ‘over twee stappen het stoepje af’, tegelijkertijd verlaagt hij het tempo iets, zodat ik meer tijd heb om te reageren. Met de hulp van mijn buddy kan ik nog meer genieten van de mooie natuur die Rozenburg te bieden heeft en mijn grenzen opzoeken tijdens het hardlopen. Met mijn buddy kan ik verder en harder lopen en hoef ik niet meer op mijn ogen te vertrouwen. Want niets is zo fijn als moe en bezweet, maar vooral heel terug te komen van een mooie en uitdagende hardlooproute.

Alleen ging niet meer

Ik loop eigenlijk nog niet zo lang hard. In maart vorig jaar ben ik begonnen met hardlopen. Door corona zat ik opeens thuis. Ik kan niet zo goed tegen stilzitten, dus ik besloot dat ik wilde gaan hardlopen. De eerste tijd heb ik samen met mijn nicht hardgelopen, maar na een paar maanden kon zij helaas niet meer. Ik was het hardlopen nog lang niet zat en omdat ik de routes inmiddels goed kende besloot ik om zelf maar te gaan lopen. Dit heb ik vanaf de zomer tot aan ongeveer januari/februari van dit jaar gedaan, maar ik merkte dat het voor mij steeds lastiger werd om zelf hard te lopen, omdat mijn zicht verder achteruit ging.

Ondertussen was ik er wel achter gekomen dat ik niet wilde stoppen, dus moest ik opzoek naar een oplossing. Toen kwam ik op de site van RunningBlind terecht en ben ik op zoek gegaan naar een passende buddy. Die heb ik gelukkig vrij snel gevonden en het bleek een goede match. We lopen nog steeds met veel plezier samen hard en zijn van plan om onze grenzen verder te verleggen, door bijvoorbeeld mee te doen aan hardloopevenementen zoals de CPC Den Haag.

Andere sporten

Hardlopen is niet de eerste sport die ik doe, ik heb vanaf dat ik klein ben gezwommen en daarvan vele jaren gesnorkeld. Met het snorkelen ben ik een aantal jaren geleden gestopt omdat het in mijn ogen niet meer goed te doen was omdat ik minder ging zien.  Ik heb trouwens nooit goed gezien, maar de laatste jaren is mijn zicht hard achteruit gegaan en inmiddels ben ik zo goed als blind. Dit zorgt er voor dat ik door de jaren heen me steeds heb moeten aanpassen met wat ik wel en niet kan (zien).

Dit artikel werd geschreven door Claudia Kaijen. Ook gastauteur worden? Klik hier.

Foto van koffie op het terras

Als VIP op het terras

Geschatte leestijd: 3 minuten

Eindelijk, na een periode vol wind en regen lijkt de zomer even terug te zijn. De temperaturen gaan voorzichtig weer omhoog, de zon schijnt en we gaan weer steeds meer naar buiten. Wat mij betreft is dit dan ook DE tijd om een terrasje te pakken. Mijn woonplaats barst van de restaurants met terrassen en helemaal met dit lekkere weer ben ik daar dan ook regelmatig te vinden met familie of vrienden, genietend van een hapje, drankje en de gezellige sfeer. Ik krijg dan echt zo’n vakantiegevoel.

Goed voorbereid het terras op

Ik krijg wel eens de vraag of ik het niet lastig vind om mezelf zogezegd te kunnen redden op een terras. Ik zie immers enkel licht en donker, dus even de menukaart lezen of het personeel wenken is wel eens lastig. Gelukkig hebben de meeste restaurants de menukaart op hun website staan en vaak is deze wel redelijk toegankelijk voor de spraaksoftware die ik gebruik. Het gebeurt een enkele keer dat de menukaart als een afbeelding op de site staat en dan kan ik er logischerwijs niks mee. Dat vind ik jammer, want vaak bekijk ik de menukaart even voor ik op stap ga, zodat ik al een beetje weet wat ik kan verwachten en het voor mij dan makkelijker is om, eenmaal op het terras aangekomen, een keuze te maken.

De aandacht trekken van het personeel is voor mij echter wel een issue, want dit doe je over het algemeen door oogcontact te maken en laat ik daar nou niet zo goed in zijn. En nee, ik ben ook niet het type mens dat dan maar over het terras gaat zitten roeptoeteren dat hij nog iets wil eten of drinken. Gelukkig heb ik meestal wel iemand bij me met meer zicht dan ik, en weet ik inmiddels ook restaurants in de buurt te vinden waar de bediening vaak uit zichzelf naar je toe komt.

Het grote nadeel

Het is wel eens gebeurd dat ik met twee vrienden een terrasje wilde pakken en we bij een restaurant kwamen waar ik maar één keer eerder was geweest. Toen was de bediening niet zo vlot, maar dat was inmiddels al meer dan een jaar geleden, dus gaf ik ze het voordeel van de twijfel. Nou, dat heb ik geweten. We hebben ze welgeteld drie keer gezien, toen ze de bestelling op kwamen nemen, toen ze de bestelling brachten en ongeveer een uur later, toen we na diverse pogingen contact probeerden te krijgen maar op stonden om weg te gaan. Ja, toen wisten ze niet hoe snel ze naar ons toe moesten komen met de rekening. Nu denk je misschien, het was vast heel druk daar, dus wat een ongeduld, maar er waren maar liefst twee andere tafels bezet, dus daar lag het niet aan. Maar goed, ondanks die vervelende ervaring hadden we het wel gewoon gezellig met elkaar en daar gaat het uiteindelijk om, toch?

Tips voor zorgeloos non-visueel terrassen

Ben je zelf visueel beperkt en vind je het zogezegd een uitdaging om zonder hulp van iemand met goed zicht toch naar een restaurant te gaan? Voel je dan niet bezwaart om iets extra’s aan het personeel te vragen. Ik vraag bijvoorbeeld altijd of ze het vlees dat ik besteld heb willen snijden, omdat het voor mij nu eenmaal lastig is om dit zelf netjes te doen, helemaal als er behalve het vlees nog meer dingen op mijn bord liggen. Zo kan ik toch van mijn eten genieten, zonder dat het een complete chaos op mijn bord wordt. Ook is het een goed idee om van te voren de online menukaart van het restaurant te checken als die er is, zodat je alvast een beetje kunt bedenken wat je wilt eten en het personeel niet de hele menukaart hoeft voor te lezen.

Avond zeilen, foto van water en lichtjes

In hetzelfde schuitje: zeilen met SailWise

Geschatte leestijd: 5 minuten

Ieder jaar is het voor mij weer een struggle: wat ga ik doen met mijn vakantie? Mijn hoofd zit vol wilde plannen. Zo zou ik graag een keer willen backpacken door Australië, lijkt het me spannend om een wereldreis te maken en wil ik altijd nog een keer naar een resort in Spanje. Dat zijn dingen die je niet zo snel in je eentje onderneemt, zeker niet als je zeer slecht ziet. Bovendien hebben we dit jaar nog steeds te maken met corona, waardoor het me beter leek om in eigen land te blijven. Mijn huisgenoot en goede vriend Robert had me al vaak enthousiaste verhalen verteld over zijn vakanties met SailWise, een stichting die watersportvakanties organiseert voor mensen met een beperking. Hij was al een paar keer mee geweest met de watersportweek voor jongeren. Ik had al eerder overwogen om mee te gaan, maar de prijs schrok me een beetje af, hoewel deze in verhouding eigenlijk best wel mee valt. Hoe dan ook, dit jaar hakte ik de knoop door en besloot ook om mee te gaan. Het enige waar ik na zeven woelige dagen van zeilen, zwemmen, roeien en waterskiën spijt van heb, is dat ik niet veel eerder ben meegegaan.

Grenzen verleggen

Mijn watersportervaring reikt, afgezien van een enkele keer roeien en kanoën met school, niet verder dan mijn A-zwemdiploma en zo nu en dan rondhangen op een door een ander bestuurd motorbootje. Ik was in mijn leven één keer wezen zeilen met school op een enorme zeilboot, waarbij ik meer aandacht besteedde aan kletsen met mijn schoolvriendinnen dan aan de techniek van de sport. Het kwam er dus op neer dat ik niet precies wist wat ik kon verwachten en dat ik een heel vertekend beeld had van de boten. Maar goed, het was een doe-vakantie en ik ben dol op water, dus ik ging er vanuit dat het wel goed zou komen, wat natuurlijk ook zo was. Ik heb veel verschillende zeilboten mogen varen, uiteraard met ervaren vrijwilligers als bemanning. Daardoor kon ik af en toe sturen of mocht ik de fok, het kleine zeil, bedienen. Ook heb ik een keer buiten boord mogen hangen aan een daarvoor bestemd touw, de trapeze genaamd, waarmee je de boot met je gewicht recht kunt trekken waardoor deze harder gaat.

SailWise bood die week ook een aangepaste vorm van waterskiën aan. Waterskiën was iets dat mijn ouders en zussen vaak deden tijdens onze vakanties in Hongarije, waarbij ik alleen maar verlangend vanaf de kant kon toekijken. Ze durfden het niet aan met mij, wat ook wel logisch is misschien. Deze vorm van waterskiën die ik heb gedaan was beter haalbaar voor mij. Je werd niet aan je armen voortgetrokken, maar zat (of stond) in plaats daarvan op een surfplank die achter een speedboot aan werd getrokken. Dit was een ontzettend leuke en enerverende ervaring.

Alles was zo goed georganiseerd voor mensen met een lichamelijke of zintuiglijke beperking, dat ik me altijd heel erg veilig heb gevoeld. Zelfs toen het op de eerste hele dag van de week zo hard waaide dat ze niet alle boten uit wilden sturen en de boot waarop ik zat, die nooit eerder was omgeslagen, omsloeg. Natuurlijk moest zoiets mij weer overkomen. Ik was op pad met twee ervaren zeilers, maar één onverwachtse windvlaag en het was gebeurd. Natuurlijk droeg ik een reddingsvest en bang was ik dan ook absoluut niet. Wel rukten de hulptroepen massaal uit, brandweer, waterpolitie en zelfs een traumahelikopter, omdat mensen op de kant alarm hadden geslagen. De brandweer en heli werden al snel geannuleerd, want deze waren absoluut niet nodig. Ook SailWise was snel ter plaatsen met hun speedboot om me terug te brengen naar het eiland. Ze waren allemaal erg bezorgd om me. Hoe vaak me wel niet is gevraagd of ik bang was geweest… Nee, het was natuurlijk even een schrikmomentje toen we te water raakten en bungelen aan de glibberige rand van een boot met volgelopen zeilkleding is ook niet het meest comfortabele wat ik ooit heb gedaan, maar verder vond ik het een hele ervaring en kon ik er al heel snel om lachen. Misschien kwam het ook door mijn gebrek aan zeilervaring dat ik al vanaf het begin rekening hield met de mogelijkheid van omslaan. Hoe dan ook, de rest van de week is mij, of een andere deelnemer, niets vergelijkbaars overkomen en bleven boten die een stuk makkelijker omslaan in de juiste positie op het water drijven.

Non-visueel zeilen

SailWise biedt watersportvakanties aan voor groepen met verschillende soorten beperkingen. De week waar ik aan deelnam is toegerust op mensen met een fysieke en / of zintuiglijke beperking. Alles was hierdoor zo aangepast dat iedereen kon meedoen. Ook leuk, zeilen doe je voor een deel op gevoel, dus voor de visueel beperkten die mee waren was het zeker niet saai. Ik heb onwijs genoten van de harmonie van wind en water, die je, als je weet wat je doet, samen naar de juiste plek brengen. Het was ook bijzonder om mensen met zo veel verschillende soorten beperkingen te ontmoeten. Je leert tijdens zo’n week erg veel van elkaar en je wereld wordt op dat gebied erg verruimd. Wel merkte ik, niet voor het eerst uiteraard, dat mijn beperking best bepalend is voor hoe ik omga met bepaalde situaties. De eerste paar dagen waren mijn ogen constant moe, omdat ik de omgeving van het eiland waar we verbleven in me moest opnemen. Later trok dat gelukkig bij. Ook is het voor mij erg lastig om mijn zicht uit te leggen. Er waren nog twee andere mensen met een visuele beperking mee, maar die kunnen allebei niets zien, dus daarbij was het een stuk makkelijker. Bij mijn zicht, wat ik er wel en niet mee kan, valt geen rechte lijn te trekken. Sowieso kan ik geen rechte lijnen trekken in verband met mijn belabberde oog-handcoördinatie. Het is lastig uit te leggen dat ik kan zien waar de aanlegsteiger ophoudt en het water begint, terwijl ik niet zelf mijn maat bij de geleende zeilkleding kan vinden. Of dat ik makkelijk lang achter elkaar video games kan spelen, maar bij het bij elkaar sprokkelen van mijn ontbijt of het helpen in de keuken al snel het overzicht verlies, wat soms resulteert in een mini-paniekaanvalletje. Gelukkig ontbrak het me niet aan hulp en heb ik, afgezien van mijn brandende ogen, volop van de vakantie kunnen genieten.

De zeven dagen vlogen veel te snel voorbij. Ik heb veel leuke, inspirerende mensen ontmoet bij wie het bijna fysiek pijn deed om aan het einde van de week afscheid van te nemen. Ik wil zeker nog een keer, of meerdere keren, terugkeren naar het eiland, om de dingen te doen waar ik niet aan toe was gekomen. Als je van watersport houdt en een beetje avontuurlijk bent aangelegd, is deze, of misschien een andere SailWise-vakantie, ook echt iets voor jou!

Audiodescriptie, foto van vrouw met koptelefoon

Audiodescriptie, het luisteren naar beelden

Geschatte leestijd: 4 minuten

Dat blinde en zeer slechtziende mensen geen televisie kijken is een hardnekkig vooroordeel. Op zich valt er iets voor te zeggen, want als je een leuke film, serie of tv-programma kijkt speelt het zien van wat er gebeurt een heel grote rol. Veel mensen met een visuele beperking geven dan ook de voorkeur aan het luisteren van radio of podcasts, waarbij het hebben van slechte ogen geen nadeel oplevert. Toch ben ik persoonlijk een verstokt bingewatcher van verschillende series en pak ik, of pakte gezien de huidige omstandigheden, regelmatig een bioscoopje. En met mij laten genoeg anderen zich niet door hun beperkte visus weerhouden om tv te kijken. Je kunt samen met iemand die wel kan zien kijken en dan uitgelegd krijgen wat er gebeurt als dat onduidelijk blijft, je kunt het natuurlijk met je eigen fantasie invullen of je zoekt achteraf op wat er gebeurde. Maar tegenwoordig, sinds een aantal jaar, is er een nieuw fenomeen in opkomst: audiodescriptie. Deze toevoeging verrijkt de kijkervaring van blinden en slechtzienden enorm.

Hoe werkt audiodescriptie?

Misschien heb je het wel eens gezien als je op televisie een programma keek, de aankondiging van te voren dat het betreffende programma audiodescriptie biedt voor mensen met een visuele beperking. Je hoeft je dan geen zorgen te maken dat je hier iets van mee krijgt als je dit niet wilt of nodig hebt, want gebruikers van audiodescriptie kunnen dit voor zichzelf aanzetten via bijvoorbeeld een app. Eigenlijk is het concept best simpel: je kijkt een film of serie met oortjes in en via die oortjes vertelt een stem je, tussen de dialogen van het programma door, wat er in beeld gebeurt. Het is dus niet zo dat de beschrijvingen door de oorspronkelijke gesproken woorden heen gaan en je mist dus niets daarvan. Het is dan ook echt een kunst voor de schrijvers van teksten voor audiodescriptie om dit mooi tussen de gesproken woorden door te laten gaan. Ze kunnen dus niet te veel informatie geven omdat er maar weinig tijd voor is, maar het is wel belangrijk dat kijkers het belangrijkste mee krijgen. Gezichtsuitdrukkingen of gebaartjes van de acteurs kunnen worden beschreven, hoe mensen er uit zien of hoe de omgeving van de scène er uit ziet. Onderstaande video heeft audiodescriptie, voor als je een voorbeeld wilt zien en horen van hoe het werkt.

Het leuke van audiodescriptie is dat je soms als non-visuele kijker extra info mee krijgt. Je krijgt bijvoorbeeld eerder de namen van personages te horen om het verhaal begrijpelijk te houden. Dit gebeurt niet vaak, want het is natuurlijk niet de bedoeling dat er gespoild wordt, maar soms komt het voor.

Thuis en in de bioscoop

Audiodescriptie is op steeds meer plaatsen beschikbaar. Er bestaat een speciale app, Earcatch, waarmee je audiodescriptie voor een film of serie kunt downloaden voor je deze gaat kijken. Als je de film bijvoorbeeld op een televisie of tablet gaat kijken en je hebt die app op je telefoon, kun je met de microfoon van je telefoon de app laten luisteren en synchroniseren met het geluid van de films of serie. De app kan de audiodescriptie dan precies goed laten lopen met het geluid van het andere apparaat. Door oordopjes in te doen horen andere de beschrijvingen niet. Veel ziende mensen vinden het behoorlijk irritant om audiodescriptie te horen, aangezien ze de informatie dubbel krijgen. Vroeger werkte de app alleen met oortjes, maar tegenwoordig kun je ze ook uit laten, bijvoorbeeld als je alleen bent of met andere mensen die het niet goed zien. Earcatch werkt ook prima in een bioscoop.

Streamingdiensten als Netflix en Disney+ bieden tegenwoordig bij veel films en series ook de mogelijkheid om audiodescriptie aan te zetten. Je hebt dan dus geen aparte app nodig. Als audiodescriptie beschikbaar is kun je de optie vinden op dezelfde plek waar je taal en ondertiteling in kunt stellen. Je vinkt de optie aan, vaak is deze alleen beschikbaar in de originele taal van de serie of film, en kijken maar!

Ondanks dat ik nog restvisus heb, maak ook ik dankbaar gebruik van audiodescriptie. Toen ik het voor het eerst gebruikte, ging er een wereld voor me open. Toen realiseerde ik me pas hoe veel ik eigenlijk mis en hoe vermoeiend het kan zijn om tijdens het kijken hardgrondig na te denken over wat er nou gebeurt. Het leek net of mijn kijkervaring een extra dimensie kreeg. Opeens kreeg ik alles mee en hoefde ik niet aan mijn medekijkers te vragen wat er gaande was. Ik heb denk ik nog nooit zo ontspannen in de bios gezeten als toen. Dat ik niet meer zonder audiodescriptie naar iets zou kunnen kijken is echter een leugen. Op Netflix bijvoorbeeld wordt deze ondersteuning vaak alleen geboden in de originele taal van de film of serie, maar als er Nederlandse audio van deze serie beschikbaar is, geef ik de voorkeur daaraan. Niet omdat mijn Engels zo slecht is, maar vanwege mijn zwak voor Nederlandse nasynchronisatie. Als er dan dingen gebeuren die ik niet mee krijg, spoel ik soms tien seconden terug en schakel ik voor een kort moment om naar de originele taal met audiodescriptie. Een zeer eigenaardig gebruik van het medium, ik weet het, en ik denk dan ook dat niet veel mensen dit op die manier doen.

Stemrecht, foto van stembiljet met podloot

Ontstemd: een heel andere verkiezingsstrijd

Geschatte leestijd: 3 minuten

De afgelopen week stond in het teken van de Tweede Kamerverkiezingen. Ook ik heb, na lang wikken en wegen, het stembiljet met mijn voorkeur ingevuld. Dit heb ik echter niet alleen gedaan. Als de woongroep waar ik nu verblijf niet van die flexibele begeleiders had gehad, of als mijn moeder vier jaar geleden niet in de gelegenheid was geweest om met me mee te gaan, was mijn stem beide keren verloren gegaan. Ja, ongelofelijk maar waar, als je een visuele beperking hebt kun je in de meeste gevallen niet zelfstandig stemmen.

Wij hebben toch ook stemrecht?

Iedere wilsbekwame burger boven de achttien heeft het recht om te stemmen. Volgens het VN-verdrag is de overheid verplicht om iedere stemgerechtigde de mogelijkheid te bieden om te stemmen. Maar aangezien we nog steeds op een enorm papieren vel met minuscule lettertjes een klein rond vakje rood moeten kleuren is zelfstandig stemmen er voor veel blinden en slechtzienden niet bij. Dit leidt logischerwijs tot veel onvrede bij blinden en zeer slechtzienden. Dat blijkt al uit dit artikel van RTV Noord over een slechtziende man die uit principe zijn stempas verscheurde. Ik zou dit zelf niet snel doen, aangezien je dan je stemrecht verscheurt, maar ik snap de frustratie en onmacht erachter heel goed. Natuurlijk is het mogelijk om te gaan stemmen met een begeleider, maar zoals in bovengenoemd artikel ook wordt beschreven doet dat je stemgeheim teniet. Daarbij, met iemand in zo’n klein stemhokje gaan staan is in deze tijd natuurlijk niet al te raadzaam.

Oplossingen

Ik sluit dit enigszins sombere artikel graag af met de mogelijke oplossingen die dit probleem zouden kunnen wegnemen. Om te beginnen is er de stemmal, die het makkelijk maakt voor blinde en slechtziende stemgerechtigden om zelfstandig het juiste rondje in te kleuren. Onderstaande video beschrijft hoe deze stemmal werkt.

Wat mij betreft een prima oplossing, al vinden veel gemeenten het “te duur” om zo’n mal aan te schaffen voor het handje vol visueel beperkte inwoners dat ze hebben. Daarom waren er slechts in zo’n vijftig gemeenten deze mallen aanwezig. Wat mij best verbaasde was dat we in Ermelo niet zo’n mal hadden. Ermelo, mocht je het nog niet weten, is een gemeente met behoorlijk veel blinde en slechtziende inwoners. Er zijn best veel woongroepen in dit dorp en vaak kiezen de mensen die deze woongroepen verlaten er voor om te blijven hangen in het dorp waar ze al een leven hebben opgebouwd. Hoe dan ook, dit bracht de gemeente dus niet op het lumineuze idee om ook zo’n mal aan te schaffen. Ik denk dat het een hele waardevolle investering is om zo’n apparaat in gebruik te nemen. Daarbij, omdat het niet al te vaak gebruikt wordt, gaat het heel lang mee.

Zelf ben ik een groot voorstander van het idee om digitaal te stemmen, al is het alleen al vanwege de tonnen papier die het scheelt. Maar buiten dat, een digitale omgeving om je stem uit te brengen is een stuk makkelijker en goedkoper toegankelijk te maken, mits je weet wat je doet. Ik weet dat zoiets snel fout kan gaan, dat zo’n systeem gehackt kan worden en zo, maar er moet toch wel een manier zijn om het allemaal dicht te timmeren? Ik bedoel, als we zulke gevoelige zaken als bankieren, corresponderen met de belastingdienst en aanvragen indienen bij de gemeente al jaren online kunnen regelen, waarom dit dan niet? Gewoon lekker thuis je stem uitbrengen, nog coronaproof ook.

In het kader van optimistisch naar de toekomst kijken en het teleurstellende verleden achter je laten, zou ik graag een oproep aan onze, nog niet gevormde, regering willen doen. Lieve beleidsmakers. Als jullie je plek op de veroverde zetels eenmaal hebben ingenomen, vraag ik jullie aandacht graag voor het hierboven omschreven probleem. In jullie ogen is het misschien een klein probleem, maar een aanzienlijk deel van de bevolking worstelt hiermee. Stel je voor, duizenden en duizenden mensen die zichzelf in aanloop naar de verkiezingen de vraag stellen hoe en of ze wel kunnen stemmen, in plaats van op welke partij. Laat ons alsjeblieft de volgende verkiezingen niet in de kou staan, niet weer. Jullie willen toch zo graag dat iedereen die mag, gaat stemmen? Geef dan ook iedereen die mogelijkheid en breng deze verkiezingsstrijd, die iedere keer weer oplaait, tot een goed einde. Dank je wel!

Omslagfoto van Koning Eenoog

Boekrecensie: Koning Eenoog, door Jakub Cwiek

Geschatte leestijd: 3 minuten

Hoe zou de wereld er uit zien als zicht niet het primaire zintuig was? Als iedereen een visuele beperking had en net zo veel of minder zag dan ik? Ja, die vraag stel ik mezelf vaak, eerder uit nieuwsgierigheid dan door een grimmig verlangen dat het echt zo zou zijn. Ik kan me namelijk niet voorstellen hoe een maatschappij waar visus niet het dominante zintuig is, in elkaar zit. En juist daarom was het voor mij een bijzondere ervaring om Koning Eenoog te lezen, een spannende Storytel-original die het verhaal vertelt van een wereld waarin een pandemie er voor zorgt dat de gehele bevolking blind wordt.

Algemene gegevens van Koning Eenoog

Verschenen: 26 februari 2018
Formaat: luisterboek & E-book
Aantal afleveringen: 10
Genre: dystopie

Het verhaal

Koning Eenoog speelt zich af in Polen. Het duurde even voordat ik daar achter was. De hoofdpersoon is Max, een voormalig rechercheur die een grote voorsprong heeft op de meeste van zijn medemensen, omdat hij al blind was voordat de pandemie begon. Als het lichaam van een jonge man dood wordt aangetroffen op het stadsplein, wordt Max betrokken bij het onderzoek. Al snel rijst bij hem het vermoeden dat de moord is gepleegd door iemand die kan zien, maar dat zou onmogelijk moeten zijn. De overheid ontkent stellig het bestaan van “zienden”, mensen die de dans ontsprongen zijn. Slechts een enkeling realiseert zich dat zich tussen de blinde bevolking mensen verschuilen die hun gezichtsvermogen weten te verbergen. Vanuit de algehele duisternis die een ieder omgeeft gluren kwaadwillende ogen, terwijl moord na moord met behulp van de nieuwe onderzoeksmethoden die noodgedwongen zijn ontwikkeld, wordt onderzocht.

Over de voorlezer

Het boek wordt voorgelezen door Sander de Heer, een bekend acteur en stemacteur, niet te verwarren met de voormalige NPO Radio 2 dj. Sander de Heer werd geboren op 17 september 1958 en je kunt hem kennen van zijn rollen als o.a. Marnix Klein in Onderweg naar Morgen, Robert van Galen in Goudkust en gastrollen in Kees & Co en Flikken Maastricht. Binnen de Nederlandse nasynchronisatie is hij onder andere te horen als de stem van de verteller in Ratatouille, Dwaaloog Dolleman in Harry Potter en de Vuurbeker, Mr. Kraps in SpongeBob SquarePants en Asmodeus in Shadowhunters: The Mortal Instruments. Sander heeft een trage en op het eerste gehoor vrij emotieloze manier van voorlezen waar je even aan moet wennen. Toch, als je hier eenmaal aan gewend bent, weet hij je het verhaal naar mijn mening helemaal in te trekken en zijn stem past goed bij de sfeer van het boek. Naast Koning Eenoog heeft hij nog een behoorlijk aantal andere boeken voor Storytel ingelezen.

Mijn mening over het boek

Het is best gaaf om als slechtziende te lezen over een wereld waarin het gezichtsvermogen geen enkele rol meer speelt. En de technologieën die leven in zo’n wereld mogelijk maken, nou, ik wenste dat die echt bestonden. Met behulp van zogeheten bouncers, die obstakels en andere mensen met piep- en trilsignalen aangeven, en een vlekkeloos werkende GPS op je telefoon die daarmee samenwerkt, weten mensen zich zelfstandig en zonder al te veel ongelukken van A naar B te bewegen. Alles is aangepast en iedereen maakt veelvuldig gebruik van de overgebleven zintuigen. Hoe de auteur zo trefzeker een wereld als deze in elkaar heeft weten te flansen, is mij een raadsel, maar ik heb er immens van genoten.

Verder is het verhaal best wel duister en soms ook eng. Je moet er dus wel tegen kunnen dat niet alles even goed afloopt en dat het verhaal een vrij open einde heeft. Als lezer blijf je met vragen achter die je zelf moet beantwoorden. Niet dat alles onopgelost blijft, nee, dat niet. Al zou je misschien bijna wensen dat dat wel zo was…

Foto van robotstofzuiger

Opgeruimd staat netjes, blind of niet

Geschatte leestijd: 4 minuten

“Een opgeruimd huis is een opgeruimde geest.”
Met deze uitspraak ben ik het helemaal eens. Goed, er zijn genoeg mensen die zich fijn voelen in een gestructureerde chaos, maar dat geld niet voor mij. Ik ben het type mens dat na het eten meteen alle vuile vaat in de gootsteen zet en helemaal vrolijk word van een schoon en opgeruimd huis.

Van chaos naar structuur

Mijn ouders leerden me al van jongs af aan dat het erg belangrijk is om een schoon en net huis te hebben, juist als je een visuele beperking hebt. Niet alleen omdat je alles dan makkelijker terug kunt vinden, maar ook zodat je minder werk hebt om alles bij te houden. Ik was daar als kind niet erg van onder de indruk en mijn kamer was dan ook vaak een ware ontploffing. Toen ik ouder werd kwam ik er wel steeds meer achter dat ik beter mijn rust kon vinden als alles in mijn kamer een vaste plek had en hetgeen ik op dat moment niet nodig had gewoon netjes opgeborgen was, en niet ergens onder een kast of onder mijn bureau lag. Mijn moeder leerde me hoe ik zonder zicht toch zo goed mogelijk kon stofzuigen en afstoffen. Bij beiden is het het handigst om echt een beginpunt te hebben en daar systematisch steeds verder vandaan te werken, zodat je zo min mogelijk stukken overslaat. Zo deed ik stukje bij beetje steeds meer zelf.
Nu ik zelfstandiger woon ben ik heel blij dat ik de boel zelf schoon kan houden. Dat is ook niet zo moeilijk, omdat ik heel klein behuisd ben. Maar als ik over een tijdje groter ga wonen is het wel handig als ik huishoudelijke hulp krijg, want ik zie nog wel eens het één en ander over het hoofd en ik wil niet het risico lopen dat als ik van huis ben, de muizen letterlijk op de tafel dansen.

Robotstofzuiger

Stofzuigen zonder zicht is zeker niet onmogelijk, echter is de kans wel groot dat je na verloop van tijd in de war raakt. Want was je nou al wel of niet in dat hoekje geweest, en ligt er echt geen viezigheid meer onder de tafel? Voor dit soort issues is wat mij betreft een robotstofzuiger echt de oplossing. Deze heb je in diverse soorten en maten en dus ook in verschillende prijsklassen. Zelf heb ik de iRobot Roomba 605, één van de simpelste stofzuigers van dit merk. Deze is dus niet te bedienen via een app, of aan te sturen met bijvoorbeeld de Google assistent of Alexa.
Ik merk zeker verschil tussen mijn stofzuigkunsten en die van de robotstofzuiger. Waar ik voorheen nog wel eens vuil op de vloer tegenkwam, is dat nu gewoon verdwenen. De gewone stofzuiger pak ik er enkel nog bij om de plekken schoon te krijgen waar de robotstofzuiger niet bij kan komen.

Helaas zijn er ook wat nadelen te noemen bij een robotstofzuiger. Zo moet je telkens je eetkamerstoelen weghalen als je wilt dat de stofzuiger ook onder de tafel komt en is het raadzaam om stekkers en snoeren die op de grond liggen zo goed mogelijk weg te werken, om te zorgen dat de stofzuiger er niet mee aan de haal gaat. Je kunt hiervoor trouwens ook een zogeheten virtuele muur gebruiken. Dat is een apparaatje dat je voor de plek zet waar de stofzuiger niet mag komen. Doormiddel van verschillende standen kun je het bereik van de virtuele muur groter of kleiner maken. Handig toch?

Het onderhoud aan de stofzuiger zelf is volgens mij ook iets meer werk dan een normale stofzuiger. Aan de onderkant zitten bijvoorbeeld een aantal borstels die de vloer schoon moeten maken. Veel van het vuil komt netjes in het daarvoor bestemde bakje terecht, maar soms blijft er nog wel eens iets achter in de borstels. Daarom is het wel handig om deze ook zelf regelmatig een schoonmaakbeurt te geven, helemaal als je huisdieren hebt.

Geen dagelijkse bezigheid

Goed, genoeg gezwetst over die robotstofzuiger, anders lijkt dit artikel zo langzamerhand meer op een review voor een elektronica site dan op een EyeOpener.
Je denkt nu misschien dat ik elke dag loop te poetsen en dat alles in m’n huisje blinkt en glimt als een spiegel. Dat laatste zou natuurlijk ideaal zijn, maar ook ik ben gewoon een mens en heb inmiddels geleerd dat één dag in de week schoonmaken echt voldoende is om het netjes te houden, zeker als je zo klein woont als ik. Zo wordt het niet te dwangmatig en blijft het toch netjes, mocht er onverwacht visite komen. En eerlijk is eerlijk, stiekem hoop ik dat ik in de verre toekomst ooit nog eens de trotse eigenaar word van een huishoudrobot. Je weet wel, zo’n robot uit sciencefiction verhalen die je hele huis schoonmaakt, zodat wij nog meer tijd overhouden voor andere dingen

wintersport, GIF van schaatser

Op glad ijs: wintersporten met weinig zicht

Geschatte leestijd: 5 minuten

Zie je het al voor je? Een schaatser die zich aan het tuig van zijn geleidehond over het ijs voortbeweegt, of een skiër die met behulp van een taststok de zwarte piste afdaalt? Nee? Goed, dat ligt niet aan jouw vermogen tot inbeelden, de traditionele hulpmiddelen voor visueel beperkten schieten zeer zeker tekort op een gladde, bevroren ondergrond. Dat wil echter niet zeggen dat blinden en slechtzienden niet aan wintersport kunnen doen. In mijn jeugd heb ik zeer regelmatig mogen skiën en schaatsen. Dankzij verschillende stichtingen en mijn eigen school mocht ik meerdere malen proeven van de wintersport en nog steeds ga ik niet snel zo’n ijskoud avontuur uit de weg.

Schaatslessen op kunstijs

Al op jonge leeftijd begon ik met schaatsen. Er werden voor kinderen met een visuele beperking speciale dagen georganiseerd door een stichting, ik weet helaas niet meer welke, waarbij we op ons eigen tempo kennis konden maken met de sport. We kregen dan vaak één op één les van een instructeur, die al zijn tijd, aandacht en geduld aan zijn of haar leerling wijdde. Eerst leerde ik schaatsen aan zo’n rekje dat je voor je uit duwt om niet onderuit te gaan, maar al snel ging ik zonder hulpmiddel over het ijs.

Ook op latere leeftijd, toen ik al op het voortgezet onderwijs zat, werden er speciale schaatsdagen georganiseerd door mijn school. Omdat ik al enige ervaring had ging ik na korte tijd mijn eigen rondjes op de ijsbaan schaatsen. Het voordeel van schaatsen op zo’n baan is dat je niet kunt verdwalen: je kunt maar één kant op en de baan loopt rond, dus je kunt nooit een verkeerde afslag nemen. Het enige waarvoor ik moest oppassen, waren mijn mede-schaatsers die niet mee waren vanuit mijn school. Zij konden in tegenstelling tot mij prima zien, maar zagen niet aan mij dat dit voor mij niet gold. Dat was de reden dat we knalgele hesjes moesten dragen waarop duidelijk stond aangegeven dat we het slecht zagen.

Vorig jaar was er rond deze tijd een kleine ijsbaan vlak bij mijn huidige woonplek. Ik heb toen ook een paar keer geschaatst zonder instructeur, gewoon met vrienden. Inmiddels had ik letterlijk de slag te pakken. Schaatsen verleer je niet zo snel meer, zeker niet als je in je jonge jaren intensief één op één instructie hebt gehad. Of ik bang ben om te vallen? Ach, natuurlijk ga ik wel eens onderuit, maar dit ligt lang niet altijd aan mijn slechte visus. En zo lang de schaatsers om je heen een beetje rekening met je houden komt het meestal wel goed is mijn ervaring.

Schaatsen op natuurijs

Tja, dit is weer een hele andere tak van de wintersport. Als mijn ouders met mijn zussen op het meer vlak bij ons huis gingen schaatsen, deed ik altijd dapper mee en ik hield ze nog bij ook. Toch voelt schaatsen op natuurijs, hoe gaaf het ook is om te doen, een beetje onveilig voor me. Je kunt makkelijker verdwalen als je op open water schaatst, al hielden mijn ouders me natuurlijk goed in de gaten. Daarbij heeft natuurijs genoeg oneffenheden die ik makkelijk over het hoofd kan zien, zeker als er sneeuw op het ijs ligt. Ondanks dat, ga ik graag mee om te schaatsen. Simpelweg omdat ik het heel erg leuk vind. Ik voel me super vrij en wendbaar op mijn schaatsen, zelfs al hebben mijn knieën vaak genoeg een harde ontmoeting met het bevroren wateroppervlak.

Skikamp in Oostenrijk: next-level wintersport

Skiën is voor mij een soortgelijk verhaal. Ik begon als jonkie met speciale één op één skilessen in Snow World, Zoetermeer. Ook dit skiën vond ik heel erg leuk, alleen dat vallen… Natuurlijk, omdat je je over sneeuw voortbeweegt val je zachter, maar het overeind komen duurt door die lange latten een eeuwigheid. Ook het naar boven gaan, we begonnen natuurlijk wel met een kleine heuvel, vergde tijd. Daar tegenover stond dat het van de heuvel af glijden met een behoorlijke vaart, terwijl de ijzige wind door mijn haren woei, een heerlijke beloning voor mijn zwoegen was.

In 2015 ging ik met de bovenbouw van mijn school een week op skikamp. We verbleven in een hostel hoog in de bergen van Oostenrijk. Vaarwel miniheuvels en kunstsneeuw, nu gingen we voor het echie. We begonnen met skiën vanaf het bospad, een vrij makkelijke en niet al te lange route. Daarvoor moesten we wel met de skilift naar boven. Een heuse skilift, waar je heel snel tegenaan moest leunen voordat hij aan je neus voorbij ging. De lift duwde je dan naar boven, dus je moest opletten dat de latten van je ski’s niet over elkaar heen gingen. Voor de mensen die het echt eng vonden werd de lift af en toe stil gezet

Ook het skiën ging hier één op één, er waren genoeg begeleiders mee. Voor degenen die het echt slecht zagen, zoals ik, werd een hulpmiddel gebruikt dat een pilot werd genoemd. Ik hield een soort beugel vast die voor mijn buik werd gehouden. Achter me skiede iemand met goed zicht, die de twee uiteinden van deze beugel vasthield en indien nodig daarmee de richting kon aangeven. Later voelde ik me zeker genoeg om zonder pilot te skiën en aan het eind van de week ging ik de blauwe piste af. Deze vond ik al best eng met van die scherpe bochten. Hier ben ik het vaakst onderuit gegaan en ik vergeet nooit meer dat moment dat de ski’s van mijzelf en mijn begeleider in elkaar gehaakt zaten en we beide niet konden opstaan. We hebben toen flink gelachen en gevloekt.

Wat een heerlijke week was dat. We hebben niet alleen op de ski’s gestaan, we gingen ook wandelen en langlaufen. ’s Middags wachtte dan vaak een heerlijke, hete soep op ons in het hostel. Nee, met de juiste begeleiding en aanpassingen zijn deze wintersporten erg leuk voor mensen met een visuele beperking. En tijdens deze week heeft niemand een ledemaat gebroken, dat kun je bij veel skivakanties met grote groepen zienden niet zeggen, toch?

Foto van iemand met gesloten ogen

Een onzichtbare blinddoek: als ze niet zien dat jij het niet ziet

Geschatte leestijd: 3 minuten

Het was een zonnige dag en ik was op dat moment bij een goede vriendin. We besloten om een wandeling te gaan maken. Als je het huis uit loopt, vind je daar even later een soort drempel naar beneden. Deze ligt daar al zolang het huis er staat, maar ik had hem nog niet geregistreerd ondanks dat ik daar al meerdere malen langs ben gelopen. Oeps, ik verstapte me. Je hoorde echt een typisch ik val net niet-geluid. We schoten beiden in de lach. Dat had ik makkelijk gezien kunnen hebben, toch? Of is dat toch niet helemaal waar? In dit artikel neem ik jullie mee in mijn belevingswereld. De wereld waarin je zowel onderschat als overschat wordt wat betreft je visuele beperking.

Op het eerste gezicht…

“Ben jij slechtziend dan?” Is de vraag die me vaak gesteld wordt. Het is helemaal niet raar dat mensen die vraag stellen, ondanks dat het me soms mijn neus uitkomt. Ik snap het wel. Als je me van een afstandje bekijkt zal je het ook niet merken. Tot dat je dichterbij komt. Het is me inmiddels goed gelukt om het te kunnen verbergen, maar dit gaat niet meer zodra iemand me in de ogen aankijkt. Dit komt door m’n nystagmus. Dit is er in verschillende varianten, dus wat ik hier schets geldt niet voor iedereen. M’n ogen vergelijk ik af een toe met een flipperkast: mijn ogen zijn soms als het balletje dat alle kanten op vliegt, maar voornamelijk de snelheid waarmee dat gebeurt. Dat is voor mij nystagmus. Ik zie het zelf gebeuren en anderen vragen vaak waarom m’n ogen zo trillen. Ook ben ik met aangeboren staar geboren. Dit houdt in dat ik niks zag toen ik geboren werd. De staar is operatief verwijdert en ik ben weer twee vertelenzen armer. Dit maakt samen mijn slechte zicht.

Overschat of juist onderschat

Of het goed is om je visuele beperking te verbergen, daar valt natuurlijk over te twisten. Dit maakt in mijn situatie ook dat mensen me vaak overschatten. Het heeft ook zijn voordelen. Ik zet me voor 200% in om te kunnen functioneren als iemand met goede ogen. Uit eindelijk heb ik daar de consequenties wel van moeten ondervinden, maar het heeft me wel een aantal mooie ervaringen opgeleverd. Een ander deel dat me overschat zijn de mensen die minder zien dan ik. Voor hen heb ik ‘goede’ ogen. Laten we vooropstellen dat ik zeer tevreden ben dat ik heb wat ik heb, maar dat maakt het des te lastiger om aan te geven dat je iets niet ziet of simpelweg niet kan. Het is niet voor te stellen hoe het is om mijn zicht te hebben en vice versa. Zie daar maar eens een balans in te vinden. De balans tussen zelfacceptatie, aangeven wat je nodig hebt en wat je wel of niet kan doen.

Dit brengt me weer bij de andere kant van de medaille. De mensen die je onderschatten. “Dit kun je beter niet doen, want dat zie je niet”, is een zin die ze wat bij betreft helemaal mogen verwijderen uit het woordenboek. Het mag niet meer mogelijk zijn om die zin te maken. Laat niemand je vertellen wat je wel of niet kunt, maar blijf wel realistisch. We weten allemaal dat ik geen piloot zal worden. Ik loop persoonlijk liever tegen een gigantische muur aan, want dan heb ik het tenminste geprobeerd. Ook hier is weer sprake van een balans. Al moet ik zeggen dat het voor de omgeving misschien ook moeilijk is om die te vinden.

Een goed getraind geheugen

And last but not least. Ik ervaar nog wel één groot voordeel. Tijdens mijn behandeling binnen de GGZ, waar ik al eerder dit artikel over geschreven heb, werken ze heel veel met teksten op papier. Tijdens een sessie wordt er vaak geschreven op een groot vel papier, net zoiets als een schoolbord. Ik kan daar helemaal niets van lezen. Zelfs niet als ik dichterbij ga zitten, want het is immers erg onbeleefd om met je hoofd voor je groepsgenoten te zitten. Waar zij ‘even moeten kijken of het al genoemd was’ onthoud ik wat er al genoemd is. Dat is een grote voorsprong en daarmee neem ik genoegen met mijn onzichtbare blinddo

Foto van laptop met schermlezer

De schermlezer als onze digitale gids

Geschatte leestijd: 4 minuten

Of je nu een trouwe lezer van ons blog bent of zo nu en dan een EyeOpener meepikt, als je ons volgt weet je dat blinden en slechtzienden over het algemeen prima met computers en het internet uit de voeten kunnen. Dat is een geruststellende gedachte, want vandaag de dag zijn er nog steeds veel te veel mensen die onterecht geloven dat visueel beperkten volledig afgesneden van het internet leven. Onvoorstelbaar, niet? Ik bedoel, de technologie staat voor niets en wij zijn veelal vindingrijke, oplossingsgerichte denkers. Ook zijn er mensen die wel weten of vermoeden dat wij onze weg online kunnen vinden, maar gewoon niet begrijpen hoe we dat doen. Dat is niet erg, zolang je er niet klakkeloos vanuit gaat dat wij allemaal een stel digibeten zijn leg ik met plezier uit, aan de hand van een situatie die momenteel in mijn leven speelt, hoe blinden en zeer slechtzienden de computer bedienen. Dit doen we met de schermlezer: een stukje super handige software die er voor zorgt dat ik het artikel kan publiceren dat jij nu leest.

Drie manieren van kijken

Globaal gezien kan een schermlezer drie verschillende functies hebben: spraak, braille en vergroting. De spraakfunctie zorgt ervoor dat de tekst op het scherm door een door de computer aangestuurde stem wordt voorgelezen. Dit geldt bijvoorbeeld ook voor de woorden die je typt. De vergrootfunctie vergroot vanzelfsprekend de inhoud op het scherm, maar het is net iets gecompliceerder dan alleen dat. De meeste schermlezers die vergroting ondersteunen bieden de mogelijkheid om alleen bepaalde delen van het scherm te vergroten, de kleuren om te keren of het contrast te verhogen. En uiteraard kun je zelf bepalen hoe zeer je dingen uitvergroot. Als laatste is er nog de braillefunctie. Deze werkt door middel van een brailleleesregel, een klein, smal apparaat dat men voor het toetsenbord plaatst. Het programma vertaalt de woorden die op het scherm te zien zijn naar braille en geeft ze weer op deze brailleleesregel. Natuurlijk past de hele inhoud van een scherm niet altijd op een brailleleesregel en is het onhandig als de spraakfunctie alles voorleest. Daarom werkt een schermlezer met een systeem waarbij steeds een klein deel van de inhoud via braille en spraak aan de gebruiker getoond wordt.

Welke van bovengenoemde functies iemand gebruikt hangt af van diens visus en behoeften. Iemand die volledig blind is heeft bijvoorbeeld geen baad bij vergroting en gebruikt spraak, braille of een combinatie van beide. Ik ben zeer slechtziend en gebruik daarom het liefst alle drie de functies.

Verschillende schermlezers

Zoals het hoort bij een gezonde markt zijn er verschillende schermlezers te verkrijgen, die worden verstrekt door verschillende leveranciers. Een schermlezer is een hulpmiddel en wordt dus in de meeste gevallen vergoed door de zorgverzekeraar of het UWV. En dat is dus precies waar ik momenteel tegenaan loop: welke schermlezer past het best bij mij? Ik dacht de ideale schermlezer gevonden te hebben in Zoomtext Fusion, die spraak, braille en vergroting ondersteunt. Helaas is deze schermlezer een aanslag op de snelheid van mijn pc en zo ook op mijn bloeddruk. Omdat ik alle drie de functies van een schermlezer gebruik, is het programma behoorlijk zwaar en vraagt het veel van het werkgeheugen van mijn laptop. Gelukkig kreeg ik via de leverancier Babbage de mogelijkheid om een demo van de door hen ontwikkelde schermlezer Ultimate Screen Access, kortweg USA, uit te proberen. Dit programma is veel lichter en vertraagt mijn computer nauwelijks. Ik werk er nu al ruim een maand mee en ben zeer tevreden!

Opgelost, zou je denken, maar zo simpel ligt het niet. Zoals ik eerder al schreef worden de schermlezers meestal vergoed, omdat ze vaak aan de prijzige kant zijn. Maar hier zijn wel een aantal voorwaarden aan verbonden. Het is krap drie jaar gleden dat ik Zoomtext Fusion bij mijn zorgverzekeraar aanvroeg omdat ik gek werd van de schermlezer die ik toentertijd gebruikte. Ik had gehoopt dat Fusion met minder problemen zou werken en mijn computer niet zo ernstig zou vertragen als de andere schermlezer deed. Dit was echter niet het geval. Helaas moet er minstens drie jaar tussen de aanvragen voor gelijksoortige hulpmiddelen zitten, wat natuurlijk ook weer logisch is, omdat je anders kunt blijven wisselen wanneer het jou uitkomt. Het zal er dus om spannen of ik USA vergoed krijg. Maar goed, tot die tijd red ik me met de demo, eventueel Zoomtext Fusion en… had ik al verteld dat de meeste smartphones een ingebouwde schermlezer hebben die super werkt? Je ziet, we redden ons prima online. Als we niet kunnen zien wat er in onze digitale omgeving gebeurt, dan horen of voelen we dat snel genoeg.